خاطرات ماندگار؛ از شور دیدار تا سفره ساده افطار
گاهی یک دیدار، فقط یک برنامه رسمی نیست؛ روایتی است از شور، مطالبه، امید و انتظار. رمضان ۱۴۰۳، حسینیه امام خمینی(ره) بار دیگر میزبان هزاران دانشجویی شده بود که آمده بودند یک سال دغدغههایشان را بگویند و پاسخ بشنوند.
به گزارش خبرنگار گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس، هنوز ساعتها تا آغاز برنامه مانده بود، اما صندلیهای حسینیه یکییکی پر میشد. دانشجویانی از دانشگاهها و شهرهای مختلف، کنار هم نشسته بودند؛ بعضی آرام و کمحرف، بعضی مشغول گفتوگو، بعضی هم با پرچم و پلاکارد، آماده شعار دادن. خبرنگاران میان جمعیت رفتوآمد میکردند و تقریباً پاسخ همه دانشجویان به یک سؤال، شبیه هم بود؛ «خوشحالیم که اینجاییم.»هرچه عقربههای ساعت جلوتر میرفت، شور حسینیه بیشتر میشد. شعارها یکی پس از دیگری بلند میشد؛ از «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» تا نوای «ای پسر فاطمه، منتظر تو هستیم». مشتهای گرهکرده بالا میرفت و صداها در سقف حسینیه میپیچید، اما در میان این همه شور، تصویر دختربچهای که بیخبر از هیاهوی اطراف، سرگرم بازی بود، قاب متفاوتی از آن روز ساخته بود.چند دقیقه بعد، هیجان جمعیت دلیل دیگری پیدا کرد. زوج جوانی که مقابل دوربین صداوسیما ایستاده بودند، نگاه بسیاری را به خود جلب کردند. دانشجویان با لبخند از سالگرد ازدواجشان میگفتند و خوشحالی آن دو، میان انبوه شعارها و ازدحام، لحظهای صمیمی و بهیادماندنی خلق کرده بود.ساعت به ۳:۴۵ نزدیک میشد و دیگر جایی برای نشستن پیدا نمیشد. روزهداری نهتنها از انرژی دانشجویان کم نکرده بود، بلکه انگار اشتیاقشان را بیشتر هم کرده بود. ناگهان نوای آشنای «حیدر، حیدر» در حسینیه پیچید؛ لحظهای که همه میدانستند انتظار به پایان رسیده است.جمعیت یکباره از جا برخاست. نگاهها به سمت ورودی چرخید و مسیرهای میان صندلیها در چند ثانیه پر شد.
هرکس تلاش میکرد خود را به نزدیکترین نقطه ممکن برساند. بعد از آن هیجان، تلاوت قرآن و همخوانی سرودی با مضامین مقاومت، علم و انتظار، فضای حسینیه را آرام کرد؛ آرامشی که مقدمه گفتوگویی چندساعته بود.نوبت به دانشجویان رسید؛ تریبونی که بسیاری از آنان یک سال برای رسیدن به آن انتظار کشیده بودند. نمایندگان تشکلهای مختلف، از مشکلات اقتصادی، عدالت اجتماعی، امید در دانشگاه، مقاومت، بهرهوری، هوش مصنوعی، شفافیت و آینده کشور گفتند. تفاوت موضوعها زیاد بود، اما یک نقطه مشترک میان همه سخنان دیده میشد؛ دغدغه پیشرفت ایران.پس از پایان سخنان دانشجویان، سکوتی متفاوت بر حسینیه حاکم شد؛ سکوتی که همه منتظر شکستن آن بودند. رهبر انقلاب در آغاز سخنان خود، سطح تحلیل دانشجویان را نسبت به سال گذشته بالاتر ارزیابی کردند و این را نشانه حرکت رو به جلوی جنبش دانشجویی دانستند؛ جملهای که لبخند رضایت را بر چهره بسیاری از حاضران نشاند.ایشان در ادامه، از هویت دانشجویی، ضرورت حفظ حرکت علمی، مطالبهگری همراه با انصاف، نقد بدون تهمت و تحلیل مستقل سخن گفتند و تأکید کردند که دانشجو باید هم مطالبهگر باشد و هم مسئولیتپذیر؛ هم پرسشگر باشد و هم امیدوار.کمکم صدای اذان مغرب در فضای حسینیه طنین انداخت. صفوف نماز شکل گرفت و پس از آن، سفره ساده افطار پهن شد؛ سفرهای که پایان یک دیدار بود، اما پایان شور دانشجویان نه.دانشجویان هنگام خروج، دیگر فقط شرکتکنندگان یک مراسم نبودند؛ هرکدام با یادداشتهایی در ذهن، پرسشهایی برای آینده و امیدی تازه حسینیه را ترک میکردند.
شاید به همین دلیل است که دیدار رمضانی دانشجویان با رهبر انقلاب، برای بسیاری از آنان فقط یک برنامه سالانه نبود؛ قرارگاهی بود که هر سال، امید، مطالبه و مسئولیت را دوباره کنار هم مینشاند.پایان پیام/#تشییع #رهبر_شهید#بدرقه_آقای_شهید_ایران
16:45 - 11 تیر 1405
