الهه باران زمین خشک بود و دعا میچکیدزِ اشکِ دلِ خسته، باران دمیدخدا گفت: چو دل بلرزد زِ مهرهمان لحظه، آسمان هم تپیددعا وقتی از زبانِ جمع برخیزداز زمین میگذرد و به آسمان میرسدو گاهی، خودِ دعا همان باران است.بارِ خُدایا، زمین تشنهی بارونِ توستچشمِ خاک از عطشِ مهربونِ توستابرِ رحمت بفرست از دلِ آسمونتا دلِ خشکِ جهان، غرقِ جونِ توستباغِ پژمرده نفس میکِشه بیصداریشه در حسرتِ بارِ نگونِ توستمیوهها خسته و لبتشنهی دیدارِ نورباد میچرخد و نامش، زبونِ توستبارِ خُدایا، بده این خاکِ غمدیده رافرصتِ رویشِ نو، در جنونِ توسترحم کن بر گلِ پژمردهی این دشتِ پاککه امیدِ دلِ ما، در سکونِ توستبادِ تند از سرِ ما خشم نگیر ای کریمرحمتی ده که ببارد ز خونِ توست«خدا همیشه از دل میشنوه، نه از صدا...». بارخدایا... زمین تشنهست... دلمم همینطور...فرید کیومرثیانتقدیم به روح کودک خردسال شهیده باران اشراقی20 آبان 1404