قصه پسری که از رینگ فرار می‌کرد، اما قهرمان آسیا شد
امیر اسماعیلی روزی بوکس را دوست نداشت و حتی دویدن‌های کوتاه هم برایش دشوار بود؛ پسری که با بیماری آسم دست‌وپنجه نرم می‌کرد و گاهی از تعطیلی باشگاه خوشحال می‌شد، اما با حمایت خانواده و پیگیری مربی‌اش، قدم‌به‌قدم به دنیای قهرمانی رسید و مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا را به دست آورد.
به گزارش خبرگزاری فارس از آذربایجان غربی، بعضی مسیرها از علاقه‌ای قدیمی آغاز نمی‌شوند؛ گاهی یک توصیه پزشکی، یک تصمیم خانوادگی یا حتی ورزشی که در ابتدا دوستش نداریم، سرآغاز ماجرایی می‌شود که سال‌ها بعد ما را روی سکوی یک رقابت بزرگ قرار می‌دهد.داستان امیر اسماعیلی، بوکسور ایرانی و دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا در وزن مثبت ۹۰ کیلوگرم، نیز از همین جنس است؛ ورزشکاری که به گفته خودش، در ابتدا علاقه چندانی به بوکس نداشت و حتی از تعطیل شدن باشگاه و پایان تمرین‌هایش خوشحال می‌شد، اما پیگیری خانواده، حمایت مربیان و تمرین‌های سخت، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.اسماعیلی در گفت‌وگوی اختصاصی با خبرگزاری فارس، از روزهای دشوار مبارزه با آسم، تمرین‌های طاقت‌فرسا در دوران کرونا، تجربه حضور در رقابت‌های آسیایی و جهانی، مصدومیت در ناگویا و هدف بزرگش برای حضور در المپیک لس‌آنجلس سخن گفت؛ مسیری که به اعتقاد او، هنوز در ابتدای راه قرار دارد.
۱۹ MB
از بیماری آسم تا ورود ناخواسته به دنیای بوکس
اسماعیلی درباره چگونگی ورودش به ورزش بوکس اظهار کرد: واقعیت این است که ابتدا بوکس را دوست نداشتم و ورودم به این رشته، داستان جالبی دارد. در دوران کودکی با بیماری آسم دست‌وپنجه نرم می‌کردم و گاهی شرایط تنفسی‌ام به‌قدری دشوار می‌شد که به‌سختی نفس می‌کشیدم و از اسپری استفاده می‌کردم.وی افزود: خانواده‌ام برای درمان به پزشک مراجعه کردند و پزشک توصیه کرد ورزشی را انتخاب کنم که به بهبود وضعیت تنفسی و افزایش توان بدنی‌ام کمک کند. فوتبال، والیبال و چند رشته دیگر را امتحان کردم، اما نتوانستم با آن‌ها ارتباط برقرار کنم و تمرین‌ها را جدی دنبال کنم.این بوکسور ادامه داد: در نهایت، با پیشنهاد مادرم به باشگاه بوکس رفتم و مدتی نزد آقای جلیل‌زاده تمرین کردم. پس از تعطیلی باشگاه، تصور می‌کردم دیگر نیازی به ادامه بوکس ندارم، اما مربی‌ام مرا به استاد محمدرضا شاطرلو معرفی کرد؛ مربی‌ای که نقش مهمی در شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای من داشت.اسماعیلی با اشاره به دشواری تمرین‌های ابتدایی خود گفت: در آن دوران حتی دویدن مسافت‌های کوتاه برایم سخت بود و نمی‌توانستم تمرین‌ها را به‌راحتی به پایان برسانم. استاد شاطرلو با جدیت پیگیر تمرین‌هایم بود، مرا به دویدن تشویق می‌کرد و اجازه نمی‌داد به‌راحتی از زیر تمرین‌ها فرار کنم. به‌تدریج، هم آمادگی جسمانی‌ام افزایش یافت و هم علاقه‌ام به بوکس بیشتر شد.
۱۳ MB
تمرین‌های دوران کرونا؛ نقطه عطف یک مسیر ورزشی
دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا، دوران همه‌گیری کرونا را یکی از مقاطع مهم پیشرفت خود دانست و بیان کرد: با تعطیلی بسیاری از باشگاه‌ها، استاد شاطرلو برای ادامه تمرین‌هایم برنامه‌ریزی کرد و تأکید داشت که باید تمرین را ادامه بدهم. حدود یک سال تا یک سال و نیم، تمرین‌های سخت و فشرده‌ای داشتیم و بخش مهمی از پیشرفتم را مدیون همان دوران هستم.وی اضافه کرد: گاهی با دوچرخه مسیری را برای رسیدن به محل تمرین طی می‌کردم و دوباره با دوچرخه به خانه برمی‌گشتم. تمرین‌ها بسیار سنگین بود، اما همان فشارها به من کمک کرد از نظر آمادگی بدنی و فنی به سطح بالاتری برسم.اسماعیلی با اشاره به نخستین حضورش در مسیر تیم ملی نوجوانان گفت: زمانی که نخستین رقابت‌های انتخابی تیم ملی نوجوانان برگزار شد، استاد شاطرلو تأکید کرد که باید شرکت کنم. پس از آن، وارد مسیر مسابقات آسیایی شدم و به عضویت تیم ملی درآمدم. از همان مقطع، ماجرای قهرمانی‌ها و حضور در رقابت‌های بزرگ برای من جدی‌تر شد.وی با بیان اینکه در نخستین تجربه‌های آسیایی خود بارها برابر حریفان قدرتمند شکست خورد، خاطرنشان کرد: معمولاً برابر نفرات اول و برتر مسابقات شکست می‌خوردم، اما فاصله بازی‌هایم با آن‌ها زیاد نبود. همین تجربه‌ها باعث شد بیشتر تمرین کنم و باور داشته باشم که می‌توانم به سطح قهرمانی برسم.این بوکسور ادامه داد: در یکی از دوره‌های بعدی مسابقات آسیایی توانستم مدال طلا بگیرم و سپس در رقابت‌های جهانی نیز به مدال برسم. این نتایج برایم ارزشمند بود، اما می‌دانستم که برای حضور در رده بزرگسالان و رقابت با بهترین‌های دنیا، باید مسیر دشوارتری را طی کنم.
۵ MB
شکست‌هایی که به انگیزه تبدیل شدند
اسماعیلی با اشاره به تجربه‌های خود در رده بزرگسالان گفت: در این سال‌ها، مسابقاتی بوده که در آن‌ها شکست خورده‌ام، اما هیچ‌وقت اجازه ندادم باخت‌ها پایان کارم باشند. هر بار که از مسابقه برمی‌گشتم، به خودم می‌گفتم باید قوی‌تر برگردم.وی افزود: در برخی رقابت‌ها، از جمله جام جهانی، برابر حریفان قدرتمندی قرار گرفتم و بازی‌هایم بسیار نزدیک بود. وقتی می‌دیدم می‌توانم برابر بوکسورهای مطرح دنیا رقابت کنم، انگیزه بیشتری می‌گرفتم. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر بعضی اشتباه‌ها را انجام نمی‌دادم، نتیجه می‌توانست متفاوت باشد؛ اما همین تجربه‌ها به من نشان داد که باید روی جزئیات بیشتری کار کنم.دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا تصریح کرد: ورزش حرفه‌ای مسیری پله‌پله است. نمی‌توان یک‌شبه از ابتدای راه به بالاترین نقطه رسید. من پیشرفت خودم را به‌تدریج می‌بینم و معتقدم هر مسابقه، حتی اگر به شکست منجر شود، می‌تواند زمینه پیشرفت در رقابت بعدی را فراهم کند.
۵ MB
ناگویا؛ مبارزه با بهترین‌های آسیا بود
اسماعیلی با اشاره به اهمیت مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا اظهار کرد: کسب این مدال برایم اهمیت زیادی داشت؛ به‌ویژه اینکه بوکس ایران مدت‌ها در انتظار مدال این رقابت‌ها بود. در دو سه سال گذشته، تمام تمرکز و فکر من رسیدن به این هدف بود و بارها به مربیان و مسئولان تیم ملی گفته بودم که برای کسب مدال تلاش خواهم کرد.وی با بیان اینکه دوست داشته برای رسیدن به مدال طلا بجنگد، گفت: همیشه هدفم طلا بوده و هنوز هم همین هدف را دارم. با این حال، مدال برنز ناگویا برایم ارزشمند است؛ چون توانستم روی سکویی بایستم که ورزشکاران برتر آسیا و جهان در آن حضور داشتند و یکی از حریفان مطرح را نیز شکست دادم.این بوکسور درباره کیفیت حریفان خود در این رقابت‌ها توضیح داد: در مسابقه با بوکسور چینی، با توجه به تجربه و آمادگی بدنی او، می‌دانستیم که کار بسیار سختی داریم. کادر فنی تأکید کرده بود که راند نخست اهمیت زیادی دارد و باید با برنامه وارد مسابقه شوم. پس از آن نیز تلاش کردم با حفظ تمرکز و مدیریت انرژی، رقابت را به سود خودم تمام کنم.اسماعیلی ادامه داد: بازی بسیار سختی بود و فشار زیادی به من وارد شد. وقتی مسابقه را بردم، خوشحال بودم، اما بلافاصله به دیدار بعدی فکر می‌کردم. به مدال برنز قانع نبودم و می‌خواستم برای رسیدن به فینال و کسب مدال طلا هم تلاش کنم.اسماعیلی با تأکید بر اینکه مدال ناگویا پایان مسیر ورزشی‌اش نیست، اظهار کرد: بعد از هر مسابقه، به رقابت بعدی فکر می‌کنم. تلاش می‌کنم از هر تجربه، چه پیروزی و چه شکست، چیزی یاد بگیرم و چند قدم جلوتر بروم.
وی با اشاره به هدف خود برای حضور در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس گفت: رؤیای من کسب سهمیه و مدال المپیک است. برای رسیدن به این هدف باید در مسابقات پیش‌رو شرکت کنم، امتیازهای لازم را به دست بیاورم و مسیر انتخابی را با موفقیت طی کنم. طبق اطلاعاتی که دارم، امتیازهای به‌دست‌آمده در بازی‌های آسیایی می‌تواند در این مسیر مؤثر باشد، اما جزئیات دقیق شرایط کسب سهمیه را باید بر اساس مقررات رسمی دنبال کنم.این بوکسور افزود: دوست دارم در المپیک با بهترین‌های دنیا رقابت کنم و بتوانم نخستین مدال تاریخ بوکس ایران در المپیک را به دست بیاورم. این هدف برای من بسیار مهم است و تمام تلاشم را می‌کنم تا به آن نزدیک‌تر شوم.
۸ MB
مصدومیت در آستانه ادامه رقابت‌ها
دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا درباره مسابقه خود با نماینده ازبکستان گفت: پیش از آن دیدار، بدنم به‌شدت خسته بود و فرصت کافی برای بازیابی نداشتم. از طرف دیگر، دستم از قبل آسیب‌دیدگی داشت و در مسابقه با بوکسور چینی فشار زیادی به آن وارد شده بود.وی افزود: با وجود این شرایط، خودم را برای مبارزه بعدی آماده کردم. در راند نخست، حریف با قدرت زیادی جلو آمد و من هم تلاش کردم خودم را با شرایط مسابقه هماهنگ کنم. در ادامه، برخورد سر دو ورزشکار باعث شد ناحیه ابرویم آسیب ببیند و شرایط به‌گونه‌ای شد که ادامه مسابقه امکان‌پذیر نبود.اسماعیلی با اشاره به اینکه برای این آسیب‌دیدگی بخیه دریافت کرده است، گفت: از نظر روحی آمادگی ادامه رقابت را داشتم و هدفم رسیدن به مراحل بالاتر بود، اما وقتی آسیب‌دیدگی جدی شد، امکان ادامه مبارزه فراهم نشد. طبیعتاً ناراحت بودم، چون برای مدال طلا تلاش کرده بودم؛ با این حال، تجربه ناگویا و پیروزی برابر حریفان قدرتمند برایم بسیار ارزشمند بود.
۱۰ MB
خانواده؛ پشتوانه‌ای فراتر از مدال
اسماعیلی درباره نقش خانواده در موفقیت خود گفت: پدرم خودش سابقه ورزشی دارد، اما به‌دلیل مشکلات جسمانی نتوانست ورزش را آن‌طور که می‌خواست ادامه دهد. با این حال، همیشه در زمینه تمرین، بدنسازی و مسائل ورزشی به من کمک کرده است.وی با تأکید بر اهمیت حمایت روانی خانواده‌ها از فرزندانشان افزود: به نظر من، تشویق و انرژی مثبت خانواده نقش بسیار مهمی در پیشرفت هر فرد دارد؛ فرقی نمی‌کند کودک یا نوجوان در ورزش فعالیت کند یا در حوزه دیگری. اگر خانواده به او باور داشته باشد و در روزهای سخت کنارش بماند، می‌تواند انگیزه بیشتری برای ادامه مسیر پیدا کند.این ورزشکار ادامه داد: خانواده‌ها باید تلاش کنند به فرزندانشان انرژی مثبت بدهند. انرژی منفی می‌تواند باعث افت انگیزه شود، اما حمایت و امیدواری کمک می‌کند فرد در مسیرش بماند. دوستان و اطرافیان هم نقش مهمی دارند؛ آدم باید کسانی را در کنار خود داشته باشد که به او انگیزه بدهند و در روزهای سخت همراهش باشند.اسماعیلی با اشاره به دوری‌های طولانی‌مدت ناشی از اردوهای ورزشی گفت: حضور در اردوها و مسابقات باعث می‌شود مدت زیادی از خانواده دور باشیم. در چنین شرایطی، حمایت آن‌ها بسیار مهم است. بعد از بعضی شکست‌ها، چند روزی نمی‌توانستم با خانواده صحبت کنم، چون نمی‌دانستم چطور درباره نتیجه مسابقه توضیح بدهم؛ اما وقتی مدال ناگویا را گرفتم، خوشحالی خانواده برای من از هر چیز دیگری ارزشمندتر بود.وی افزود: پس از بازگشت، در زادگاهم مراسمی برگزار شد و خانواده، پدربزرگ، بستگان و دوستانم کنار هم جمع شدند. دیدن خوشحالی آن‌ها برای من تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود.
قدردانی از مردم ایران / به ایرانی بودنم افتخار می‌کنمدارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا با اشاره به اینکه این مدال را به مردم ایران تقدیم می‌کند، گفت: پیش از هر چیز، مدالم را به مردم شریف ایران تقدیم می‌کنم؛ مردمی که در شرایط دشوار اقتصادی زندگی می‌کنند و با وجود مشکلات، همچنان امید و تلاش را ادامه می‌دهند.اسماعیلی در پاسخ به پرسشی درباره ورزشکارانی که زیر پرچم کشورهای دیگر رقابت می‌کنند، اظهار کرد: من هیچ‌وقت به حضور زیر پرچمی غیر از پرچم ایران فکر نکرده‌ام. به ایرانی بودنم افتخار می‌کنم و دوست دارم در میدان‌های بزرگ‌تر، به‌ویژه المپیک، مردم کشورم را خوشحال کنم.وی ادامه داد: خانواده من هم مانند بسیاری از مردم از قشر زحمتکش جامعه هستند. شرایط اقتصادی برای ورزشکاران نیز دشوار است و مدال‌آوری به این معنا نیست که همه مشکلات مالی از بین می‌رود. امیدوارم شرایط کشور بهتر شود و مردم بتوانند در آرامش و صلح زندگی کنند.این بوکسور با تأکید بر اینکه تمرکز اصلی‌اش بر ورزش و کسب افتخار برای ایران است، گفت: دوست دارم مردم کشورم شاد باشند و روزی برسد که همه بتوانند با خیال آسوده جشن بگیرند و از زندگی لذت ببرند.
۱۶ MB
بوکس ایران؛ نیازمند حمایت، زیرساخت و همدلی بیشتر است اسماعیلی درباره آینده بوکس ایران نیز اظهار کرد: تیم ملی ما ترکیبی جوان و باانگیزه دارد و در کنار ورزشکاران باتجربه، استعدادهای خوبی در این رشته حضور دارند. به نظرم بوکس ایران ظرفیت زیادی برای پیشرفت دارد و ورزشکاران ما شایستگی رقابت با بهترین‌های دنیا را دارند.وی با اشاره به اهمیت همدلی در جامعه بوکس افزود: اگر همه اعضای این جامعه در کنار هم باشند و از یکدیگر حمایت کنند، می‌توانیم در رقابت‌های آسیایی، جهانی و المپیک نتایج بهتری بگیریم. من به توانایی دوستانم در تیم ملی باور دارم و امیدوارم شاهد موفقیت‌های بیشتر آن‌ها باشیم.دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا با اشاره به ظرفیت‌های بوکس آذربایجان غربی گفت: استان ما از گذشته بوکسورهای توانمندی داشته و مربیان باتجربه‌ای در این منطقه فعالیت کرده‌اند. اکنون هم در باشگاه‌ها استعدادهای خوبی حضور دارند که با حمایت مناسب می‌توانند به سطوح بالاتر برسند.وی ادامه داد: در باشگاه خودمان ورزشکاران جوانی می‌بینم که از نظر استعداد، علاقه و شیوه مشت‌زنی ظرفیت بالایی دارند. امیدوارم امکانات و حمایت‌های لازم برای رشد آن‌ها فراهم شود تا بتوانند به تیم ملی برسند و حتی در آینده برای کسب مدال‌های بزرگ رقابت کنند.اسماعیلی همچنین از حمایت‌های مربی خود، استاد محمدرضا شاطرلو، مسئولان ورزش استان و اعضای کادر فنی تیم ملی قدردانی کرد و گفت: در این مسیر افراد زیادی به من کمک کرده‌اند. مربی‌ام از روزهای نخست به من باور داشت و همیشه تشویقم می‌کرد که می‌توانم به اهداف بزرگ‌تری برسم .
۹ MB
ورزش حرفه‌ای بدون پشتیبانی مالی و زیرساخت مناسب دشوار استاسماعیلی در بخش دیگری از این گفت‌وگو، با اشاره به هزینه‌های بالای ورزش حرفه‌ای گفت: ورزشکار حرفه‌ای باید به تمرین، تغذیه، ریکاوری و سبک زندگی ورزشی توجه کند و همه این موارد هزینه دارد. در مقابل، ورزشکاران معمولاً درآمد ثابتی ندارند و تأمین هزینه‌های زندگی حرفه‌ای برای آن‌ها دشوار است.وی افزود: به نظرم برای اینکه بتوانیم در المپیک و رقابت‌های بزرگ مدال بگیریم، باید از ورزشکاران به‌صورت جدی‌تر حمایت مالی شود. وقتی ورزشکار نگران هزینه‌های زندگی و تمرین باشد، نمی‌تواند با تمام تمرکز خود به مسابقه فکر کند.این بوکسور با تأکید بر اهمیت توسعه زیرساخت‌ها گفت: به باشگاه‌های مجهزتر، سالن‌های مناسب‌تر و امکانات حرفه‌ای نیاز داریم. در ارومیه نیز می‌توان با ایجاد یک مجموعه بزرگ و تخصصی برای بوکس و ورزش‌های رزمی، زمینه رشد استعدادهای بیشتری را فراهم کرد.اسماعیلی خاطرنشان کرد: تلاش‌هایی در این زمینه انجام شده و از حمایت‌های فدراسیون و مسئولان ورزشی قدردانی می‌کنم، اما برای پیشرفت پایدار باید این حمایت‌ها ادامه پیدا کند. اگر زیرساخت‌ها تقویت شوند و ورزشکاران از نظر مالی پشتیبانی شوند، می‌توانیم با آرامش ذهنی بیشتری تمرین کنیم و برای مدال‌های بزرگ‌تر بجنگیم.
۲۹ MB
تا دیپلم گرفتن باید امتحان دو درس را بدهماسماعیلی که در کنار فعالیت حرفه‌ای ورزشی، همچنان پیگیر تکمیل تحصیلات خود است، درباره وضعیت تحصیلی‌اش گفت: به‌دلیل حضور مستمر در اردوهای تیم ملی، در دو سه سال اخیر فرصت کافی برای شرکت در امتحان‌ها نداشته‌ام و فکر می‌کنم دو درس تا پایان تحصیلم باقی مانده است.وی با اشاره به دشواری هماهنگ کردن تحصیل با اردوهای طولانی‌مدت گفت: امیدوارم شرایطی فراهم شود تا بتوانم این دو درس را هم امتحان بدهم و پرونده تحصیلی‌ام را تکمیل کنم.این ورزشکار همچنین از مسئولان آموزشی خواست با توجه به شرایط خاص ورزشکاران ملی‌پوش، برای ادامه تحصیل و شرکت در امتحان‌ها همکاری لازم را داشته باشند.
۲۹ MB
اسماعیلی در پایان، با قدردانی از خانواده، مربیان، هم‌تیمی‌ها، دوستان و مردمی که او را حمایت کرده‌اند، گفت: افراد زیادی در این مسیر به من کمک کردند؛ از خانواده و مربیان گرفته مدیون دوستان و مردمی که برایم دعا کردند و با پیام‌هایشان انگیزه دادند. خودم را مدیون حمایت آن‌ها می‌دانم.وی افزود: این مدال نباید باعث غرور یا توقف من شود. خودم را همچنان ورزشکاری می‌دانم که باید برای رسیدن به اهداف بزرگ‌تر تلاش کند. بعد از کسب مدال ناگویا هم زندگی ورزشی‌ام را طوری ادامه می‌دهم که انگار هنوز مدالی نگرفته‌ام و باید برای مسابقه بعدی آماده شوم.دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا تأکید کرد: تمام تلاشم را می‌کنم که تمرین‌هایم را جدی‌تر ادامه بدهم و به مدال‌های ارزشمندتری برسم. هدف اصلی‌ام المپیک است و امیدوارم با دعای مردم، حمایت خانواده و مربیان و تلاش بیشتر، بتوانم روزی به این رؤیای بزرگ دست پیدا کنم.#ایران_قوی #ایران #ارومیه #بوکس #آذربایجان‌غربی #ناگویا #افتخار #مدال #طلا
09:41 - 26 مهر 1405