در واقع جنگ و تحریم باعث رشد «ما» نمیشود،باعث رشد «قیمتها »میشود.
جنگ و تحریم از آنها؛ رشد از ما!
اگر کمی از این فشارها و تحریمها به مردم آمریکا، اروپا یا هر کشور دیگری تحمیل میشد، آن جامعه فرو میپاشید، اما ما رشد کردیم...
گروه جامعه؛ نعیمه جاویدی: «ژاله کیانی»، دکترای روانشناسی دارد. ۱۵ سال است در این حوزه به مراجعان خدمات ارائه میکند. تجربه سالها کارش را این روزها به میدان همیاری برای بهبود حال خانوادههای جنگزده آورده است. پای حرفهایشان مینشیند تا کمکشان کند. با او درباره جنگ، تابآوری خانواده ایرانی و اینکه چرا کسی از تأثیر و فشار تحریمها بر سلامت روح و روان مردم ایران حرف نمیزند، صحبت کردیم.
سلامت روح، سلامت جسمصحبت با کیانی از اینجا آغاز میشود که سلامت روان و روح چقدر اهمیت و آیا نمود بیرونی دارد؟ او میگوید: «ما انسانها مجموعهای از روان و جسم، بیرون و درون هستیم. بخشی از مشکلات جسمانی ما گاهی واقعاً بحث روانی دارد. مثلاً یک کسی با یک درد جسمانی به ما مراجعه میکند. میبینیم دردش هیچ منبع فیزیکی ندارد، اما علائم بیماری را به طور کامل دارد. برای مثال، گوارشش به هم میریزد، کمرش، دستش درد میکند و... بعد میبینیم که فشارهای روانی که روی او هست، باعث شده درد و فشار به صورت جسمی نمود پیدا کند و او این علائم را تجربه کند. جسم و روان خیلی به هم پیوسته و در هم تنیده هستند. گاهی حتی وقتی ما در درون و در روانمان درگیریم، بیشتر روی جسممان اثر میگذارد. شاید یک جسمی که دردش میآید، ما بتوانیم درمانش کنیم و خیلی روی روانمان تأثیر نگذارد، اما وقتی روان درگیر است، احتمال اینکه جسم هم درگیر شود خیلی بیشتر خواهد بود.»
سلامت روح= سلامت جسمتأثیرپذیری جسم از روح کلید مهمی است که بتوان با آن قفلهایی را در زندگی گشود. برای مثال اینکه چطور باید از رابطه درون و بیرون وجود سود جست؟ خانم روانشناس میگوید: «اگر ما بتوانیم درون آدمها را، زاویه دید، نگرش و نگاه آدمها را به مسائل درست تنظیم کنیم، بسیاری از مشکلات بیرونی هم به واقع حل میشود. این مسئله به نظر من خیلی مهم است. خودمان هم خیلی تجربهاش میکنیم. اینکه گاهی زندگی ما روالی عادی دارد. همه چیز خوب پیش میرود، ولی ما در درونمان در جدالیم. اصلاً انگار در دنیای دیگری هستیم. تجربه دیگری داریم. وقتی فکرمان مشغول و روانمان درگیر است، احتمالاً با بچه خودمان بداخلاق هستیم. با همسرمان خوشخلق نیستیم. با مراجعانمان رفتار بدی داریم. شاید در شغلی که داریم خوب کار نمیکنیم. این نشان از اهمیت روان و درون ما در زندگی فردی و اجتماعیمان دارد.»
از جنگ بدتر هم هست!وقتی اتفاقاتی بیرون از ما میافتد که درکش سخت و پر از درد است، وقتی همه چیز تلخ پیش میرود، کاری از ما ساخته است؟ برای مثال همین جنگ. از نظر خیلیها جنگ پر از اتفاقات بد است، خانم کیانی اما بدتر از جنگ هم سراغ دارد و میگوید: «یک تفکر داریم که میگوید یعنی دیگر چه چیزی بدتر از جنگ وجود دارد؟ اما وجود دارد! ما یک سری خطاهای شناختی داریم، برای مثال فاجعهپنداری و فیلتر منفی. این خطا و این ویروسهای شناختی، حتی اگر جنگ هم نباشد، گاهی ما را به زمین میزنند. ما افرادی را داشتیم که به دلیل آسیبهای شدید در جنگ اخیر، خانه و زندگیشان را از دست داده و مهمان هتلها بودند. با این حال، حالشان بهتر از کسانی بود که نسبت به آنها آسیب کمتر یا هیچ آسیبی ندیده بودند. برای مثال، کارمند هتلی را داشتیم که وقتی دید خدمات گروه روانشناسی جهادی و رایگان است، به ما مراجعه میکرد. با وجود اینکه خانه و زندگیاش در جنگ سالم بود، اما به نسبت افراد جنگزده حال بدتری داشت. این نشان میدهد که برداشت و نگاه منِ نوعی به و از موضوعات، همچنین زاویه دیدم، در احساس درد و تجربهای که پشت سر میگذارم مهم است.»
میوه شیرین روزهای تلخ!از او میخواهیم کمی روشنتر توضیح دهد: «جنگ برای همه یکسان است، ولی نگاه کنید بعضی آدمها آرام هستند، بعضی اما برآشفتهتر. بعضی فرو میریزند و از هم میپاشند، برخی اتفاقاً در جنگ رشد میکنند. مثل همه اتفاقات دیگری که دور و بر ما میافتد. یک اتفاق مشخصی میافتد، اما رفتارهای متفاوتی به نسبت آن اتفاق از آدمها میبینیم. جنگ حتماً اتفاق خوبی نیست، اما بدترین هم نیست؛ بدترین اتفاق نگاه منفی و پرمشکل ماست. بدترینش آن درگیریهایی است که ما با خودمان داریم. آن اتفاقی است که در ذهن ما میافتد. اینکه ما خودمان را نمیشناسیم، نمیدانیم این سیستم درونی چطور کار میکند و کجا و چطور باید و میتوان از آن استفاده کرد؟»کیانی از میوه شیرین روزهای تلخ میگوید: «اینکه نمیدانیم ظرفیت انسانی ما چقدر گسترده است، چقدر میتواند بسیط و گشوده باشد به مسائل. بعضی وقتها بعضی تهدیدها هست. برخی موقعیتها پیش میآید، آن هم بسیار ناخوشایند. در اینکه دردشان را میکشیم و به ما سخت خواهد گذشت شکی نیست. اما به آن ظرفیت بیهمتای انسانی برگردیم. به خودمان باورانیم که باید جوری آن شرایط را بگذرانیم که اتفاقاً برایمان رشد داشته باشد. واقعاً برایمان آورده داشته باشد، بزرگمان کند. میوه شیرین روزهای تلخ شود.»
بچه نمیترسید، بچه را میترساندنداو در میان خانوادههای آسیبدیده از جنگ و اسکاندادهشده در هتل بوده است. بنابراین برای صحبتهایش حتماً مصداق و مثالهایی دارد. توجه خاصی به رعایت حریم خصوصی این خانوادهها دارد. بدون اشاره به جزئیات زندگی این افراد، فقط با اشاره به اصل محتوا مثال میزند: «در این دوره جنگی که خدمت خانوادههای آسیبدیده از جنگ بودم که در هتلها اسکان داده شده بودند، به معنای واقعی میدیدم تفاوتهای انسانها را. میدیدم خانوادههایی که واقعاً اتفاق عجیبی برایشان نیفتاده، شاید مثلاً خانهشان در نقطه ناامنی قرار گرفته بود، فقط برای حفظ امنیت بیشتر به هتل فرستاده شده بودند تا شرایط کمی بهتر شود و بتوانند برگردند سر خانه و زندگی خودشان که هیچ آسیبی ندیده بود.»خانم روانشناس با اشاره به مثال روشنتری میگوید: «گاهی میدیدم فرزند این خانواده بیشتر از فرزندان خانواده دیگر که زندگیشان در جنگ از بین رفته بود و تجربه انفجار و آوار داشتند، میترسید. ریشه این اضطراب کودک نبود. آنقدر آن والدین میترسیدند و اضطراب داشتند که حال بدشان را به فرزند منتقل میکردند، در صورتی که بچه اصلاً تصویری از اضطراب نداشت. تا صدایی میآمد، بچه را مدام سفت و محکم میگرفتند. ما مجبور میشدیم مداخله کنیم تا اضطراب کودک و والدینش را پایین بیاوریم. در عین حال خانوادههایی داشتیم که آسیب دیده بودند. مشکلشان خیلی بیشتر و جدیتر بود، ولی آرامش داشتند. تکلیفشان با خودشان روشن بود. بچهشان هم آرامتر بود.»
معنا؛ ناجی روزهای جنگ!معنا، معنویت و احساس اتصال به چیزی که افراد را در میانه بحران آرام کند، جنگ، داغ و مشکلات را برای افراد قابلپذیرشتر میکند. بهتر دوام میآوردند. این را از میان صحبتهای کیانی میتوان متوجه شد: «ما میگوییم این نقش همان ارزشها، تأثیرهای ارزشمند و باورها در شکلگیری این رفتار و آرامش است. اصطلاحاً فرد روی خودش کار کرده است. کسانی که وصل بودند، به نوعی ارتباط قلبی داشتند با خداوند، معنویتشان قوی بود، در این مسائل میدیدیم که آرامتر هستند. گاهی خود شما هم میبینید حتماً یک خانواده عزیزی را از دست داده، حتی این فقدان بر مبنای ارزشهایش و قائل به آن است که متوفی نزد خداوند میرود. قائل است به اینکه خداوند او را میبیند، پس آرام میشود. رنج را با آرامش پشت سر میگذارد. بعضی حتی از رنج و فقدان چنان به سلامت و درست عبور میکنند که به رشد پس از بحران میرسند. آن روزها و دردها را برای خودشان مایه رشد و درس قرار میدهند. ولی خانوادهای که چنین باوری ندارد، تو چطور میتوانی تسکینش بدهی؟ اصلاً خودش چطور میتواند خودش را تسکین بدهد؟»
جنگ ما را معنویتر کردگاهی حتی درد و رنج بهانه و به عبارت بهتر عاملی است که فرد را به بُعد معنوی زندگیاش نزدیکتر میکند. روانشناس مستقر در یکی از هتلهای اسکان خانوادههای جنگزده میگوید: «در یکی از هتلهای محل اسکان خانوادههای جنگزده، عزیزی را داشتیم که دار و ندارش یک فرزند داشت که شهید شده بود. یکی از پرسشهای پرتکرارش این بود که دکتر، الان یعنی فرزند من در بهشت است؟ جا و حالش خوب است؟ او دائم با این تفکر درگیر بود و دلش میخواست خیالش راحت شود. خلاصه اینکه میبینید، هر کسی تمسک میکند به یک چیزی، به یک باور دلبستگی دارد. اگر باور داشته باشیم که خواهیم مرد، به هر شکلی، نه میدانیم کی و کجا و نه چگونگیاش را، زندگی چهره دیگری به خودش میگیرد. ما آن را نمیدانیم، اما این را میدانیم که چطور زندگی کنیم. قدر زندگی را بهتر درک میکنیم. لحظهبهلحظه آن برایمان خیلی مهم میشود. اصطلاحاً یاد میگیریم هر لحظه را زندگی کنیم.»
زندگی کن در زندگی خودت!حالا که قرار است معنا آدم را قوی، جنگندهتر و محکمتر کند تا چنگ بزند به زندگی، از کیانی میخواهیم از مشاهدههایش بگوید. از افرادی که این حال خوب را تجربه کردند: «یک خانواده شهیدی داشتیم که وقتی وارد هتل شدند، اصلاً با ما ارتباط نمیگرفتند. داغدار بودند، از جنگ و فقدان ناگهانی عزیزشان شوکه. به آنها فرصت دادیم. وقتی دیدند که پابهپای آنها همدرد و همدلشان هستیم، حالشان بهتر شد. دوباره نگاهی به زندگی انداختند. همان خانواده امروز دوباره دوستان زیادی پیدا کرده است. پدر خانواده روز اول میگفت خانم دکتر، من همه چیزم را از دست دادم. الان دنبال شغل است، دنبال راه انداختن مسائل زندگی معمولی که همه ما داریم و این برای ما بینظیرترین است؛ زندگی کردن در همان زندگی خودمان که داریم.»
روانشناسی ایرانی؛ حقیقت جامعهاین روزها که روانشناسان در میدان جنگ حضور داشتند، واژهای متولد شد به نام روانشناسی ایرانی و مقاومت. از کیانی میخواهیم بنابه تجربههایش در این باره برای ما حرف بزند: «دانشی که امروز به عنوان روانشناسی در دست ماست حاصل زحمتهای زیادی است. بزرگواران و عزیزانی که سالها مطالعه کردند، تجربه کردند و حاصل دانش و تجربه را در قالب نتایج دقیق پژوهشها در اختیار ما قرار دادند. در حالی که از این دانش استفاده میکنم، اما به این مسئله هم اعتقاد دارم که بومزیست ما تفاوتها و ریزهکاریهایی دارد که باید به آن توجه کرد. همه چیز به آنچه در کتابها نوشتهاند و توصیه کردهاند نباید گره بخورد. اگر قرار است به مردمی که درگیر جنگ بودهاند کمک کنیم، با شعار و توصیههای از دور و صرفاً مبتنی بر تئوری ممکن نیست. باید کف میدان بود. مردم و شرایطشان را درک کرد. با سری شعار و توصیه که بعد کاربردی و تطابق با شرایط فرد ندارد، نمیتوان کار را پیش برد.»او کلامش را خلاصه و منظورش را کاملاً واضح مطرح میکند: «در استفاده از روانشناسی غربی معتقدم شاید در ۵۰ درصد موارد همپوشانی داشته باشیم، اما در نیمی دیگر از ماجرا باید بافت فکری، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و اصطلاحاً شرایط همان جامعه را در نظر گرفت و توصیه کرد.»
حال و انرژی خوب با حضور در خیابانبسیاری از روانشناسان در فضای مجازی به اهمیت و تأثیر حضور در خیابان و میدان برای افزایش تابآوری جامعه ایرانی و بهبود حال خانوادههای جنگزده اشاره کردند. کیانی هم میگوید: «در زمان جنگ من این را ملاحظه میکردم که خانوادههایی که در تجمعات میرفتند و بچه داشتند، در ابتدا با استرس بودند. وقتی وارد تجمعات میشدند، استرس بچههایشان پایین میآمد. بچه وقتی شعار میداد، اینکه همه حتی در شرایط جنگ و بمباران کنار هم هستند، روحیه حماسی و شجاعتش تقویت میشد و اضطرابش به طور ملموسی کاهش پیدا میکرد. این حیرتانگیز است. مردم به هم انرژی و حال خوب میدادند؛ آن هم نه با کار خاص، بلکه با حضور پیدا کردن در خیابان و کنار هم بودن. خیلی از آدمها را داشتیم که بغض داشتند، احساس خفگی میکردند. در اجتماعات که میرفتند و شعار میدادند، وقتی برمیگشتند حالشان بهتر بود. خبری از آن فشار روحی نبود. تا حدودی تخلیه و فرد سبک شده بود.»
سهم خودتان در حال بد ایران چقدر است؟در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی مدام از این صحبت میشد که جامعه ایرانی حال روحی خوبی ندارد. خانم روانشناس این ادعا را رد میکند و میگوید که مبتنی بر آمار و مستندات نیست. از طرفی دلایل جالب دیگری برای نقد این نظر مغرضانه دارد: «من در جنگ این را دیدم که ما باید روانشناسی بومی خودمان را از نو بنویسیم و جایگاه این را داریم که حرف بزرگی در زمینه روانشناسی برای جهان داشته باشیم. مردم ایران را رشدیافته میبینم. مردم ایران را با ظرفیت میبینم. تحریمها، بازیها و فشارهای روانی رسانهای غرب، آن تعداد شبکه فارسیزبان که علیه ایران برنامه میساختند و مدام حال بد به ما تزریق میکردند، دادههای منفی وارد ذهن مردم میکردند، همه در حال منفی جامعه ایرانی سهیماند. من ماندهام اینها چرا سهم خودشان از این همه رنج را نمیبینند. مخفی میکنند و میخواهند جامعه ما را بد، افسرده و ناراحت نشان بدهند.»
تحمل کردیم و مبعوث شدیمکیانی دل پری از عناد و تحریمها دارد و میگوید: «مثلاً همین تحریمهایی که داریم. واقعیت این است اگر این حجم از انرژی منفی و فشار را ببرید در یک کشور اروپایی یا آمریکایی و... فرقی نمیکند، هر کشوری غیر از ایران، از همپاشیدگی را خواهید دید. اما ظرفیتی که من در مردم ایران میبینم رشد است، واقعاً بهرغم همه آن انرژیهای منفی، فشارها، تحریم و جو دادنهای رسانهای. جنگ اتفاق بسیار بدی است. میتواند خیلیها را در جهان ناچار به خودکشی کند. در ایران اما ببینید ما در این جنگ آماری مبنی بر خودکشی نداشتیم. این کمافتخار و ظرفیتی نیست. این مربوط به ظرفیت و گشودگی باطن و روح جامعه است که شاید این رنجها، این تحریمها برای ما آوردهاند. ما دوست نداشتیم در این حالت قرار بگیریم، ولی بزرگ شدن ما، بزرگ شدن و رشد این ملت، اتفاقاً شاید مرهون همین فشارها و عنادها بود. مردم ما رنجها را تحمل کردند و مبعوث شدند.»
21:16 - 23 اردیبهشت 1405
43 پاسخ
@user17725149311924 اردیبهشت 1405در پاسخ بهخوب قرص آسنترا که تا چند وقت پیش نایاب بود .الان هم برای هر داروخانه سهمیه بندی هستمراجع کننده های زیادی هم هستند که دست خالی بر می گردند.
@ali_mousavi24 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدر تایید این مطلب نیاز نیست راه دور بروم! مشاهده ی جنایت های آمریکا علیه ایران در سالیان مختلف ، انگیزه و اراده ای به من داده که باعث شده تبدیل به یکی از بهترین مهندسان جهان در حوزه کاری خودم باشم
@Vatanparast_sabour24 اردیبهشت 1405در پاسخ بهمطالبه کاربران برای کاهش تعرفه اینترنت داخلیمطالبهمطالبه کاربران برای کاهش تعرفه اینترنت داخلی
با توجه به اینکه اپراتورها الان به ۹۹ درصد مردم خدمات اینترانت(اینترنت داخلی) ارائه میدن،اما مردم همچنان همان تعرفه اینترنت بینالملل را (در شروع جنگ) دارند میپردازند! چرا اپراتورها با قطع اینترنت بینالملل قیمت اینترانت (اینترنت ملی) را کاهش ندادند؟یا آن را رایگان نکردند؟ چه هزینهای برای اپراتورها دارد این شبکه داخلی ؟! اینترانت اصلا هزینه چندانی برای اپراتورها ندارد یک شبکه داخلی و ارزان است! اینترانت باید برای مردم ایران رایگان باشد. دسترسی به اینترنت ملی رایگان شود. اگر رایگان هم نشود نباید همانتعرفه اینترنت بین الملل باشد! حداقل باید ۸۰-۹۰ درصد کاهش یابد
وزارت ارتباطات و فناووری اطلاعات، شعام، رییس جمهور
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
@user17695270131224 اردیبهشت 1405در پاسخ بهتا وقتی بمب اتم نسازیدو بازدارندگی ایجاد نکنید این حرف ها جوکه... هر روز سایه جنگ و ترور بالا سره این کشوره ، هر روز رهبر و نخبگانتو ترور میکنن، هر روز مردم،تمدن، فرهنگ،وووو.. تهدید به نابودی میشه وو....، اسراییل و آمریکا جرات دارن این تهدید هارو در قبال یه کشور اتمی کنن...!؟
@topchi6924 اردیبهشت 1405در پاسخ بهسلامت جسم و روح، فعلا روح و روان ماست ک با افزایش قیمت 300تا 400 درصدی از پارسال تا الان روحو روانمون رو آزار میدهاینا تو ی ایران دگ زندگی میکنن انگار
@Mamarreza24 اردیبهشت 1405در پاسخ بهتسریع در پرداخت بیمه بیکاریمطالبهتسریع در پرداخت بیمه بیکاری
پس از جنگ بسیاری از شرکت های خصوصی ناچار به تعدیل نیرو یا تعطیلی شده اند. انبوهی از درخواست بیمه بیکاری وجود دارد که متاسفانه نه پوشش خبری مناسبی از این موضوع هست و نه آمار درستی منتشر می شود. با گذشت دو و نیم ماه از آغاز جنگ ، همچنان بسیاری از پرونده ها هنوز بررسی نشده اند. آیا این عدالت اجتماعی است که شاغلین در دستگاههای دولتی و ... بدون مشکل، حقوق یا حتی افزایش حقوق سالانه را دریافت کنند. آنگاه برای تسریع در بررسی پرونده های شاغلین خصوصی، که سالهاست به امید بی پول نشدن در همچین روزهایی، حق بیمه پرداخت می کنند، راهکاری نداشته باشند؟
سازمان تامین اجتماعی کشور
0100گزارش از مطالبه
@user17776784107324 اردیبهشت 1405در پاسخ بهاگه فک میکنی جنگ ها خیلی رشد اقتصادی و رشد سیاسی و فرهنگی میدن بهتره یه سری بزنین خرمشهر و آبادان و شهرهای جنگ زده دیگه که بعد از۳دهه جنگ ببین چه پیشرفتی کردن و چه رشدی داشتن تازه جنگ ایران و عراق بیشتر همین شهرها درگیر بودن این جنگ که کل ایران نقطه به نقطش آسیب دیده با این حرفهای خودمون گول نزنیم
@Janfadayerahbari24 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدر طول این سالها تنها یک چیز باعث نزدیکتر شدن ما به جایگاه ابرقدرت جهانی شده و آن هم مقاومت بوده والسلام نه مذاکرات نه امتیاز دادنها و نه توافقات حتی ذره ای باعث حرکت ما به سمت پیشرفت و بالا بردن جایگاه کشور در عرصه سیاست بین الملل نشد
@user17758842997724 اردیبهشت 1405در پاسخ بهوظایف خودتون رو انجام بدید. تو همین دوران جنگ چک هایی که برای ضمانت به مالیات داده بودم رو نقد کردن.بانک ها برای اقساط هم جریمه میگیرند هم پشت هم فشار میارند.هیچ تسهیلاتی رو برای کسب و کار مردم انجام نمی دید.اینترنت تبعیضی رو تمومش کنید.
@user_987624 اردیبهشت 1405دقت کردید که بعد از جنگ، لحن و محتوی صحبت تمام خبرگزاری ها ( بدون استثنا ) تغییر کرده؟ همه حرف از با هم بودن و متحد بودن با داشتن هر عقیده ای میزنن، در حالی که خودشون هم میدونن قبل از جنگ به هیچ وجه اینطوری نبوده، قبل جنگ تو کشور فقط یک قشر خاص متکلم وحده بودن و بقیه همیشه نادیده گرفته شدن، علت؟!؟!
@user17729793501024 اردیبهشت 1405در پاسخ بهفقط یک قسمتش رو خوندم که خانم روانشناس گفته باید روانشناسی بومی خودمون رو بنویسیم، این حجم از مشکلات رو مردم کشورهای اروپایی نمیتونن تحمل کنن مردم ما میتونن، باید بگم نوشتن نمیخواد، آره، ولی این طناب خیلی کش بیاد پاره میشه...
@IranianCivilisation24 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدر پاسخ بهوللا من اقتصاد دان نیستم اما تخصص سازه در عمران دارم. ریاد متوجه نشدم چی میخواد بگه مقاله ، فقط دیدم میخواد بگه مثل زمان فرزین و رئیسی عمل کنید که همه میدونیم فاجعه بود مدیریت هاشون. هی میگین عرضه دلار در بانک ، تقاضا رو تحریک میکنه... یعنی چی تحریک میکنه؟ یک کلمه مبهم! تا جایی که من میدونم وقتی عرض…نمایش بیشتر
@user170910126543720901924 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدرست است بعضیا سطح تحمل بالایی دارند اما ما باید میانگین سطح تحمل ادمهای یک جامعه را درنظر بگیریم، خیلی ها تحمل فشار اقتصادی را ندارند. مثلا کسی که مریض است و حالا داروهایش را با چندبرابر قیمت میخرد چطور رشد کند؟ کسی که انتهای ماه باندازه خرید نون در حسابش نیست، چطور؟ تیتر خبر آزاردهنده ست.
@user170910126543720901924 اردیبهشت 1405در پاسخ بهمنظور از رشد، قیمت برنج و گوشت است؟ ما نمیتوانیم به نمایندگی از همه اقشار جامعه صحبت کنیم و بگوییم ماباید دراین شرایط رشد کنیم و نرمال باشیم، خانواده های ضعیف زیر این فشار له شده اند، بچه هایشان پیش بچه های دیگر خجل و سرافکنده اند. خیلی هایشان به دلیل عدم مصرف پروتیین دچار سو تغذیه شده اند.
@user17780484054024 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدر جوانی به خاطر سوزاندن چند گربه در بیمارستان بستری شدم.تشخیص پزشکان سادیسم حاد بود.بعد از ترخیص از بیمارستان یا باید مثل اکثر مردم بورکینافاسو به کارگری مشغول میشدم یا جزو پروپاگاندای حکومت در می آمدم.انتخابم گزینه دوم بود. به عنوان رییس انجمن روانشناسان بورکینافاسو منصوب شدم.خاطرات یحیی ترائوره