ضرورت حمله پیشدستانه
محور کویت خوزستان به عنوان یکی از جدیترین سناریوهای تهاجم زمینی احتمالیدر ارزیابی تهدیدات زمینی دشمن در درگیریهای احتمالی، محور نفوذ از مبدأ خاک کویت به استان خوزستان، یکی از محتملترین و جدیترین گزینههای عملیاتی به شمار میرود، تجمع گسترده نیروهای آمریکایی در پایگاههای کویت، حضور تجهیزات شناسایی و پایش، همراه با استقرار بالگردهای چندمنظوره، سامانههای موشکی هیمارس ، انبارهای مهمات پیشرو و خطوط لجستیکی چندلایه، همه حاکی از آمادگی برای ایجاد سرپل و اجرای تهاجم آبی خاکی با اهداف راهبردی است.دشمن با بهرهگیری از خور زبیر و امالخصیب، به دنبال دور زدن خرمشهر و آبادان و پیشروی سریع به سمت دارخوین و عمق استان خوزستان است.این محور از آن جهت برای دشمن جذاب است که عقبه لجستیکی محکمی در چند خط پشت سر دارد و امکان پشتیبانی مداوم از طریق بنادر و پایگاههای کویتی را فراهم میکند.با این حال، این سناریو با چالشهای ساختاری و عملیاتی جدی مواجه است که فراتر از توان دفاعی مستقیم نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، قابلیت تبدیل شدن به یک شکست استراتژیک را برای متجاوز ایجاد میکند.اولین چالش اساسی، آسیبپذیری شدید جناح شرقی است، حتی در صورت موفقیت اولیه در ایجاد سرپل، نیروهای مقاومت عراق و یگانهای ایرانی مستقر در مرز، قادر به اجرای عملیات قیچی از سمت شرق خواهند بود.این تهدید، هرگونه پیشروی عمیق را به سرعت به یک کیسه محاصرهشده تبدیل کرده و خطوط تأمین دشمن را به شدت آسیبپذیر میسازد، تجربههای تاریخی نشان میدهد که مانورهایی با عقبه محدود و جناح باز، در برابر نیروهای آشنا با جغرافیای محلی، بسیار پرهزینه بودهاند.
دومین عامل، سیاست فعال تخریب پیشدستانه و انهدام تجهیزات کلیدی است، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی با اشراف اطلاعاتی و بهرهگیری از ظرفیتهای پهپادی و موشکی، بر انهدام داراییهای حیاتی دشمن بهویژه بالگردهای ترابری و رزمی، سامانههای موشکی زمین به زمین، مراکز فرماندهی تاکتیکی و تجمعات نیروهای ویژه تمرکز کردهاند.الگوی موفق جنگ رمضان، که در آن آتش مداوم بر پایگاهها و زیرساختهای کویت از جمله منطقه بوبیان هرگز قطع نشد، نشاندهنده اثربخشی این رویکرد است. هدفگیری لحظهای تجمعات در بوبیان و اجرای عملیات ضد لجستیکی، هزینه ورود زمینی را برای دشمن به سطحی غیر قابل تصور بالا خواهد برد.همزمان، فشار بر زیرساختهای سرزمینی و لجستیکی کویت، قابلیت میزبانی این کشور از یک عملیات بزرگمقیاس را به طور قابل توجهی کاهش میدهد.سومین و مهمترین مؤلفه، گزینه ضدحمله پیشدستانه و تهاجمی است، تهدید جدی به پایگاههای آمریکایی در خاک کویت یا اجرای یک ضدحمله هماهنگ که منجر به ورود محدود نیروهای ایرانی و برادران عراقی به عمق خاک کویت شود، یک اهرم بازدارنده راهبردی قدرتمند به حساب میآید.دشمن نیز این آسیبپذیری را به خوبی درک کرده و در محورهای حساس جزیره وربه، خورالصبیه، زبیر و عبدلی احساس خطر جدی میکند، چنین مانوری نه تنها ابتکار عمل را از دست دشمن خارج میسازد، بلکه معادلات سیاسی امنیتی کویت را به طور کامل برهم زده و ممکن است منجر به فروپاشی لجستیکی کل جبهه شود.در جمعبندی، محور کویت خوزستان هرچند از منظر لجستیکی برای دشمن دارای عمق نسبی است، اما از دیدگاه عملیاتی بسیار پرریسک، آسیبپذیر و پرهزینه ارزیابی میشود.
موفقیت در این محور نیازمند گزینه های بسیاری ست که با توجه به اشراف اطلاعاتی، آمادگی رزمی نیروهای مسلح کشورمان و ظرفیت مقاومت منطقهای، دستیافتنی نخواهد بود.این سناریو را هم می توان در دو بخش تحلیل کرد ابتدا وجود عملیات تهاجم زمینی دوم عملیات انحرافی برای اجرای نقشه دیگر، هرگونه محاسبه دشمن در این محور باید با در نظر گرفتن هزینههای نامتناسب و احتمال شکست استراتژیک همراه باشد.مرتضی امیری#ایران #رهبر_شهید #جنگ #تنگه_هرمز #انتقام #ایران_مقتدر #مرگ_بر_آمریکا #ترامپ 21:53 - 29 تیر 1405