«باز هم شمیم سیب، فضای جان را پر کرده است؛ گویی فرشتگان، بالهای خود را در غبارِ کاروانِ عشق تکاندهاند تا زمین، بوی آسمان بگیرد. محرم، نه یک ماه در تقویمِ ایام، که فصلی در تقویمِ دلهاست؛ فصلی که در آن، خورشید در میانهی گودال، غروب نکرد، بلکه طلوعی جاودانه را آغاز کرد.
آری؛ امام حسین (ع) نه فقط برای دشتِ کربلا، که برای تمامِ عطشهای تاریخ گریست و خود، سرچشمهی زلالِ حیات شد. او آموزگارِ بزرگِ «آزادگی» است؛ کسی که در اوجِ تنهایی، پرچمِ حق را برافراشت و با لبهای تشنه، از جامِ بلا چنان نوشید که تا ابد، کامِ حقیقتجویان را شیرین کرد.
دراین روزهاکه بیرقهای سیاه،داغِ دلِ جهان را روایت میکنند،بیایید تنها به سوگِ یک واقعه ننشینیم؛حسینشناسی بپردازیم.بیاییددراین تلاطمِ اندوه، دریابیم که چگونه میتوان خدارا در قلبِ طوفانها یافت، چگونه میتوان مرگ را به زانو درآورد و چگونه میتوان با خونِ خویش،خطی سرخ برصفحهی تاریکِ ظلم کشید.
یا حسین! ای کشتیِ نجاتِ غریقانِ در دریای دنیا؛ در این روزهای حزن، نگاهت را از ما مگیر که تنها تکیهگاهِ ما در هیاهوی این روزگار، پناه بردن به خیمهی عزای توست. سلام بر تو، آن هنگام که ایستادی، آن هنگام که سجده کردی و آن هنگام که در راهِ حق، جانِ خویش را به قربانگاه بردی.#محرم
20:58 - 25 خرداد 1405
18 بازدید
