حکیم نگارگر در شعر به ساعت اصفهان
«شب شعر حکیم نگارگر» در قالب رویداد فصلی «شعر به ساعت اصفهان» با حضور جمعی از شاعران، هنرمندان، علاقه‌مندان به فرهنگ ایرانی و خانواده استاد محمود فرشچیان در آرامگاه این استاد برجسته برگزار شد.
خبرگزاری فارس - اصفهان، زمانی که هوای اصفهان هنوز با نسیم آرام پاییزی تنفس می‌کرد، آرامگاه صائبیه و مقبره استاد محمود فرشچیان، همچون مهدی برای عاشقان هنر و ادبیات، میزبان یکی از خاص‌ترین شب‌های فرهنگی بود؛ شبی که به شب شعر حکیم نگارگر و رویداد فصلی شعر به ساعت اصفهان اختصاص یافته بود. این برنامه، نه فقط گردهمایی عادی علاقه‌مندان به شعر و هنر، بلکه جشنی بود برای پاسداشت یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های هنر نگارگری ایران، استاد محمود فرشچیان، که به واسطه آثارش توانسته دل هر بیننده‌ای را مجذوب و مبهوت کند.با غروب آفتاب، آرامگاه صائبیه آرام آرام به نقطه‌ای برای تجمع هنردوستان تبدیل می‌شد. نسیم پاییزی در میان درختان کهنسال آرامگاه به آرامی می‌وزید و هر گوشه از فضای سبز پیرامون، گویی آماده استقبال از سخنان گرم شاعران و ذکر یاد استاد فرشچیان بود. تصاویر استاد فرشچیان در قالب بنرها و تصاویری که بر دیوارهای کوچک محوطه نصب شده بودند، به نوعی گویای تاریخ و اهمیت این مراسم بودند.جمعیتی متنوع از مردم اصفهان، از پیر و جوان گرفته تا خانواده‌ها و اهالی فرهنگ و هنر، به آرامگاه آمده بودند و با چشمان پرشور در انتظار شروع مراسم، حکایت از علاقه و احترام عمیق آن‌ها نسبت به استاد داشت. خانواده محترم استاد فرشچیان نیز حضور داشتند؛ مردمی که با غرور و افتخار از میراث گرانبهای این استاد بزرگ سخن می‌گفتند و بار دیگر خاطراتی از سال‌ها تلاش و هنر فرشچیان را در میان جمع بازگو می‌کردند.
مراسم با تلاوت آیاتی از قرآن کریم و سرود ملی آغاز شد و سپس با اجرای موسیقی سنتی ایرانی همراه شد که فضای آرامی به جمع بخشید. هنگامی که اولین شاعر به روی سن رفت، سکوت خاصی سراسر جمع را فرا گرفت؛ سکوتی که منتظر بود با کلام شاعری هنرمند شکسته شود و دریچه‌ای تازه به جهان پر رمز و راز فرشچیان بگشاید.شاعران یکی پس از دیگری به وصف استاد بزرگ پرداختند؛ استاد حکیم نگارگری که آثارش گویی تابلویی زنده از تاریخ، فرهنگ و روح ایران بود. اشعار سرشار از تصاویر خیال‌انگیز و استعاره‌های ظریف، به زبان‌های فارسی و گاه با واژگان محلی اصفهانی خوانده شد. شعرها، شرح حال رنگ‌ها، خطوط و فرم‌هایی بود که فرشچیان با دست‌های هنرمندش خلق کرده بود. در یکی از اشعار، تصویر گرمای رنگ‌های گرم و نرم بوم نقاشی با دقتی شاعرانه به کلمات تبدیل شد و در دیگری، تلاقی نور و سایه در آثار فرشچیان به مثابه تلاقی زندگی و مرگ به تصویر کشیده شد.حضور خانواده استاد به این مراسم، بُعدی عاطفی و انسانی بخشید که گویی خود فرشچیان نیز در میان جمع زنده بود. مسئولان کشوری و هنری نیز در این مراسم حضور داشتند و هر کدام به نوبه خود، سخنانی درباره اهمیت نگارگری و نقش بی‌بدیل فرشچیان در توسعه هنرهای تجسمی ایران بیان کردند. از میان سخنرانی‌ها، لحظاتی بود که اشعار خوانده شده با نوای ساز و آواز سنتی همراه می‌شد و این تلفیق هنری، هر شنونده‌ای را به عمق دنیای خیال و هنر می‌برد. صدای سنتور به زیبایی با زمزمه‌های شاعران ترکیب می‌شد و گویی همه اجزا در هماهنگی کامل، ستایشگر هنری بودند که سال‌ها بر آن عمر گذاشته است.
فضای آرامگاه روحی تازه به مراسم داده بود. هر گوشه‌ای از این مکان مقدس، محل تولد خاطرات و احساسی بود که نمی‌توانست به آسانی فراموش شود. در میان حضار، کسانی بودند که اشک در چشم داشتند؛ نه از غم، بلکه از شدت تأثر و عشق به هنری که استاد فرشچیان به آن جان بخشیده بود.یکی از شاعران جوان، در پایان برنامه با صدایی پر از شور و انرژی، اشعاری خواند که به آینده هنر و شعر ایران امید می‌بخشید. او گفت که هرچند استاد محمود فرشچیان سال‌ها در این جهان زیسته و آثاری خلق کرده، اما روح و مسیر او همیشه در دل و ذهن هنرمندان جوان زنده خواهد ماند.مردم اصفهان، با اشتیاق تمام در پایان مراسم به استاد بزرگ ادای احترام کردند و برخی با گرفتن عکس‌های یادگاری در کنار خانواده استاد، این شب را در حافظه دل خود ثبت کردند. این گردهمایی نه تنها یک شب شعر ساده نبود، بلکه گردهمایی بزرگی از فرهنگ، هنر و عشق بود؛ عشقی که در تمام لحظات این شب در هوای اصفهان جاری بود.شب شعر حکیم نگارگر و رویداد فصلی شعر به ساعت اصفهان، همچون پلی بود که میان هنر نگارگری استاد محمود فرشچیان و کلام شاعرانه شاعران نشست، پلی که هر دو زبان هنر را به هم پیوند داد تا هر شنونده‌ای بتواند زیبایی و عمق این هنرهای اصیل ایرانی را با تمام وجود حس کند.#استاد_فرشچیان #فرشچیان #نگارگری #اصفهان
21:44 - 7 مهر 1404