آخرین سنگر و آخرین سرباز!

نگاه کردن به چهره مخوف دیوانه ای که بالغ بر ۷۰ سال دارد و در نیمه دوم عمرش زیرکانه پولدار شده و حالا قدرتش را به رخ ما میکشد مرا گیج تر از پیش نموده.... امروز که تمام شود یک هفته از قطع نت جهانی در کشورم ایران میگذرد. در این یک هفته نمیدانم واقعا چه رخدادهایی براساس چه پلنهایی شکل گرفت؟ و طراحان اصلی بازی تا چه حد به اهداف خودشان رسیدند و هنوز چه اهداف دیگری در برنامه های بروز شده اشان قرار دارد؟ اما ازین می ترسم که سایه شوم ناامنی، جنگ و برادرکشی تا یک نمیدانم تاریخی دیگر ادامه داشته باشد؟ این نمیدانم میتواند از امروز تا سالهای آتی طول بکشد. واقعا نمیدانم دشمن چقدر در دل خاکمان نفوذی دارد و به چه بهایی خودمان را میفروشیم؟ حتی دشمنی که دستیاران رباتیک دارد یا خودش مبدع نت جهانی و توسعه دهنده ارتباطات و بدتر از همه صاحب فناوری تجزیه و تحلیل داده است، آخرین سنگرم را کی خواهد گرفت؟ این مقاومت از چند روز تا چند سال امکان دارد طول بکشد؟ اما شیطان بزرگ که صاحب قدرت برتر است نهایت تلاشش میکند تا بازنده بازی نشود یا بهتر بگویم کمترین کشته را بدهد. و ما فقط در لاک دفاعی هزینه بیشتری می کنیم تا او را وادار به هزینه کنیم. و این روزها که میگذرد پیش بینیهایش از جنگی که ممکن بود با کمترین هزینه به پیروزی برسد قدری اضافه تر شده. اما میدانم هزینه دفاع ما بشدت افزایش یافته... حالا هم نمیدانم واقعا لایه های دفاع علی الخصوص در حوزه سایبری چقدر استحکام دارند؟ اما حدس میزنم با عدم اتصال به نت جهانی راه تشخیص خانه هایی که چراغ داده هایشان خاموش است برایش آسانتر شده. و با کمک آخرین ابزارها میداند کدام سنگر از خودش است و کدام سنگر از ما؟ شاید این یک هفته همه کدهایی که میخواسته جمع آوری کرده. همه تجهیزاتش را چیده و در آخرین سنگر حالا نمیدانم به او فرصت تجدید قوا میدهیم یا به خودمان فرصت جان کندن؟