چرایی مخالفت کشورهای عربی با حمله نظامی آمریکا
در روزهای اخیر و همزمان با تشدید تهدیدهای آمریکا برای حمله نظامی مجدد علیه ایران، کشورهای مهم منطقه از جمله عربستان، عمان، قطر، مصر و همچنین ترکیه وارد عمل شدند تا از بروز یک تنش گسترده جلوگیری کنند. اما چرا با وجود اختلافات قدیمی، مانند مسئله جزایر سهگانه و موضوعات دیگر، شاهد چنین فعالیت دیپلماتیک گستردهای هستیم؟
نگرانی از پیامدهای اقتصادی، به مخاطره افتادن امنیت انرژی، تهدید امنیت در دریای سرخ و کانال سوئز، همگی بخشی از دلایل این تلاشها هستند؛ اما این مسائل به تنهایی نمیتوانند علت اصلی این هماهنگی را توضیح دهند. چرا که در تنشهای گذشته نیز چنین خطراتی وجود داشت، اما مانع همکاری با غرب علیه ایران نشد.پاسخ را باید در تحولات اخیر و صراحت لهجه مقامات صهیونیست جست. در نیمه مرداد ۱۴۰۴، بنیامین نتانیاهو نخستوزیر رژیم صهیونیستی در مصاحبهای با شبکه i24 از «مأموریت تاریخی و الهی برای تحقق رؤیای اسرائیل بزرگ» سخن گفت.
براساس روایت کتاب مقدس، «اسرائیل بزرگ» از رود عریش در شمال صحرای سینا (مصر) تا رود فرات گسترده شده و شامل سرزمینهای متعدد اقوام باستانی است. این مفهوم محدود به جریانهای مذهبی یهودی نیست؛ حتی بنگوریون، نخستوزیر غیر مذهبی و بنیانگذار اسرائیل، در جریان جنگ سوئز ۱۹۵۶، بازگرداندن مرزهای پادشاهی داود و سلیمان را هدف اصلی خود بیان کرده بود.
بر اساس مواضع و سخنان استراتژیستهای صهیونیست، از جمله آوی لیپکین سخنگوی پیشین ارتش و نویسنده کتاب «Return To Mecca : بازگشت به مکه»، این پروژه شامل اشغال سوریه، اردن، لبنان، مصر، عراق، کویت ــ تا مرز ایران ــ و حتی مکه و مدینه نیز میشود.
نتانیاهو یک ماه پس از مصاحبه با شبکه i24، در شهریور ۱۴۰۴ دستور حمله به قطر را در میانه مذاکرات آتشبس با حماس صادر کرد؛ حملهای که با اطلاع آمریکا انجام شد.واکنش قطر به این اقدام بسیار صریح و قابل تأمل بود: «پس از حمله اسرائیل، هیچ کشورِ خلیج فارس در امان نیست.»
بنابراین، علت اصلی مخالفت کشورهای عربی و ترکیه را باید در احساس خطر واقعی از مشاهده عینی و ملموس سیاست توسعهطلبانه صهیونیسم دانست. از نگاه کشورهای منطقه، اسرائیل با سابقه تجاوز به هفت کشور، بزرگترین تهدید علیه موجودیت، امنیت و تمامیت ارضی آنهاست، نه ایران که تا امروز به هیچ کشور دیگری حمله نکرده و نگاه اشغالگرانه ندارد.
14:52 - 27 دی 1404