حماسه‌ای که راننده‌های کامیون نقش اول آن بودند
یک فرمان همان و اعلام آمادگی کامیون‌داران، رانندگان و مؤسسات و انجمن‌های صنفی برای مشارکت در بسیج تخلیه بنادر همانا. این حماسه‌سازی در لبیک به امام کاری کرد کارستان، آنچنان که بعد از چهل و چند سال داستان و خاطرات رانندگان بر سر زبان‌ها می‌چرخد.
به گزارش فارس، دزفول، مریم صاحب محمدی نژاد؛ «خانوم مهندس از قول من بنویس که راننده ماشین سنگین بودن و رانندگی در دل شب و جاده عشق است» این را که گفت سیبیل نوک‌تیزش را پیچی داد و دستمال سرخ یزدی‌اش را از گردنش درآورد و با بوقی ممتد گازش را گرفت و رفت که با آن کامیون خوش‌رنگش که انگار اسکانیا نام داشت هم‌سفر جاده‌ها شود.همین چند دقیقه پیش داشت با وسواسی خاص گرد و غبار را از روی بدنه سرخ رنگه اسکانیایش با دستمال تمیز می‌کرد. اتفاقی هر دویمان مشتری دکه کنار ورودی شهر شدیم. صاحب دکه که انگار او را می‌شناخت سر شوخی را باز کرد و گفت: هر بار که می‌آیی رنگ ماشین کم‌رنگ‌تر می‌شود از بس که این زبان‌بسته را می‌سابی.راننده کامیون خنده‌ی بلندی کرد و پاسخ داد: نمی‌دانی چه عشقی پشت این دستمال کشیدن هاست؛ آن‌قدرها هم که فکر می‌کنی زبان‌بسته نیست، تمیز و کثیفی‌اش با آدم حرف می‌زند باید تمیز باشد که بتواند نفس بکشد و توی جاده با ناز بتازاند.
رانندگی عشق است
بی‌هوا میان حرفشان پریدم و گفتم: چند روز دیگر ۲۶ آذر است و روز شماست کم‌وبیش دستی به قلم دارم و از هر چه قلم اراده کند می‌نویسم اما تا حالا از امثال شما ننوشتم حتماً داستان‌های جور واجور و مختلفی برای گفتن دارید.هر دویشان از شکستن سکوتم و حرف‌های بی‌مقدمه‌ام جا خورده بودند، راننده کامیون که دید مخاطب حرف‌هایم شده است گلویش را با تک سرفه‌ای صاف کرد و گفت: بله بله، این جاده‌ها پر از قصه‌اند و هر کدامشان برایمان دانشگاهی است.تعبیرش برایم جالب بود پرسیدم اگر قرار باشد احساستان را نسبت‌به شغلتان بگویید آن چیست؟ پول یک بطری آب معدنی را با صاحب دکه حساب کرد و به سمت ماشین قرمز براقش حرکت کرد و گفت: «خانوم مهندس از قول من بنویس که راننده ماشین سنگین بودن و رانندگی در دل شب و جاده عشق است».۲۶ آذر ماه در تقویم ملی کشورمان به پاس حرکت جهادی رانندگان در لبیک به فرمان حضرت امام خمینی در سال ۱۳۶۲، به نام روز حمل و نقل نامگذاری شده است.
توقف ۱۰۰ فروند کشتی در بنادر
در بحبوحه جنگ بود که مشکلات و محدودیت‌های فراوانی در گلوگاه‌های اصلی کشور رخ داده. به‌طوری‌که از مجموع بنادر فعال پنج‌گانه آبادان، خرمشهر، بندر امام، بوشهر و بندرعباس، بنادر آبادان و خرمشهر به کلی از صحنه حمل‌ونقل حذف شدند و بندر امام نیز به دلیل نزدیکی به مناطق جنگی به حالت نیمه تعطیل درآمد.از طرفی با وجود جنگ و افزایش جمعیت، نیاز به کالاهای اساسی بیشتر بود و به همین دلیل واردات به کشور فزاینده شده بود اما شرایط جنگی و مشکلات گلوگاه‌ها باعث شده بود که حدود ۱۰۰ فروند کشتی با هزاران تن بار در بنادر ایران روزها توقف یابند.کشتی‌های در انتظار تخلیه و تهدید کشتی‌های منتظر تخلیه از سوی هواپیماها و توپخانه دشمن، هزینه‌های کمرشکنی را در این زمینه به کشور تحمیل می‌کرد.با اوج گرفتن بحران، گزارشاتی در زمینه وجود کالاهای اساسی و مورد نیاز کشور در بنادر جنوبی و محدودیت شدید در زمینه حمل‌ونقل و انتقال آنها به شهرها و مناطق جنگی به حضرت امام خمینی(ره) ارسال شد.
لبیک و حماسه‌سازی
امام راحل نیز در سخنرانی خود در روز 26 آذر ماه ۱۳۶۲، ضمن اطمینان دادن به مردم در زمینه وجود مایحتاج عمومی به مقدار مورد نیاز در بنادر جنوب، کامیون‌داران کشور را به مشارکت در تخلیه هرچه سریع‌تر بنادر فراخواندند.فرمان امام همانا و اعلام آمادگی کامیون‌داران، رانندگان و مؤسسات و انجمن‌های صنفی برای مشارکت در بسیج تخلیه بنادر همانا. این حماسه سازی در لبیک به امام عظیم شان کاری کرد کارستان، آنچنان که بعد از چهل و چند سال داستانش و خاطرات رانندگان بر سر زبان‌ها می‌چرخد.معاونت حمل‌ونقل وزارت راه و ترابری وقت نیز با ایجاد ستاد تخلیه کالا از مبادی ورودی، مدیریت مؤثری را در زمینه هماهنگی دستگاه‌ها و نهادهای ذیربط برای برنامه‌ریزی پهلوگیری کشتی‌ها، تأمین و به‌کارگیری تجهیزات و عوامل تخلیه و بارگیری در اسکله‌ها، افزایش ساعات کار گمرکات و بنادر و ارایه خدمات موردنیاز کامیون‌داران به‌عمل آورد.در نهایت با درایت حضرت امام(ره) و فداکاری، ایثار و تلاش شبانه‌روزی دست اندرکاران حمل‌ونقل، مشکل تجمع کالاهای وارداتی و نوبت‌های طولانی تخلیه کشتی‌ها در بنادر کشور حل شد.
رانندگان، ستارگان شب‌های جاده
شاید مرام و مسلکی که میان این صنف موج می‌زند میراث آن حرکت عظیم و به یادماندنی رانندگان کشور در سال ۶۲ بود که بازخوانی‌اش هنوز جاده‌های سرد و تاریک را با چراغ ماشین‌هایشان روشن می‌کنند. در دل شب، هنگامی که شهرها در خوابی عمیق فرو رفته‌اند و سکوت بر همه جا حاکم است، ستارگانی در جاده می‌درخشند. رانندگانی که با چشمانی خسته اما مصمم، کیلومترها راه را می‌پیمایند تا چرخ اقتصاد بچرخد و زندگی جریان یابد. آنها، دلاورهای جاده هستند. با فرمان‌هایی که در دست دارند، کشتی‌های آهنین را بر روی امواج آسفالت هدایت می‌کنند. بارهایی که بر دوش می‌کشند، تنها کالا نیستند؛ بلکه امید و نیاز مردمی است که در انتظار رسیدنشان هستند. در میان این شوالیه‌ها، مردانی هستند که با مرام و معرفتشان، جلوه‌ای خاص به جاده بخشیده‌اند. مردانی که بر روی شیشه‌های کامیون‌هایشان، جملاتی حک کرده‌اند که حکایت از عمق وجودشان دارد.آنها می‌دانند که مسئولیت بزرگی بر دوش دارند و با هر بوقی که می‌زنند، با هر چرخش چرخ‌ها بر این مسئولیت تأکید می‌کنند.در دل شب‌های سرد زمستان، هنگامی که برف و کولاک جاده‌ها را سفیدپوش می‌کند، این رانندگان هستند که با جان و دل به راه می‌افتند تا به هموطنانشان خدمت کنند. آنها در تاریکی شب، با چراغ‌های مه شکن کامیون‌هایشان، راه را برای دیگران روشن می‌کنند.
در پایان، باید گفت که رانندگی یک شغل سخت و طاقت‌فرسا است. رانندگان، ساعت‌های طولانی را پشت فرمان می‌نشینند و از خانواده و عزیزانشان دور هستند. اما با این وجود، آنها با عشق و علاقه به کار خود ادامه می‌دهند. چرا که می‌دانند کارشان ارزشمند است و به جامعه خدمت می‌کنند.پس هرگاه در جاده‌ای، کامیونی را دیدید که با سرعت از کنار شما می‌گذرد، به یاد داشته باشید که پشت فرمان آن، یک انسان با تمام احساسات و عواطفش نشسته است. انسانی که با تلاش‌های شبانه‌روزی خود، به چرخیدن چرخ‌های اقتصاد کمک می‌کند.به رانندگان عزیز، درود باد.#۲۶_آذر_ماه#روز_حمل_و_نقل#راننده_کامیون
08:00 - 26 آذر 1403
1 پاسخ