او وحید بود، در تهجد، در اجتهاد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِإِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَدر روزگار ما، برخی عالمان تنها صاحب کرسی تدریس و منصب مرجعیت نیستند؛ آنان خود بخشی از تاریخ علمی حوزهاند. وجودشان امتداد یک سنت دیرپا از علم، تقوا، تحقیق و تعهد به میراث اهلبیت علیهمالسلام است و فقدانشان، فراتر از فقدان یک شخصیت، یادآور دشواری جایگزینی سالیان متمادی مجاهدت علمی و معنوی است.ارتحال حضرت آیتاللهالعظمی حاج شیخ حسین وحید خراسانی، رضواناللهتعالیعلیه، از همین جنس مصیبتهاست؛ فقیهی که عمر خویش را در محضر معارف اهلبیت علیهمالسلام گذراند و با سالیان متمادی تدریس، تحقیق و تربیت شاگردان، سهمی ماندگار در استمرار جریان فقاهت و اجتهاد شیعی بر جای نهاد.او وحید بود؛ در تهجد، در اجتهاد. نامش تنها یک نام نبود، بلکه در ذهن شاگردان و ارادتمندانش یادآور سالها مجاهدت در محراب بندگی و میدان دانش بود. به تبعیت از امام معصوم، شکافنده علم بود و عمر خویش را در گشودن افقهای معرفت و تبیین معارف خاندان وحی سپری کرد.برای حوزه علمیه، فقدان چنین استادی تنها به معنای خاموشی یک کرسی درس خارج نیست؛ سخن از سالها دقت در مبانی استنباط، ژرفاندیشی در معارف دینی و تربیت نسلی از اهل علم است که هر یک حامل بخشی از این میراث خواهند بود.شخصیت علمی آن فقید سعید، در کنار ارادت عمیق به ساحت مقدس اهلبیت عصمت و طهارت علیهمالسلام، یادآور حقیقتی بنیادین در سنت حوزوی است؛ اینکه علم، هنگامی به کمال خویش نزدیک میشود که با تعهد، تقوا و معرفت همراه باشد.
اکنون اگرچه جای خالی آن بزرگوار در محافل علمی و درس و بحث حوزه بهسادگی پر نخواهد شد، اما آثار علمی، شاگردان و میراث معرفتی ایشان، سرمایهای ماندگار برای حوزههای علمیه و نسلهای آینده خواهد بود.این مصیبت بزرگ را به محضر حضرت ولیعصر ارواحنا فداه، مراجع عظام تقلید، زعمای حوزههای علمیه، بیت مکرم ایشان، شاگردان و ارادتمندان آن مرجع فقید تسلیت عرض میکنم و از خداوند متعال، علو درجات و حشر با ائمه طاهرین علیه السلام را مسئلت دارم.رَحِمَهُ اللَّهُ رَحْمَةً وَاسِعَةً وَحَشَرَهُ مَعَ أَوْلِیَائِهِ الطَّاهِرِینَ.مصطفی مولوی
17:13 - 26 آبان 1405