مقاومتی که پس از بحران فراموش می‌شود

مقاومتی که پس از بحران فراموش می‌شود؛ جستاری در باب بی‌افقی کنشگری موقتیکوثر درزی نژاد، پژوهشگر ارشد گروه مطالعات پارلمان اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی نوشته است:
خیابان قوی‌ترین و شاید بتوان گفت تنها عرصه ظهور و بروز کنشگران است. با وجود تمام تفاوت‌ها، آنچه که دو لحظه اعتراض و تجمعات شبانه ناشی از جنگ را به یکدیگر پیوند می‌زند نمود مردم در عرصه خیابان است.می‌توان از اعتراض، جنگ و متعاقبا حضور مردم در خیابان در جهت محکومیت تجاوز خارجی تحت عنوان رخدادهایی یاد کرد که جو غالب را شکسته و مردم را به کنشگرانی فعال و هدفمند بدل کرده است. امری که به طور کلی در نبود نهادهای واسط از قبیل احزاب و جامعه مدنی کمیاب بوده و ما به ازایی بیرونی ندارد. نمی‌توان مردمی را که مسیر مقاومت در پیش می‌گیرند به کنشگرانی موقتی فروکاست. مراد از «کنشگری موقتی» گونه‌ای از حضور و فعالیت جمعی در عرصه عمومی است که صرفا در «لحظات بحرانی» و در پاسخ به تهدیدات خارجی یا فروپاشی‌های ناگهانی داخلی سربرمی‌آورد، فاقد استمرار و سازمان‌یافتگی پیشینی است، و مهم‌تر از همه، از سوی حاکمیت به عنوان ابزاری موقت برای مشروعیت‌بخشی به وضع موجود یا بسیج احساسات ملی به کار گرفته می‌شود؛ در حالی که پس از فروکش کردن بحران، همان کنشگران به حاشیه رانده شده و از آن‌ها خواسته می‌شود به وضعیت پیشین بازگردند.
20:29 - 17 اردیبهشت 1405

0 بازدید