آتش‌بس از موضع اقتدار ایران و بی‌اعتمادی به دشمن
آنچه این روزها در برابر دیدگان جهان در حال رقم خوردن است نه تنها عقب‌نشینی و صلح با دشمنان نیست بلکه شکستی آشکار برای آمریکا و رژیم صهیونیستی و یک پیروزی کامل است، شکست پروژه‌ای پرهیاهو که با ادعای نابودی و فروپاشی ایران آغاز شد اما در برابر اراده یک ملت فرو ریخت.
آمریکا و رژیم صهیونیستی که با زبان تهدید سخن می‌گفتند، امروز ناچار شده‌اند در برابر اقتدار ایران، از موضع ضعف سخن بگویند و به قواعدی تن دهند که روزی حتی تصورش را هم نمی‌کردند.آمریکا همواره [الخصوص در دوره ترامپ] نشان داده که نه قابل اعتماد است و نه پایبند به تعهدات که نمونه های آن از خروج یک‌جانبه از توافق‌ها تا سیاست‌های فشار حداکثری، همگی گواهی روشن بر این واقعیت‌اند که بی‌اعتمادی به این کشور، یک انتخاب سیاسی نیست بلکه یک ضرورت راهبردی است. این بی‌اعتمادی در قبال رژیم صهیونیستی که اساس رفتار خود را بر بحران‌سازی و بی‌ثباتی بنا کرده، عمیق‌تر و بدیهی‌تر است بنابراین هرگونه ساده‌انگاری نسبت به لفظ آتش‌بس می‌تواند خطایی پرهزینه باشد.واقعیت آن است که آتش‌بس پایان تقابل نیست؛ بلکه توقفی موقت در میانه یک نبرد پیچیده است. دشمن همان دشمن است و اگر فرصت یابد مسیر گذشته را تکرار خواهد کرد، از همین رو ایران با تکیه بر تجربه، نه فریب ظاهر را می‌خورد و نه از اصول خود عقب‌نشینی می‌کند و پذیرش شرایط ایران از سوی طرف متجاوزان نه از سر تمایل بلکه از سر اجبار و برای خروج از بن‌بستی است که خود در آن گرفتار شده‌اند.اقتدار ایران ریشه در مؤلفه‌هایی دارد که با فشار و تهدید از میان نمی‌روند؛ از توانمندی‌های دفاعی و بازدارندگی گرفته تا عمق راهبردی و مهم‌تر از همه، پشتوانه مردمی آن است.
نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در این میان نقشی تعیین‌کننده داشته‌اند، نیروهایی که امروز با آمادگی کامل، اشراف اطلاعاتی و دست بر ماشه هرگونه خطای محاسباتی دشمن را با پاسخی قاطع و پشیمان‌کننده مواجه خواهند کرد چراکه توان موشکی و ظرفیت‌های دفاعی کشور واقعیتی انکارناپذیر است که موازنه قدرت را تغییر داده و دشمن را به آتش بس وادار کرده است.در کنار این اقتدار نظامی، دیپلماسی ایران نیز از موضع عزت و قدرت عمل کرده است. مذاکره زمانی معنا دارد که پشتوانه‌ای از قدرت واقعی وجود داشته باشد و طرف مقابل بداند که ایران گزینه‌های متعددی پیش رو دارد و این همان منطقی است که امروز در رفتار ایران به‌وضوح دیده می‌شود؛ منطقی که مبتنی بر عزت، حکمت و مصلحت است.اما این تصویر بدون نقش مردم کامل نیست. آنچه در هفته‌های اخیر رقم خورد جلوه‌ای از انسجام ملی و حضور آگاهانه مردمی بود که نشان دادند در لحظات حساس، پشت کشور خود می‌ایستند. این حضور صرفاً نمادین نیست بلکه بخشی از قدرت واقعی ایران است. با این حال مردم نباید فضای فعلی را پایان‌یافته تلقی کنند چراکه آتش‌بس به‌معنای پایان تهدید نیست و هوشیاری عمومی باید همچنان در بالاترین سطح حفظ شود و مشارکت فعال، حفظ وحدت و پرهیز از تفرقه، امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد.
در این میان برخی که از سر دلسوزی اما با نگاهی تند و یکطرفه و گاها حتی با ادعای ولایت‌مداری، آتش‌بس را با ادبیاتی اختلاف‌برانگیز و برخی دیگر نیز در لفافه به نقد می‌کشند، باید به یک اصل روشن بازگردند که امرِ ولی، ولی ندارد. همه ما نسبت به دشمن بی‌اعتمادیم و این بی‌اعتمادی، سرمایه‌ای راهبردی است اما تبدیل این نگرانی به مواضع تند و شکاف‌زا نه‌تنها کمکی به کشور نمی‌کند بلکه می‌تواند اقتدار ملی را مخدوش و جبهه داخلی را تضعیف کند.امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند صبوری، درک شرایط و اعتماد به قوه عاقله کشور هستیم؛ همان مجموعه‌ای که با هماهنگی نهادهای مختلف، مسیر پیچیده اخیر را مدیریت کرده است و تضعیف این انسجام با مواضع شتاب‌زده، بازی در زمین دشمن است. باید به بیانیه‌ها و مواضع رسمی از جمله بیانیه شورای عالی امنیت ملی، مواضع شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و اظهارنظرهای مسئولان ارشد کشور در تریبون‌ها و رسانه‌های مختلف با دقت گوش سپرد و در همان چارچوب، حرکت کرد.آینده این مسیر نیز همان‌گونه که تا امروز رقم خورده، با اراده ملت ایران و در سایه اقتدار نیروهای مسلح و حضور پرشور مردم در صحنه و گفتگوهای عزت‌مندانه دیپلمات‌ها و در یک جمله هماهنگی کامل میدان و دیپلماسی، به‌سوی سربلندی و تثبیت جایگاه ایران به‌عنوان قدرتی اثرگذار در دنیا ادامه خواهد یافت.#آتش_بس#ایران
17:28 - 11 آوریل 2026
1 بازنشر
873 بازدید