اعتراف تلویحی کاوه مدنی به جاسوسی موشکی
توئیت اخیر کاوه مدنی فراتر از یک دفاع ساده از فعالان محیطزیستی، عملاً به نوعی «اعتراف تلویحی» به حضور هدفمند این افراد در مناطق حساس نظامی و امنیتی تعبیر میشود.
گروه دیدهبان غرب: کاوه مدنی در توئیت اخیر خود نوشته است: «مشکل این نبود که بچههای محیطزیستی بهطور اتفاقی به فعالیتهای موشکی پی برده بودند چون چنین اتفاقی هرگز رخ نداد. مشکل این بود که آنها بیآنکه خود بدانند، «مزاحم» و در مکانی «نامناسب» به دنبال حفظ حیات موجوداتی بودند که در محاسبات نظامی و امنیتی، ارزش حیاتی نداشتند.»این عبارات، فراتر از یک دفاع ساده از فعالان محیطزیستی، عملاً به نوعی «اعتراف تلویحی» به حضور این افراد در مناطق حساس نظامی و امنیتی تعبیر میشود. مدنی با دوگانهسازی میان «حفاظت از محیطزیست» و «توان دفاعی کشور»، سعی دارد نفوذ در لایههای حساس را به اشتباهی ناخواسته تقلیل دهد؛ اما واقعیت ماجرا، ابعادی پیچیدهتر دارد.نقش کاوه مدنی در دستگاه محیطزیست نه به عنوان یک مدیر دلسوز، بلکه بهعنوان حلقهای از یک زنجیره نفوذ تفسیر میشود. او که در دولت یازدهم در پوشش یک چهرۀ نخبۀ علمی از دانشگاه امپریال کالج لندن به کشور فراخوانده شد، از همان ابتدا با هشدارهای امنیتی روبرو بود. ارتباطات نزدیک او با چهرههایی همچون «مراد موشه طاهباز» و «دیوید لیلین» که نامشان با پروندههای بزرگ جاسوسی گره خورده، نشاندهنده پیوندهای سیستماتیک او با شبکههای فرامرزی است.
در واقع، ماجرای حفاظت از «یوز ایرانی» و نصب دوربینهای پیشرفته در پهنه سرزمینی ایران، به جای آنکه صرفاً هدفی بیولوژیک را دنبال کند، پوششی برای جمعآوری اطلاعات از پایگاههای موشکی و استراتژیک کشور بود. خروج عجولانه مدنی از ایران، درست همزمان با افشای ابعاد شبکه «کاووس سید امامی»، گواهی بر آگاهی او از عمق پروندهای است که در آن نقشآفرینی میکرد.
مدنی با استفاده از وجاهت آکادمیک خود در پروژههایی نظیر برنامه مطالعات ایران در دانشگاه ییل، زیر نظر افرادی همچون «هنری هارت رایس» (سرمایهدار پیوندخورده با نهادهای امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی)، عملاً در خدمت اهداف اطلاعاتی علیه امنیت ملی ایران قرار گرفت. او با ارائه تحلیلهای گمراهکننده در حوزه آب و سیاستگذاریهای نادرست، منافع راهبردی کشور را هدف قرار داد.در نهایت، توئیت اخیر او نه یک تظلمخواهی، بلکه تأییدی بر این فرضیه است که محیطزیست برای این جریان، تنها یک «ویترین» برای دسترسی به نقاط ممنوعه بوده است. مدنی نه نخبۀ دلسوز، بلکه مهرهای بود که پیش از اتمام کامل مأموریتش، با هدف حفظ شبکه، مجبور به ترک خاک ایران شد.
برای دنبالکردن تحلیلها و گزارشهای مرتبط با حوزه غربشناسی، رسانه های معاند، پهلوی، اپوزیسیون و گروهکهای ضدانقلاب به صفحه «دیدهبان غرب» مراجعه کنید.
10:37 - 8 فروردین 1405
0 بازدید
