با مردم بودن، در کنار مردم ماندن؛ تنها راه جبران
در روزهایی که دشمن آمریکایی-صهیونیستی با جنگی ناجوانمردانه، خانهها و زندگیهای مردم عزیز استان البرز را هدف گرفت، من بیش از هر زمان دیگری به این باور رسیدم که جای یک مدیر، در میان مردم و دلِ بحران است. نه در پشت میزهای اداری، نه در گزارشهای خشک و نه در بخشنامههای سرد.
در جلسهای که با مسئولان استانی داشتم، گفتم و باز هم میگویم: آسیبدیدگان جنگ را چون خانواده خود بدانید. این یک شعار نیست. این یک تکلیف شرفی، انقلابی و انسانی است. اگر پدر یا برادر ما در چنین شرایطی قرار میگرفت، آیا یک لحظه درنگ میکردیم؟ پس چرا برای مردم نباید چنین باشیم؟
من از مدیرکل بنیاد مسکن استان خواستم که در همه شهرها حضور میدانی داشته باشد. نه یک حضور تشریفاتی، بلکه حضوری از جنس حل مسئله. از شهرداریها، به ویژه شهرداری کرج خواستم که نیروهای خود را در مناطق آسیبدیده مستقر کنند و بیواسطه پاسخگوی مردم باشند.
از فرمانداریها خواستم که لحظهای از روند اسکان موقت و تأمین لوازم ضروری زندگی غافل نشوند.ما به دنبال اقدامات نمایشی نیستیم. ما به دنبال نتیجه ملموس و رضایت مردم هستیم. هر جلسه، هر گزارش، هر دستور باید به یک لبخند بر لبهای خانوادهای آسیبدیده تبدیل شود. هیچ تعللی در این مسیر پذیرفتنی نیست.
10:48 - 31 اردیبهشت 1405