راز قدم‌های برهنه در مسیر نجف تا کربلا
پیاده‌روی اربعین پر از روایت‌های نانوشته است؛ از موکب‌های خدمت‌رسان تا زائرانی که بخشی از مسیر نجف تا کربلا را با پای برهنه طی می‌کنند؛ قدم‌هایی که برای برخی، نشانه‌ای از ارادت و فروتنی در مسیر سیدالشهدا(ع) است.
خبرگزاری فارس_البرز؛ در میان انبوه جمعیتی که از نجف تا کربلا قدم برمی‌دارند، چشم‌ها روی یک تصویر مکث می‌کند؛ زائری که کفش‌هایش را در دست گرفته، آرام و بی‌شتاب روی آسفالت داغ راه می‌رود. نه عجله‌ای دارد و نه به نگاه‌های اطراف توجهی می‌کند. فقط قدم برمی‌دارد؛ انگار هر گام، حرفی ناگفته با صاحب این مسیر دارد.برای خیلی‌ها این سؤال پیش می‌آید؛ چرا بعضی زائران اربعین کفش‌هایشان را درمی‌آورند؟ آیا این یک رسم قدیمی است یا تصمیمی شخصی؟ آیا نذری در میان است یا تنها روشی برای ابراز عشق؟پیاده‌روی اربعین، فقط یک سفر چندروزه نیست؛ نمایشگاهی از روایت‌های انسانی است. هر زائر، داستان خودش را با قدم‌هایش تعریف می‌کند. یکی تمام مسیر را با پرچمی بر دوش می‌رود، دیگری تصویر عزیزی را که دیگر در میانش نیست همراه خود حمل می‌کند، عده‌ای ذکر می‌گویند و برخی هم ترجیح می‌دهند بخشی از راه را با پای برهنه طی کنند.این رفتار، رسم همگانی اربعین نیست و همه زائران آن را انجام نمی‌دهند؛ اما هر سال در مسیر نجف تا کربلا می‌توان کسانی را دید که از روی ارادت، نذر یا باور شخصی، کفش‌هایشان را از پا درمی‌آورند و چند صد متر یا حتی چند کیلومتر را بدون کفش راه می‌روند. برای آن‌ها، سختی راه بخشی از تجربه معنوی این سفر است.در فرهنگ شیعی، احترام به مکان‌های مقدس سابقه‌ای طولانی دارد. همان‌گونه که در برخی زیارتگاه‌ها افراد با آداب خاص وارد می‌شوند، بعضی زائران نیز معتقدند نزدیک شدن به حرم امام حسین(ع) با پای برهنه، نوعی اظهار فروتنی در برابر صاحب این حرم است. این برداشت، بیشتر ریشه در باور و احساس شخصی افراد دارد و نه یک دستور یا آیین واحد.
کسانی که سال‌ها تجربه حضور در اربعین را دارند، می‌گویند مسیر نجف تا کربلا، جاده‌ای است که هرکس زبان خودش را برای ابراز عشق پیدا می‌کند. یکی سکوت را انتخاب می‌کند، دیگری خدمت را، آن یکی اشک را و بعضی نیز قدم‌هایی را که بدون کفش برداشته می‌شود.شاید برای کسی که نخستین بار این صحنه را می‌بیند، راه رفتن روی آسفالت داغ و سنگ‌ریزه‌های کنار جاده عجیب باشد، اما در اربعین، معیارها کمی فرق می‌کند. اینجا بسیاری از زائران، سختی را نه مانع، بلکه بخشی از مسیر می‌دانند؛ مسیری که قرار نیست فقط جسم را به کربلا برساند، بلکه دل را نیز به مقصد نزدیک‌تر کند.جالب آنکه در همان جاده‌ای که برخی زائران با پای برهنه قدم برمی‌دارند، ده‌ها موکب نیز برای رسیدگی به پاهای خسته برپا شده است. از شست‌وشوی پا و پانسمان تاول‌ها گرفته تا توزیع دمپایی و کفش برای کسانی که نیاز دارند؛ تصویری که نشان می‌دهد در اربعین، حتی پاها نیز سهمی از مهربانی مردم دارند.اربعین را نمی‌توان تنها با آمار میلیون‌ها زائر یا هزاران موکب توصیف کرد. روح این اجتماع بزرگ، در همین جزئیات نهفته است؛ در لیوان آبی که بی‌منت تعارف می‌شود، در دستی که چمدان زائری را بلند می‌کند، در کودکی که با لبخند از مهمانان امام حسین(ع) پذیرایی می‌کند و در قدم‌هایی که گاهی بی‌کفش برداشته می‌شوند.شاید هیچ پاسخ واحدی برای این سؤال وجود نداشته باشد که چرا بعضی زائران با پای برهنه راه می‌روند؛ اما وجه مشترک همه این روایت‌ها، یک چیز است؛ تلاشی برای نزدیک‌تر شدن به معنایی که در این مسیر جریان دارد. بعضی با دعا، بعضی با خدمت، بعضی با اشک و بعضی با قدم‌هایی که ترجیح می‌دهند فاصله میان خود و حرم را بی‌واسطه‌تر طی کنند.
شاید به همین دلیل است که در جاده اربعین، هیچ دو قدمی شبیه هم نیست. هر قدم، داستانی دارد و هر داستان، روایتی از عشقی است که میلیون‌ها نفر را از کشورهای مختلف، با زبان‌ها و فرهنگ‌های متفاوت، در یک مسیر کنار هم قرار می‌دهد؛ مسیری که مقصدش فقط کربلا نیست، بلکه تجربه‌ای مشترک از ایمان، همدلی و دلدادگی است.#اربعین #پیاده_روی
17:51 - 2 اوت 2026
1 بازنشر
5304 بازدید