سوگولی‌ها روی سکوی ناگویا، ناکام‌ها پاسخگو نیستند
چراغ بازیهای آسیایی ناگویا خاموش شده است، سوگولی‌های رزمی روی سکو رفتند و رشته‌های ناکام‌ها هنوز پاسخگو نیستند.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، بیستمین دوره بازیهای آسیایی ناگویا در حالی به پایان رسیده که رشته‌های رزمی کشورمان، همانند دوره‌های گذشته، سهم قابل‌توجهی در سبد مدال‌آوری کاروان کشورمان داشتند؛ اما همه این رشته‌ها یک سرنوشت مشترک نداشتند و هرکدام کارنامه متفاوتی داشتند، برخی رشته‌ها تاج ورزش ایران شدند و برخی از رشته‌ها به‌خاطر نتایج بسیار ضعیفی که داشتند؛ صدای وزیر ورزش و سایر مسئولان را در آوردند.از یک سو کاراته و تکواندو با مدال‌های رنگارنگ، نام ایران را در صدر جدول‌های خودشان قرار دادند، ووشو با وجود کاهش تعداد مدال‌ها همچنان روی سکو ایستاد، کوراش طلایی شد و مدال‌های خوش‌رنگی گرفت و بوکس پس از دو دوره ناکامی سرانجام طلسم مدال‌آوری خود را شکست و جایی در سبد مدال‌های کاروان پیدا کرد؛ اما در سوی دیگر، جودو، جوجیتسو و MMA نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و خیلی زود پرونده حضورشان در ناگویا بسته شد.حالا با پایان بازی‌ها، بد نیست یک‌بار کارنامه و عملکرد رشته‌های رزمی را بدون تعارف با مسئولان فدراسیون‌ها مرور کنیم؛ رشته‌هایی که بعضی از آنها نشان دادند مسیر درست را پیدا کرده‌اند و رو به پیشرفت هستند و بعضی از فدراسیون‌ها همچنان با همان سؤال قدیمی مواجه‌اند، اصلاً چرا به ناگویا رفتند؟حالا که چراغ بازیهای آسیایی ناگویا خاموش شده و وقت آن است که عملکرد رشته‌های رزمی فقط با تعداد سهمیه و تعداد ورزشکار اعزامی سنجیده نشود. برای رشته‌هایی مثل کاراته و تکواندو باید از مدل موفقیت آنها برای آینده استفاده کرد.
برای ووشو باید دید چرا فاصله با چین همچنان پابرجاست و چرا از شکست برابر رقیب قدرتمند برای ساختن نسل بعد استفاده نمی‌شود. برای بوکس باید مسیر بازگشت به مدال را ادامه داد و یک برنز را به سکوی‌پرتاب تبدیل کرد، نه اینکه آن را پایان کار بدانیم.اما درباره جودو، جوجیتسو و MMA سؤال مهم‌تری وجود دارد؛ آیا صرف حضور دربازی‌های آسیایی کافی است؟ اگر پاسخ منفی است، باید شاخص‌های روشن برای اعزام تعیین شود.هر ورزشکاری که پیراهن تیم ملی را می‌پوشد، شایسته حمایت است، اما از آن طرف، هر اعزامی نیز باید پشتوانه فنی و برنامه مشخص داشته باشد. نمی‌شود فقط برای اینکه رشته‌ای در کاروان باشد، سهمیه گرفت و بعد از چند شکست، پرونده را بست و چهار سال بعد دوباره همین مسیر را تکرار کرد. ناگویا برای ورزش‌های رزمی ایران هم سکوی افتخار داشت و هم زنگ هشدار. سوگلی‌های رزمی روی سکو رفتند، بوکس طلسم شکست، ووشو هنوز مدعی است، اما جودو، جوجیتسو و MMA باید پاسخ روشنی برای یک سؤال داشته باشند؟! از حضور در ناگویا چه چیزی به دست آوردیم؟ در ادامه بدون تعارف با مسئولان ورزش‌های رزمی نیم‌نگاهی به عملکرد رشته‌های رزمی داشتیم که در ادامه آمده است.تکواندو، بازگشت به جمع طلایی‌هاتکواندو را باید در کنار کاراته یکی از موفق‌ترین رشته‌های رزمی ایران در ناگویا دانست؛ رشته‌ای که دوباره به جمع رشته‌های طلایی ورزش ایران برگشت و در بخش مبارزه عملکرد قابل‌توجهی داشت. تیم ایران در بخش مبارزه با هشت ورزشکار در دو بخش مردان و زنان راهی رقابت‌ها شد و در نهایت دو مدال طلا، یک نقره و یک برنز به دست آورد.
آرین سلیمی با کسب مدال طلا و مهدی حاجی موسایی با مدال نقره، مهم‌ترین مدال‌های تیم مردان را به دست آوردند و تیم زنان نیز در مسیر مدال‌آوری سهم خود را ایفا کرد. در این میان، حذف ابوالفضل زندی و امیرسینا بختیاری نشان داد که حتی در یک تیم مدعی هم همه چیز مطابق انتظار پیش نمی‌رود..البته اگر کل رقابت‌های تکواندو را در ناگویا نگاه کنیم، کشور کره‌جنوبی همچنان با سه طلا و چهار برنز، بهترین عملکرد مجموع را داشت؛ دو طلای این کشور نیز در پومسه مردان به دست آمد.در مجموع، تکواندو در ناگویا نشان داد که هنوز یکی از ستون‌های اصلی ورزش ایران دربازی‌های آسیایی است؛ هرچند حفظ این جایگاه نیازمند پشتوانه‌سازی و تداوم موفقیت در سال‌های آینده است.کاراته با اتفاق تاریخی دو طلا تا از دو برادرکاراته ایران هم در ناگویا دست‌به‌کار بزرگی زد.تیم ملی کاراته با کسب دو مدال طلا توسط برادران نعمتی و سه مدال نقره، برای نخستین‌بار در تاریخ حضور خود دربازی‌های آسیایی عنوان قهرمانی این رقابت‌ها را به دست آورد.مرتضی نعمتی و محمود نعمتی دو طلای ایران را کسب کردند و سه مدال نقره نیز توسط کاتای تیمی بانوان، علی‌اصغر آسیابری و فاطمه‌زهرا سعیدآبادی به دست آمد.این نتیجه در شرایطی رقم خورد که ژاپن در هشت دوره گذشته هفت بار قهرمان کاراته بازی های آسیایی شده بود و در دوره قبلی نیز قزاقستان به این عنوان رسیده بود.بنابراین قهرمانی ایران در ناگویا را نمی‌توان یک نتیجه معمولی دانست؛ کاراته این بار بالاتر از رقبای سنتی خود ایستاد و یکی از بهترین عملکردهای تاریخ خود در بازیهای آسیایی را ثبت کرد.
ووشو، مدال گرفت، اما باز هم به دیوار چین خوردووشوی ایران در ناگویا با یک مدال طلا و سه مدال نقره به کار خود پایان داد، نتیجه‌ای که اگرچه همچنان حضور ایران روی سکو را تضمین کرد، اما در مقایسه با برخی دوره‌های گذشته از کاهش تعداد و کیفیت مدال‌ها حکایت داشت.نکته مهم در عملکرد ووشوی ایران، شکست برابر رقبای قدرتمند چینی بود؛ موضوعی که بار دیگر بحث قدیمی برنامه‌ریزی، نتیجه گرایی و ترس از رویا رویی با بهترین‌های آسیا را به میان کشید.ووشو در ناگویا مدال گرفت، اما اگر قرار است فاصله با چین کم شود، صرفاً مدال گرفتن کافی نیست. این رشته باید از رده‌های پایه پشتوانه‌سازی کند، فرصت بیشتری برای رویارویی با بهترین‌های آسیا داشته باشد و از ظرفیت مربیان و نیروهای فنی بیشتری استفاده کند.کوراش با یک طلا، یک نقره و یک برنز کوراش ایران با کسب یک مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز، به کار خود پایان داد. مجید وحید بریمانلو در وزن ۶۶ -کیلوگرم مردان با شکست حریف تاجیکستانی در دیدار نهایی به مدال طلا رسید. رامین احمدزاده در وزن ۸۱ -کیلوگرم مردان پس از صعود به فینال، به مدال نقره دست‌یافت و فاطمه برمکی نیز در وزن ۸۷+کیلوگرم بانوان صاحب مدال برنز شد.به‌این‌ترتیب، کوراش یکی از رشته‌های مدال‌آور رزمی ایران بود و با کسب سه مدال، یک مدال طلا به کارنامه رزمی‌های کاروان کشورمان اضافه کرد.
بوکس و طلسم شکنی بعد از دو دوره ناکامیاما یکی از اتفاق‌های مهم در رشته‌های رزمی ناگویا برای بوکس رقم خورد. بوکس ایران بعد از دو دوره ناکامی دربازی‌های آسیایی، بالاخره دوباره به جدول مدال‌آوران کاروان ورزش ایران برگشت و نشان داد مسیر رشد را طی می‌کند.امیر اسماعیلی، نماینده وزن ۹۰+ کیلوگرم کشورمان، با کسب مدال برنز، طلسم ناکامی بوکس ایران در دو دوره اخیر بازیهای آسیایی را شکست و این رشته را دوباره وارد سبد مدال‌آوری کاروان ورزش کشور کرد.اسماعیلی در مسیر رسیدن به مدال، ابتدا جو از کره جنوبی را با نتیجه ۵ بر صفر شکست داد، در مبارزه بعدی با ناک‌اوت در راند دوم به برتری رسید و سپس برابر دنا بیکی از چین با نتیجه ۳ بر ۲ پیروز شد تا راهی نیمه‌نهایی شود. امیر در این مرحله مقابل جاکونگیر زوکروف ازبکستانی و به دلیل آسیب‌دیدگی ابرو از ادامه مبارزه بازماند و به مدال برنز رسید.این مدال از یک‌جهت دیگر هم اهمیت داشت؛ بوکس ایران امسال در جام جهانی چین نیز با علی حبیبی نژاد پس از حدود ۳۰ سال دوباره به مدال رسیده بود و حالا دربازی‌های آسیایی هم نوار طلسم شکنی ادامه پیدا کرد اما شاید تاریخی‌ترین اتفاق بوکس ایران در ناگویا، تنها به مدال اسماعیلی مربوط نبود.برای نخستین‌بار بانوان ایرانی در تاریخ بازیهای آسیایی روی رینگ رفتند و سارینا نقش توانست نخستین پیروزی تاریخ بوکس زنان ایران دربازی‌های آسیایی را به نام خود ثبت کند.حضور زنان ایران روی رینگ آسیایی، در کنار مدال برنز اسماعیلی، نشان داد بوکس پس از سال‌ها فراز و نشیب دوباره در حال پیداکردن مسیر خود است.
البته یک مدال نباید باعث شود همه مشکلات فراموش شود. بوکس ایران در سال‌های اخیر در رده‌های پایه نتایج خوبی در مسابقات جهانی و آسیایی گرفته و حالا باید همین روند را با سرعت بیشتری به رده بزرگسالان منتقل کند.بوکس بعد از اشتباهات مدیریتی (رئیس فراری) سال‌های گذشته از ریل خارج شده بود، اما نشانه‌های بازگشت دوباره دیده می‌شود؛ نشانه‌هایی که اگر با برنامه‌ریزی درست ادامه پیدا کند، می‌تواند در مسابقات جهانی و المپیک نیز نتایج بهتری برای ایران به همراه داشته باشد. درهرصورت کسب یک مدال برنز در ناگویا پس از دو دوره ناکامی مطلق؛ شروع خوبی است، اما نباید پایان راه تلقی شود.حذف سه نماینده MMA در همان روز نخستام ام ای در ناگویا سه نماینده داشت و هر سه نفر در همان روز نخست از دور مسابقات کنار رفتند. آرزو سلیمی در وزن ۶۰ -کیلوگرم بانوان در بخش مبارزات سنتی،دور نخست حذف شد.امین قائدی‌فر در وزن ۶۰-کیلوگرم بخش مدرن که دور اول استراحت داشت، برای رسیدن به نیمه‌نهایی مقابل داستان کانیبک از قرقیزستان قرار گرفت و با شکست سه بر صفر از رسیدن به جمع چهار نفر بازماند.افشین سلیمی، آخرین نماینده ایران، در وزن ۶۵ -کیلوگرم بخش سنتی، پس از پیروزی مقابل حریف بحرینی، برابر عادیلوف سانژار از قزاقستان شکست خورد و از مسابقات کنار رفت.بدین ترتیب پرونده MMA ایران در ناگویا همان روز نخست بسته شد؛ سه نماینده و سه حذف نتایج ضعیف و عجب این رشته عجیب‌وغریب طبیعتاً پرسش‌های جدی درباره دلایل اعزام این رشته ایجاد می‌کند.اگر قرار است MMA در بازیهای آسیایی حضور داشته باشد، باید مشخص شود برنامه فنی برای رقابت با قدرت‌های آسیایی چیست،
اردوها با چه کیفیتی برگزار شده، انتخاب نفرات بر چه مبنایی انجام شده و اساساً هدف از حضور در این مسابقات چه بوده است.با چنین خروجی‌ای، دست کم باید یک ارزیابی جدی درباره ادامه این روند انجام شود.جودو با مربی خارجی هم ناکام مانداما داستان جودو کمی متفاوت است، ماجرا حتی قبل از شروع مسابقات هم سؤال‌برانگیز بود. طبق اخبار مطرح شده پیش از شروع بازیهای آسیایی، سهمیه اولیه این رشته از سوی کمیته ملی المپیک تنها یک نفر بود، اما با رایزنی‌های صورت‌گرفته و اصرار مسئولان فدراسیون، تعداد نفرات اعزامی به ناگویا به شش نفر افزایش پیدا کرد. طبیعی بود که وقتی برای افزایش سهمیه اصرار می‌شود، انتظار از جودو هم بالا برود. حتی این تصور شکل‌گرفته بود که شاید جودوی ایران قرار است در ناگویا طلسم شکنی کند و بعد از سال‌ها ناکامی، حداقل یک مدال برنز به دست بیاورد اما مسابقات که شروع شد، خبری از آن اتفاق بزرگ نبود. جودوکاران ایران چند پیروزی داشتند، اما در نهایت این رشته بدون دستاورد قابل‌توجه به کار خود پایان داد.بعضی از مبارزات نیز آن قدر سریع تمام شد که حتی فرصت چندانی برای شناخت ورزشکاران باقی نمی‌ماند؛ گزارشگر مسابقه شاید فقط فرصت می‌کرد به نام خدا بگوید و خیلی زود به پایان مبارزه برسد!البته سرعت شکست در یک مبارزه به‌تنهایی متر و معیار سنجش یک جودوکار نیست، اما وقتی اعزام یک تیم شش‌نفره بدون مدال و دستاورد قابل‌توجه به پایان می‌رسد، نمی‌توان به‌سادگی از کنار سؤال درباره افزایش سهمیه عبور کرد.چه شاخص فنی برای این افزایش سهمیه وجود داشت؟ چه کسی پاسخگوی نتیجه این اعزام است؟
اصلاً حضور مربی خارجی و پرداخت حقوق دلاری در این شرایط بد اقتصادی که برای این مربی آذربایجانی هزینه شد، چه خروجی برای جودو ایران داشت؟ اینها سؤال‌هایی است که بعد از پایان بازی‌ها همچنان بدون پاسخ باقی‌مانده است. جوجیتسو، وقتی اعزام به هدف تبدیل می‌شودجوجیتسو در ناگویا نتوانست تصویر متفاوتی از آنچه منتقدان این رشته انتظار داشتند، ارائه کند.پیش از اعزام نیز انتقادهایی درباره حضور این رشته دربازی‌های آسیایی مطرح بود و استدلال منتقدان این بود که باتوجه‌به نتایج دوره‌های قبل، باید درباره ادامه این روند تصمیم جدی‌تری گرفته شود.در مقابل وعده تغییر داده شد، اما نتیجه ناگویا نشان داد که تغییر فقط با حرف اتفاق نمی‌افتد.ورزشکاران ایران در همان مراحل ابتدایی حذف شدند و تیم جوجیتسو نتوانست دستاوردی از این حضور در ناگویا داشته باشد. حتی ماجرای نمونه دوپینگ یکی از نمایندگان مردان، تلخی این حضور را بیشتر کرد؛ اتفاقی که طبیعتاً باید به‌صورت جدی بررسی شود و مسئولان مربوطه درباره چرایی آن پاسخ روشنی ارائه کنند.مسئله اصلی اما فراتر از یک نتیجه یا حتی یک پرونده انضباطی است. وقتی ورزشکاری برای بازیهای آسیایی اعزام می‌شود، باید مشخص باشد که با چه هدفی رفته است؛ مدال؟ کسب تجربه؟ ساختن تیم آینده؟ اگر هدف مشخصی وجود دارد، شاخص ارزیابی آن هم باید مشخص باشد.در غیر این صورت، هر چهار سال یک‌بار همان سناریو برای این رشته‌های ناکام در بیستمین دوره بازیهای آسیایی تکرار می‌شود.#ناگویا#عملکرد_رزمیبمنظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن خبرگزاری فارس را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های «کافه بازار» و «مایکت» دانلود و نصب کنید.
10:49 - 29 مهر 1405
3 بازنشر
1594 بازدید