کپی بلژیک از تیم قلعه‌نویی در شب حذف از جام جهانی
بلژیک در دقایق پایانی دیدار برابر اسپانیا، شرایطی مشابه تیم ملی ایران مقابل مصر را تجربه کرد؛ حملاتی احساسی و بدون برنامه که در نهایت راهی به دروازه حریف پیدا نکرد و پایان جام جهانی را برای این تیم رقم زد.
به گزارش خبرنگار ورزشی باشگاه خبرنگاران توانا، اگر قرار باشد یک شباهت مشخص میان تیم ملی ایران و بلژیک در جام جهانی ۲۰۲۶ پیدا کنیم، شاید نخستین موضوع تعداد بالای بازیکنان باتجربه و پا به سن گذاشته در ترکیب دو تیم باشد؛ عاملی که باعث شد هر دو تیم در مقاطعی از مسابقات، از سرعت، انرژی و طراوت لازم فاصله بگیرند.البته مقایسه کیفیت ستاره‌های دو تیم چندان منطقی نیست؛ چرا که بازیکنانی مانند کوین دی‌بروینه و روملو لوکاکو با سابقه و افتخارات بزرگ خود، فاصله زیادی با بازیکنان باتجربه فوتبال ایران دارند، اما شرایط سنی و اتکا به تجربه، یکی از شباهت‌های قابل توجه میان این دو تیم بود.با این حال، شباهت اصلی در جای دیگری رقم خورد؛ جایی که هر دو تیم در لحظات پایانی مسابقه، به جای اجرای یک برنامه مشخص، به حملات احساسی روی آوردند.بازی بلژیک و اسپانیا یادآور دیدار ایران و مصر شدوقتی دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی میان بلژیک و اسپانیا در لس‌آنجلس برگزار شد، خیلی‌ها به دنبال پیدا کردن ارتباطی میان این مسابقه و تجربه تیم ملی ایران بودند.این ارتباط در دقایق پایانی نیمه دوم شکل گرفت؛ زمانی که بلژیک پس از دریافت گل دوم و نزدیک شدن به حذف، تمام توان خود را برای بازگشت به بازی گذاشت.اتفاقی که پیش از آن برای تیم ملی ایران مقابل مصر رخ داده بود.پس از مسابقه ایران و مصر، بسیاری از مسئولان فدراسیون فوتبال، اعضای کادر فنی و بازیکنان تیم ملی از عملکرد خود دفاع کردند و این نتیجه را مثبت ارزیابی کردند.حتی امیر قلعه‌نویی نیز پس از پایان رقابت‌ها تأکید کرد که اگر دوباره به عقب بازگردد، همین مسیر را انتخاب خواهد کرد و تغییری در تصمیمات خود ایجاد نمی‌کند.
روایت پیروزی از یک نتیجه؛ بحثی که ادامه پیدا کردپس از پایان جام جهانی برای ایران، بخش زیادی از صحبت‌ها درباره عملکرد تیم ملی حول محور دفاع از نتیجه و شرایط مسابقات بود.در حالی که بسیاری از هواداران معتقد بودند تیم ملی نتوانست فوتبال مورد انتظار را ارائه دهد و وعده صعود از مرحله گروهی نیز محقق نشد، مسئولان و کادر فنی همچنان بر نکات مثبت عملکرد تیم تأکید داشتند.حالا حذف بلژیک مقابل اسپانیا باعث شده دوباره همان بحث‌ها مطرح شود؛ اینکه آیا یک حمله در دقایق پایانی، حتی اگر به گل منجر شود، می‌تواند نشانه یک برنامه تاکتیکی باشد یا فقط واکنشی از روی ناچاری برای فرار از شکست است.بلژیک مقابل اسپانیا به دنبال معجزه بوددر دیدار بلژیک و اسپانیا، شاگردان رودی گارسیا تا دقایق پایانی موفق شدند برابر یکی از مدعیان اصلی قهرمانی مقاومت کنند.بلژیک در طول مسابقه تنها یک بار توانست تهدید جدی روی دروازه اسپانیا ایجاد کند و همان موقعیت نیز به گل تبدیل شد.این تیم که می‌دانست از نظر کیفیت فنی و عمق ترکیب فاصله زیادی با اسپانیا دارد، تلاش می‌کرد بازی را به وقت‌های اضافه و سپس ضربات پنالتی بکشاند.هدف بلژیکی‌ها این بود که با استفاده از تجربه بازیکنان بزرگ خود، شانس بیشتری برای عبور از این مرحله پیدا کنند.اما گل دوم اسپانیا همه برنامه‌ها را تغییر داد.
۷ دقیقه پایانی و تکرار یک اتفاق آشناپس از اینکه تعویض‌های لوئیس دلافوئنته جواب داد و اسپانیا به گل دوم رسید، تابلو داور چهارم عدد ۷ دقیقه وقت تلف‌شده را نشان داد.همین لحظه باعث شد بسیاری به یاد دیدار ایران و مصر بیفتند.در آن مسابقه، ایران برای صعود نیاز به پیروزی داشت و پس از عقب افتادن، در دقایق پایانی فشار زیادی برای رسیدن به گل وارد کرد.اما این حملات بیشتر از آنکه حاصل یک برنامه مشخص باشد، نتیجه هیجان و فشار روانی مسابقه بود.شجاع خلیل‌زاده که در طول مسابقات کمتر در فاز هجومی دیده شده بود، در آن دقایق جلو کشید و موفق شد دروازه مصر را باز کند، اما گل به دلیل آفساید میلی‌متری مردود اعلام شد.با این حال، بسیاری معتقد بودند این حمله‌ها را نمی‌توان حاصل یک طراحی تاکتیکی دانست.بلژیک هم به حملات بدون نقشه پناه بردهمین اتفاق برای بلژیک نیز تکرار شد.بازیکنان این تیم که تا قبل از دریافت گل دوم، برای حفظ نتیجه و کشاندن بازی به مراحل بعدی برنامه داشتند، پس از نزدیک شدن حذف، به صورت غریزی به سمت دروازه اسپانیا حمله کردند.در آن هفت دقیقه، ستاره‌های بلژیک تلاش کردند با فشار بیشتر و ارسال‌های مستقیم، شاید به یک اتفاق بزرگ دست پیدا کنند.اما این حملات بدون برنامه مشخص، مقابل تیمی مانند اسپانیا کافی نبود.اسپانیا توانست مقاومت کند و با حفظ نتیجه، راهی مرحله بعد شود.
تفاوت بزرگ؛ وقتی حریف اجازه بازگشت نمی‌دهددر دیدار ایران و مصر، شرایط مسابقه به شکلی بود که فرصت بازگشت وجود داشت.مصر که صعود خود را قطعی کرده بود، برخی بازیکنان اصلی خود از جمله محمد صلاح را در اختیار نداشت و با ترکیبی متفاوت وارد زمین شده بود.اگر مصر برای صعود یا صدرنشینی نیاز به پیروزی داشت، احتمالاً فشار بیشتری روی ایران وارد می‌کرد و شرایط می‌توانست کاملاً تغییر کند.اما مقابل اسپانیا، بلژیک با تیمی روبه‌رو بود که توانایی مدیریت دقایق پایانی را داشت و اجازه نداد حملات پراکنده به نتیجه برسد.تجربه مشترک ایران و بلژیک از یک اشتباه تاکتیکیدر نهایت، داستان ایران و بلژیک در یک نقطه به هم رسید؛ هر دو تیم زمانی که به گل نیاز داشتند، به جای اجرای برنامه‌ای مشخص، بیشتر به احساسات و انگیزه لحظه‌ای تکیه کردند.در فوتبال سطح بالا، فشار آوردن در دقایق پایانی طبیعی است، اما تفاوت تیم‌های بزرگ در این است که حتی در شرایط بحرانی نیز ساختار خود را حفظ می‌کنند.اسپانیا مقابل بلژیک نشان داد چگونه می‌توان در لحظات سخت، کنترل مسابقه را حفظ کرد.بلژیک نیز مانند ایران تلاش کرد در آخرین لحظات ورق را برگرداند، اما حملات بدون برنامه نتوانست معجزه‌ای رقم بزند.
جام جهانی و درس بزرگ دقایق پایانیحذف ایران و بلژیک یک پیام مشترک داشت؛ در فوتبال مدرن، تنها داشتن انگیزه و فشار در دقایق پایانی کافی نیست.تیم‌هایی که برای موفقیت در بالاترین سطح رقابت می‌کنند، باید برای هر لحظه مسابقه برنامه داشته باشند؛ حتی برای زمانی که عقب هستند و تنها چند دقیقه برای جبران باقی مانده است.بلژیک با تمام ستاره‌هایش نتوانست از این آزمون عبور کند و ایران نیز پیش‌تر تجربه مشابهی مقابل مصر داشت.دو مسابقه متفاوت، اما با پایانی شبیه به هم؛ حمله برای نجات، بدون نقشه‌ای که بتواند نتیجه را تغییر دهد.#جام_جهانی_۲۰۲۶ #تیم_ملی_ایران #تیم_ملی_بلژیک #امیر_قلعه_نویی #فوتبال_جهان
22:48 - 20 تیر 1405