پرواز مرد میدان
به روایت تاریخ، ایران همیشه زیستگاه مردانی بوده که از جان خویش برای اعتلای این خاک مایه گذاشته اند. اما گاهی، این مایه گذاشتن، معنایی تازه مییابد؛ آنگاه که نه بر لبه تیغ نبرد که بر مسند تدبیر و مدیریت، از خودگذشتگی، بهای خدمت میشود. سید ابراهیم رئیسی، خادم الرضا (ع) و شهید راه خدمت، از آن دست مردانی بود که در کسوت ریاست جمهوری، جان خود را بر کف نهاد تا یادآور شود که «ریاست» امانتی است برای رنج کشیدن به خاطر مردم، نه جایگاهی برای راحت طلبی.شهادت او و همراهانش در مسیر بازگشت از افتتاح پروژه ملی تبریز، اوج ماندگار روایتی بود که تمام قامت از عشق به خدمت و شوق به لقا حکایت داشت. این پرواز ناتمام، اما آنچنان در اذهان مسافر کوی دوست شد که برگ زرینی در تاریخ انقلاب اسلامی رقم زد؛ برگ زرینی از تداوم مکتب شهادت.در میدان عمل و مدیریت کشور، شهید رئیسی آموخت که شرط مردمداری، حضور است؛ حضور در دوردست ترین و محرومترین نقاط، در بحرانی ترین ساعات و در میان خستگان و بی پناهان. او از جنس همان مدیری بود که خیال آسایش را از سر گذراند تا دغدغه محرومان را بر دوش کشد. در روزهای سهمگین کرونا، نه از پشت میز که از نزدیک بر پویش واکسیناسیون نظارت داشت. در اوج تورم و فشارهای اقتصادی، با چهره ای متبسم و نگاهی پرامید، وعده «نهضت ملی مسکن» را سر داد و آن را تا آستانه تحقق پیش برد. کار جهادی برایش واژه نبود، بلکه شیوه ای بود که با آن، پیکر خسته سازمانهای لخت و بروکراسی های سنگین را به حرکت درمی آورد.
یکی از آشکارترین جلوه های تدبیر و جهاد او، سیاست «همسایگی با جهان» بود. در عرصه دیپلماسی، شهید رئیسی ثابت کرد که عزت و پیشرفت، مرز نمی شناسد. سفر به پکن و ریاض، عضویت در پیمان شانگهای و بریکس، و از همه مهمتر، احیای روادید با عربستان پس از سالها قهر سیاسی، از نشانه های نگاه راهبردی او بود. او معتقد بود «نه شرقی، نه غربی» به معنای انزوا نیست؛ بلکه «جمهوری اسلامی قوی» باید بر صندلیهای جهانی تکیه بزند و برای منافع مردمش گشایش بدست آورد. این تدابیر دیپلماتیک، اگرچه هنوز به ثمر کامل ننشسته، اما مسیر روشنی برای دولتهای آینده ترسیم کرد.اما شاید مهمترین میراث شهید رئیسی، شفافیت و مبارزه بی امان با فساد بود. او به خوبی میدانست که مردم زخم خورده از دلال بازیها و رانتخواریها، تشنه عدالتند. از این رو، انتصاباتش مبتنی بر شایستگی و کارآمدی بود و در برخورد با فساد، نه از دوستان که از نزدیکانش هم ابایی نداشت. انتشار صورت دارایی مقامات و سامانه هایی چون «سامانه مبارزه با فساد در تجارت»، گامهای بلندی در راه تحقق شعار «دولت مردمی» بود.سفرهای استانی بدون تشریفات، ملاقاتهای عمومی بدون واسطه، و پاسخگویی مستقیم به مردم در راهپیماییها و نمازهای جمعه، تصویری از حاکمیتی بود که از مردم فاصله نمیگیرد.آیت الله رئیسی در عین حال، مردی صبور و مقاوم در برابر دشمنیها و سنگ اندازیها بود. ایشان با تکیه بر آرمانهای انقلاب، نگاهش به مذاکره با قدرتهای غربی نگاهی واقعبینانه بود؛ مذاکره برای رفع تحریمها اما بدون چشم امید به بیگانگان. ایمان عمیق او به شعار «ما میتوانیم» و اعتماد به توان داخلی، موتور محرکه ای شد برای رشد علمی و فناوری که در سایه تحریمهای ظالمانه، جهش های کم نظیری داشت.
شهادت رئیسی، جرعه تلخی بود که برکات شیرین فراوانی داشت. ملت ایران، بار دیگر دید که چگونه یک دولت میتواند در قله خدمت به شهادت برسد و چگونه مسئولان صدیق، نه برای قدرت که برای لقای پروردگار گام برمیدارند.سید ابراهیم از میان ما رفت، اما راه او ماندگار است. راهی که در آن، خدمت به خلق، عبادت است؛ و محرومیت زدایی، جهاد فی سبیل الله. شهید رئیسی در قامت یک خادم، زیست و در مقام یک شهید، ماندگار شد. او به ما آموخت که میتوان در اوج قدرت، متواضع بود؛ در میانه بحران، امیدوار ماند و در پایان راه، پرواز را انتخاب کرد. روحش شاد، راهش پررهرو و یادش گرامی باد.#شهید_جمهور#مثل_رئیسی#جانفدای_ایران#سیدالشهدای_خدمت
10:11 - 29 اردیبهشت 1405
