گرسنگی کارگر ترسناکتر از دولت ریگان
گروه دیدهبان غرب: ۱۸ مه ۲۰۲۶، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، در اعتراضی نمادین گفت: «۹ کلمه ترسناکتر از جمله ریگان این است: تمام روز کار کردم و نمیتوانم خانوادهام را سیر کنم.» این جمله، چکیدهای از واقعیت میلیونها آمریکایی است که هزینه جنگ با ایران را نه در میدان، که در سفره و اجارهخانهشان حس میکنند.
گروه دیدهبان غرب: «نه کلمه وحشتناک در زبان انگلیسی این است که من از طرف دولت هستم و اینجا هستم تا کمک کنم.» این جمله مشهور رونالد ریگان در سال ۱۹۸۶، به نماد بدبینی به نقش دولت در اقتصاد تبدیل شد. اما در ۱۸ می ۲۰۲۶، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، در مراسم افتتاح یک فروشگاه زنجیرهای جدید متعلق به دولت شهر، این روایت را وارونه کرد: «جمله خوبی است، اما من مخالفم. به نظرم ۹ کلمه ترسناکتر این است: تمام روز کار کردم و نمیتوانم خانوادهام را سیر کنم.»این وارونهسازی، فقط یک چرخش لفاظی در یک کمپین سیاسی نبود. ضریب ۶۰ درصدی تورم بخش انرژی که مستقیماً از جنگ با ایران سرچشمه گرفته، سفره میلیونها آمریکایی را نشانه رفته است. طبق دادههای اداره آمار کار آمریکا در آوریل ۲۰۲۶، شاخص قیمت انرژی سالانه ۱۷.۹ درصد و قیمت بنزین ۲۸.۴ درصد جهش کرده و بخش انرژی به تنهایی ۴۰ درصد از کل افزایش شاخص قیمت مصرفکننده را توضیح میدهد. جنگ خلیج فارس، که طبق اعتراف رسمی وزارت خارجه آمریکا «به درخواست اسرائیل» آغاز شد، روزنهای تازه برای فشار بر شهروندان عادی گشوده است.
۶ MB
وقتی چرخه تورم و جنگ، اقشار ضعیف را قربانی میکندنرخ تورم سالانه در آوریل به ۳.۸ درصد رسیده و قدرت خرید کارگران آمریکایی برای نخستین بار از سال ۲۰۲۲ منفی شده است. دستمزدها ۳.۶ درصد رشد داشته، اما تورم ۳.۸ درصدی همه چیز را بلعیده است. در چنین شرایطی، آنچه در کانون توجه قرار میگیرد نه تنها اختلاف بر سر آمارها، بلکه فشار واقعی بر اقشار کمدرآمد جامعه است. ممدانی در برنامه ۱۰۰ روز اول خود گزارشی منتشر کرد که نشان میدهد ۶۲ درصد از نیویورکیها (حدود ۵.۰۴ میلیون نفر) توانایی پرداخت هزینه واقعی زندگی در این شهر را ندارند. تفاوت این آمار با نرخ رسمی فقر (۱۸ درصد) بسیار فاحش است؛ یعنی میلیونها نفر که از لحاظ رسمی «فقیر» محسوب نمیشوند، عملاً توان تأمین نیازهای اولیه خود را ندارند.خانوادههای دارای فرزند وضعیت بدتری دارند. نظرسنجی مارس ۲۰۲۶ نشان میدهد ۷۴ درصد از خانوادههای نیویورکی مجبور شدهاند بین خرید غذای کافی و پرداخت اجاره بها یکی را انتخاب کنند. نیمی از نیویورکیها برای تأمین هزینههای خوراک، بدهی جدیدی متحمل شدهاند و ۲۸ درصد از طرحهای «بخر، بعداً پرداخت کن» استفاده میکنند. در سطح ملی نیز نظرسنجی فوریه ۲۰۲۶ نشان میدهد ۸۷ درصد آمریکاییها معتقدند کشور با یک «بحران هزینه زندگی» روبرو است و ۵۲ درصد در پرداخت اجاره یا قبوض خود با مشکل مواجه هستند.
اجارهبهایی که سقف نمیشناسد؛ خشم مردمی در خیابانهای نیویورکفشار هزینهها تنها به غذا محدود نمیشود. بازار مسکن نیویورک به نقطه انفجار رسیده است. گزارش ماه مه ۲۰۲۶ شرکت معاملات ملکی Corcoran نشان میدهد که میانه اجاره مسکن در منهتن برای نخستین بار از مرز ۵,۰۰۰ دلار عبور کرده و به ۵,۰۹۹ دلار رسیده است – رشدی ۶ درصدی نسبت به سال قبل. نرخ واحدهای خالی نیز به ۱.۵۵ درصد کاهش یافته که پایینترین سطح در ۶ سال اخیر است.در این شرایط، وعده شهردار ممدانی برای «توقف افزایش اجارهبها» در میان مستأجرانی که سالن جلسات را با شعار «یخ بزن اجاره را» پر کردهاند، موجی از امید ایجاد کرده است. هیئت تنظیم اجاره بها در رأی مقدماتی، گزینه افزایش صفر تا ۲ درصد برای قراردادهای یکساله را تصویب کرد تا آزادی عمل برای توقف کامل افزایش اجاره در رأی نهایی ژوئن حفظ شود.
قحطی پنهان و شکاف نژادیاین بحران تنها بخشی از یک معمای بزرگتر است. وزارت کشاورزی آمریکا (USDA) گزارش داده که نزدیک به ۲۶ میلیون بزرگسال در ایالات متحده غذای کافی در اختیار ندارند؛ در میان خانوادههای دارای فرزند، این رقم به یک نفر از هر شش نفر میرسد. در نیویورک، ناامنی غذایی در میان خانوادههای دارای فرزند در سال ۲۰۲۵ نسبت به سال ۲۰۱۹، ۹۷ درصد افزایش یافته و خواربارفروشیهای امدادی هر ماه به طور میانگین یک میلیون بار توسط خانوادههای دارای فرزند بازدید میشوند.بار این بحران به طور نامتناسبی بر دوش اقلیتها سنگینی میکند. نیویورکیهای سیاهپوست و لاتینتبار بیش از دو برابر سفیدپوستان برای تأمین غذای خانوادههایشان با مشکل مواجه هستند.۸۷ درصد خانوادههای سیاهپوست و ۸۴ درصد خانوادههای لاتینتبار مجبور شدهاند بین خرید غذا و سایر مخارج ضروری یکی را انتخاب کنند؛ در مقابل، این رقم برای خانوادههای سفیدپوست ۶۴ درصد است. تقاطع نژاد و طبقه در این بحران به روشنی خود را نشان میدهد.
در نهایت هزینهای که با آتش بس پایان نمییابدفارغ از نتیجه مذاکرات صلح، آثار جنگ با ایران بر زندگی روزمره آمریکاییها تثبیت شده است. تورم ۳.۸ درصدی آوریل، ۵۲ درصد جمعیت را در پرداخت اجاره با مشکل مواجه کرده و قیمت اجاره ۵,۰۹۹ دلاری در منهتن، دیگر بازگشت به «وضع عادی» را غیرممکن ساخته است. آنچه ریگان روزگاری «دولت مزاحم» نامید، امروز به «دولتی» بدل شده که شهردار آن برای تأمین نان سفره شهروندانش ناچار به اجرای طرحهای اضطراری است. در این میان، تنها یک حقیقت ثابت مانده: آن «نه کلمه ترسناک» ممدانی – «تمام روز کار کردم و نمیتوانم خانوادهام را سیر کنم» – امروز واقعیتی ملموستر از هر نظریه سیاسی در کف خیابانهای آمریکاست.
برای دنبالکردن تحلیلها و گزارشهای مرتبط با حوزه غربشناسی، رسانه های معاند، پهلوی، اپوزیسیون و گروهکهای ضدانقلاب به صفحه «دیدهبان غرب» مراجعه کنید.
18:01 - 30 اردیبهشت 1405
0 بازدید
