غیرت، جلوتر از ولایت نمیدود
قاسم و درس اطاعت در روزهای سختقاسمبنالحسن(ع) پیش از آنکه به میدان برود، به امام نگاه کرد و شاید همه راز کربلا در همین نگاه نهفته باشد. نوجوانی که دلش از خیمه جلوتر رفته بود، پایش را بیاذن امام حرکت نداد. در کربلا، قاسم کمسن بود، اما تکلیف را از بسیاری بزرگترها بهتر فهمید. فهمید که حق با اطاعت، ادب، اذن و ایستادن پشت سر امام حفظ میشود. امروز نیز در برابر دشمنی که لبخندش بخشی از محاسبه قدرت است، ولایتپذیری یعنی در میدان، در مذاکره و در تصمیمهای سخت، کامل و بیتردید تحت فرمان ولایت بمانیم.
قاسم (ع) نه هنوز به قامتِ میدان رسیده، نه دلش از میدان جا مانده بود. کودکی نبود که بازی را با نبرد اشتباه گرفته باشد. نوجوانی بود که پیش از آنکه شمشیر به دست بگیرد، ادب ولایت را آموخته بود. قاسم بن الحسن(ع) پیش از آنکه به میدان برود، به امام نگاه کرد. پیش از آنکه خونش بر خاک کربلا بنشیند، دلش را پشت سر حجت خدا تنظیم کرد.راز قاسم همینجاست. او از خیمه بیرون نزد چون دلش شور میزد. بیرون زد چون اذن گرفت. عشقش بیقرار بود، اما بیضابطه نبود. غیرتش جوان بود، اما جلوتر از امام نمیدوید. دلش میخواست از امام حسین(ع) دفاع کند، اما دفاع از امام را نه با هیجان خام، که با تبعیت آغاز کرد. در منطق کربلا، حتی پاکترین عشقها اگر از اذن امام جدا شوند، کامل نیستند. قاسم، نوجوان کربلا، به ما آموخت که ولایتمداری یعنی حتی وقتی جانت در مشتت میتپد، قدمت را با اشاره امام برداری.
امشب، شب قاسم است. شب همان نوجوانی که مرگ در راه خدا را شیرینتر از عسل دید، نه از آن جهت که مرگ شیرین است، بلکه چون تکلیف روشن شده بود. وقتی راه حق روشن شود، سختی هم طعم دیگری میگیرد. زخم، دیگر فقط درد نیست، سند وفاداری است. میدان، دیگر فقط خطر نیست، محل امتحان است.
امروز نیز ما در میانه چنین آزمونی ایستادهایم. دشمنی که در میدان به مقصد نرسیده، پشت میز مذاکره دنبال همان چیزی است که با آتش و آهن نتوانست به دست آورد. لبخندش اگر هست، از مهربانی نیست، از محاسبه است. عقبنشینیاش اگر دیده میشود، از نجابت او نیست، از ایستادگی ملت است. آمریکا و صهیونیسم، وقتی در میدان نتوانستند اراده ایران را بشکنند، طبیعی است که در کلمات توافق، در حاشیهنویسیها، در زمانکشیها و در ابهامهای حقوقی دنبال جبران شکست باشند.
پس پیام ولایت باید ستون خیمه مذاکره باشد. دیپلماسی اگر از میدان جدا شود، به امتیاز دادن میرسد اما اگر پشت سر ولایت بایستد، میتواند پیروزی میدان را تثبیت کند. این همان نقطهای است که سخنان سرلشگر محسن رضایی به آن اشاره دارد: «مذاکرهکنندگان نباید خود را مالک پیروزی بدانند. آنان امانتدار خون، مقاومت، مردم و میداناند. آنچه در میدان به دست آمده، نباید در متنهای مبهم، بندهای دوپهلو و تعهدهای بیضمانت خرج شود.»قاسم بن الحسن(ع) به ما یاد داد که جوانی یعنی آماده بودن برای فداکاری، اما نه بیامام. به ما فهماند که احساس مقدس، وقتی راهگشا میشود که پشت سر امام حرکت کند. امروز نیز جامعه مؤمن و انقلابی، اگر میخواهد میراث میدان را حفظ کند، باید با همین ادب قاسمی پشت سر ولایت بایستد نه جلوتر از آن، نه عقبتر از آن، نه دچار دوقطبیهای فرساینده، نه گرفتار خوشخیالی نسبت به دشمن شود.ولایتمداری امروز، مطالبه دقیق است. یعنی مراقبت از حقوق ملت در سطر به سطر متن توافق. یعنی یادآوری اینکه دشمن، در تاریخ خود، بارها عهد شکسته و لبخندش را پشت خنجر پنهان کرده است. یعنی نپذیریم پیروزیهای میدان با بازی زمانی دشمن فرسوده شود. یعنی بفهمیم مذاکره، وقتی ارزش دارد که دشمن را از زیادهخواهی عقب براند، نه آنکه ملت پیروز را به عقبنشینی عادت دهد.
امشب، وقتی نام قاسم را در روضه صدا میزنیم، فقط از نوجوانی مظلوم یاد نمیکنیم بلکه از یک منطق سیاسی و ایمانی یاد میکنیم. از اینکه حق، بیامام تنها میشود. غیرت، بیولایت پراکنده میشود. میدان، بیتثبیت در مذاکره ناتمام میماند. حضرت قاسم، فرزند امام حسن مجتبی(ع)، در رکاب امام حسین(ع) ایستاد تا به تاریخ بگوید میراث مجتبی، سکوتِ بیتکلیف نیست؛ صبوریِ ولایی تا لحظه اذن، و سپس ایستادن تا آخرین نفس است.امروز نیز حرکت پشت سر ولایت، فهم موقعیت است. یعنی بدانیم در روزهای سخت، جامعه به ستون نیاز دارد، نه صداهای پراکنده. به امام نیاز دارد، نه تحلیلهای بیقرار. به وحدت نیاز دارد، نه میدان دادن به دشمن برای شکافسازی. پشت سر ولایت ایستادن یعنی اجازه ندهیم دشمن از مذاکره، راهی برای مصادره میدان بسازد.کربلا هنوز تمام نشده است. گاهی میدانش خاک تفتیده نینواست. گاهی خیابانهای مردمی است که برای دفاع از وطن برخاستهاند. گاهی میز مذاکرهای است که روی آن سرنوشت امنیت، عزت و خون شهیدان نوشته میشود.در هر سه، سؤال یکی است: ما کجا ایستادهایم؟حضرت قاسم(ع) با قامتی کوچک و دلی بزرگ پاسخ را داده است:پشت سر امام.تا آخر. بیتردید. شیرینتر از عسل.
21:34 - 30 خرداد 1405
