لزوم حمایت از کشاورزان مازندرانی و حفظ توان تولید آنان
خطاب سرگشاده و اعتراض شدید به بی‌سامانی بازار محصولات کشاورزی و باغداری و سکوت مسئولان خطاب به استاندار مازندران، وزیر جهاد کشاورزی، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، مجمع نمایندگان استان مازندران، اتاق بازرگانی مازندران، اعضای کمیسیون کشاورزی مجلس و به‌ویژه رئیس این کمیسیون مسئولان محترم، تا چه زمانی قرار است کشاورزان این سرزمین، پیامدهای ناکارآمدی و ضعف برنامه‌ریزی را با از دست رفتن حاصل یک سال تلاش و معیشت خود تحمل کنند؟ امروز کشاورزان مازندرانی با شرایط دشواری روبه‌رو هستند؛ قیمت محصولات کشاورزی نسبت به سال گذشته به‌شدت کاهش یافته، در حالی که هزینه نهاده‌ها و تولید در برخی موارد تا ۲۰ برابر افزایش پیدا کرده است. این وضعیت فشار اقتصادی سنگینی بر تولیدکنندگان وارد کرده و ادامه فعالیت آن‌ها را با دشواری مواجه ساخته است. این چه معادلهٔ است؟ چگونه ممکن است هزینهٔ تولید سر به فلک بکشد، اما قیمت محصولی که کشاورز با ماه‌ها رنج و زحمت تولید کرده، سقوط کند؟ چه کسی پاسخ‌گوی این فاجعه است؟ چه نهادی مسئول تنظیم بازار است؟ و اساساً کدام‌یک از شما خود را در برابر این وضعیت مسئول می‌دانید؟ کشاورز نه صدقه می‌خواهد، نه ترحم؛ او حق خود را می‌خواهد! حق فروش محصول با قیمتی که دست‌کم هزینه‌های واقعی تولید را پوشش دهد؛ حق برخورداری از بازاری قابل پیش‌بینی؛ حق دسترسی به نهاده‌های کشاورزی با قیمت منطقی؛ و حق آنکه حاصل یک سال تلاشش، قربانی دلالی، انحصار و سوءمدیریت نشود. آقای استاندار! نمایندگان محترم مجلس! رئیس و اعضای کمیسیون کشاورزی! اتاق بازرگانی مازندران! مسئولیت شما در قبال چه زمانی و چه شرایطی تعریف شده است؟ اگر در شرایطی که معیشت هزاران خانوار کشاورز در معرض آسیب جدی قرار گرفته، صدای اعتراض آنان شنیده نشود و اقدام مؤثری برای رفع مشکلات صورت نگیرد، هدف و کارکرد این مسئولیت‌ها چگونه محقق خواهد شد؟ چرا باید کشاورز محصولش را با قیمتی ناچیز بفروشد، اما مصرف‌کننده همان محصول را با چندین برابر قیمت خریداری کند؟ این فاصلهٔ فاجعه‌بار میان قیمت تولید و قیمت مصرف، سود چه کسانی را تأمین می‌کند. آیا قرار است کشاورز هزینهٔ تولید را بدهد، دلال سود ببرد، مصرف‌کننده گران بخرد و مسئولان صرفاً نظاره‌گر باشند؟ مازندران یکی از قطب‌های مهم کشاورزی کشور است. نابودی اقتصاد کشاورزی این استان، صرفاً مسئلهٔ چند کشاورز یا یک محصول نیست؛ تهدیدی مستقیم علیه امنیت غذایی، اشتغال روستایی، اقتصاد منطقه و آیندهٔ تولید در کشور است. از مسئولان مربوطه انتظار می‌رود به‌جای اکتفا به ابراز تأسف، وعده‌های تکراری یا برگزاری جلسات بدون نتیجه، اقدامات عملی، فوری و شفافی را در دستور کار قرار دهند؛ اقداماتی که نتایج آن قابل ارزیابی و پیگیری باشد. ۱. اعلام سازوکار روشن و عادلانه برای تعیین قیمت محصولات کشاورزی، متناسب با هزینهٔ واقعی تولید؛ ۲. کنترل فوری قیمت نهاده‌ها و مقابله با گران‌فروشی، احتکار و انحصار در زنجیرهٔ تأمین؛ ۳. سامان‌دهی بازار، حذف واسطه‌های مخرب و ایجاد امکان فروش مستقیم و منصفانه برای تولیدکنندگان؛ ۴. تعیین تکلیف محصولات روی دست کشاورزان مانده و جبران خسارت‌های ناشی از بی‌سامانی بازار؛ ۵. اعلام عمومی اقدامات، مسئولان اجرایی و زمان‌بندی مشخص برای حل این بحران. دیگر زمان وعده‌دادن و پاس‌کاری مسئولیت‌ها گذشته است. انتظار می‌رود مسئولان استان، نمایندگان مجلس و کمیسیون کشاورزی، در صورت فراهم نبودن امکان ارائه راهکار مؤثر برای حل این بحران، موضوع را صادقانه و شفاف با مردم در میان بگذارند.. کشاورز حق دارد بداند چرا هر سال با کاهش توان اقتصادی و دشواری بیشتر در تأمین معیشت روبه‌رو می‌شود، درحالی‌که هزینه‌های تولیدش چندین برابر افزایش می‌یابد. ما به‌عنوان تولیدکنندگان و مطالبه‌گران حقوق کشاورزان، این وضعیت را نه یک اتفاق طبیعی بازار، بلکه نتیجهٔ بی‌توجهی و ضعف جدی در مدیریت و نظارت بر زنجیرهٔ تولید و توزیع می‌دانیم. مسئولان محترم، انتظار می‌رود کشاورزان در این شرایط دشوار مورد حمایت و توجه جدی قرار گیرند؛ چراکه معیشت مردم، اقتصاد روستاها و امنیت غذایی کشور، نیازمند برنامه‌ریزی دقیق و تصمیم‌گیری مسئولانه است. امروز باید پاسخ بدهید؛ نه فردا، نه در جلسهٔ بعدی، نه با وعده‌ای دیگر.
استاندار مازندران، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، ریاست واعضا کمیسیون کشاورزی مجلس، رئیس اتاق بازرگانی، اتاق بازرگانی ، وزارت صمت، وزرا و وزیر رفاه و وزیر جهاد کشاورزی و، وزیر صمت و دیگر وزرا، نمایندگان مجلس استان مازندران