جایگاه عزاداری در ماه محرم از نگاه اهل بیت علیهم‌السلام
حجت‌الاسلام والمسلمین بدری، پژوهشگر موسسه تعبد، در یادداشتی ارزشمند به تبیین اهمیت عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام در ماه محرم پرداخته و با استناد به روایات اهل بیت علیهم‌السلام، عزاداری را پیوندی معنوی و حرمت‌آفرین برای خاندان پیامبر معرفی کرده است.
به گزارش گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس، ماه محرم، ماهی سرشار از حزن و اندوه خاندان اهل بیت علیهم‌السلام است که یادآور بزرگ‌ترین حادثه تاریخ اسلام یعنی واقعه عاشورا و شهادت امام حسین علیه‌السلام می‌باشد. در این ایام، برگزاری مجالس عزاداری نه تنها به عنوان نشانه‌ای از سوگواری بلکه به عنوان پیوندی عمیق با ارزش‌های حق‌طلبی، ایثار و آزادگی اهمیت ویژه‌ای دارد.حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالمهدی بدری، پژوهشگر موسسه تعبد، در این یادداشت با بهره‌گیری از روایات معصومین علیهم‌السلام، جایگاه واقعی عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام را به روشنی بیان کرده و معنای حقیقی این شعائر را فراتر از یک سنت صرف نشان می‌دهد.متن زیر یادداشت حجت الاسلام والمسلمین عبدالمهدی بدری در موضوع مطروحه می‌باشد: «ماه محرم، ماه اندوه و مصیبت خاندان اهل بیت علیهم‌السلام است؛ ماهی که از زبان مولای ما، امام رضا علیه‌السلام، چهره‌ی پدر بزرگوارشان، امام موسی بن جعفر علیه‌السلام را هنگام ورود به آن ماه، هرگز خندان نمی‌دیدیم. ایشان می‌فرمودند که پدرم در ده روز نخست ماه محرم غمگین و افسرده بود و روز دهم، مصیبت جانکاه شهادت حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام، روزی پر از اندوه و اشک او بود. (امالی صدوق، ص ۱۱۱)
در اهمیت برگزاری مجالس عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام، روایت زیبایی از امام صادق علیه‌السلام نقل شده است. روزی یکی از شیعیان، فضیل، مجلس عزایی برپا کرد و به امام صادق علیه‌السلام اطلاع نداد. امام در روز بعد به وی فرمودند: «آیا در منزل خود مجلس عزایی برای جدم حسین علیه‌السلام برپا نکردی؟ من نیز در آن مجلس حاضر بودم.» وقتی فضیل پرسید کجا بودید، امام فرمودند: «پای تو به لباس سفیدی برخورد نکرد؟» فضیل گفت: «بله.» امام فرمود: «من همانجا نشسته بودم، ولی به احترام جده‌ام، حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیها که در صدر مجلس بودند، به آنجا نرفتم.»این روایت بیانگر جایگاه ویژه اهل بیت علیهم‌السلام در مجالس عزاداری است و نشان می‌دهد که عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام نه تنها ابراز حزن و اندوه است، بلکه حرمت و احترام به سلاله پاک پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌باشد.امام صادق علیه‌السلام در پاسخ به پرسشی درباره چگونگی عزاداری فرمودند: «شدیدترین جزع، فریاد زدن با وای و عویل، زدن صورت و سینه، و کندن مو از کنار پیشانی است.» همچنین ایشان فرمودند: «تمام گریه‌ها و نوحه‌خوانی‌ها ناپسند است، مگر گریه و عزاداری بر شهادت امام حسین علیه‌السلام.» (الکافی ج3، ص222)
این بیان نورانی نشان می‌دهد که در میان تمامی روش‌های ابراز حزن، جزع و عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام جایگاه والایی دارد و از همه انواع دیگر اشک و ناله برتر است.بدون شک، عزاداری برای امام حسین علیه‌السلام تنها یک مراسم سنتی نیست، بلکه پیوند عمیق معنوی با ارزش‌های حق‌طلبی، آزادگی و ایثار است که از نهضت کربلا برخاسته است. این پیوند مقدس، ضمن حفظ حرمت خاندان اهل بیت علیهم‌السلام، ما را به تقویت ایمان و تحکیم باورهای دینی فرا می‌خواند.»پایان پیام/#یادداشت#عزاداری
11:35 - 10 تیر 1404