ورود کشتی‌های جنگی فرانسه و انگلیس با اجازه تهران؛ تثبیت نظم نوین خلیج فارس
ورود دو کشتی جنگی از متحدان قدیمی دشمن به خلیج فارس، برخلاف ظاهر تهدیدآمیز آن، نقطه عطفی در تاریخ راهبردی منطقه است. این رویداد نه یک عقب‌نشینی ایران، که تثبیت رسمی «مدیریت تهران بر تنگه هرمز» محسوب می‌شود. نکته کلیدی در دو کلمه خلاصه می‌شود. بر اساس اظهارات رسمی ماکرون این حضور «با اطلاع و هماهنگی» ایران انجام می شود. این یعنی حتی متحدان سنتی آمریکا برای عبور از آبراه حیاتی جهان، ناگزیر شده‌اند پذیرای قواعد جدید ایران شوند.
این کشورها که سال‌ها بی‌چون و چرا از سیاست‌های واشنگتن تبعیت می‌کردند، اکنون اعلام کرده‌اند «مستقل عمل خواهند کرد». اما استقلال آن‌ها نه در تقابل با ایران، که در هماهنگی با تهران تعریف شده است. این رفتار متناقض، نشانه آشکار افول هژمونی آمریکا و ظهور ایران به عنوان مرجع تأمین امنیت منطقه است. آن‌ها می‌دانند که بدون هماهنگی با نیروهای مسلح ایران، کشتی‌هایشان نه تنها امنیت نخواهد داشت، بلکه در معرض توقیف یا اقدام قاطع قرار خواهد گرفت.از سوی دیگر، نیروهای مسلح ایران برای هرگونه انحراف از این هماهنگی، دستور عملیاتی روشنی دارند. یعنی خط قرمز ترسیم شده است که هر کشتی جنگی که سعی در همراهی با نفتکش‌های تحریمی، ورود به آبهای ممنوعه یا عبور بدون مجوز داشته باشد، با پاسخ فوری مواجه خواهد شد. وجود این دستور، بازدارندگی عملیاتی ایران را به بالاترین سطح ممکن رسانده است. دشمن می‌داند که دیگر خبری از «آبهای بین‌المللی بی‌دفاع» نیست.واکنش روسیه و چین نیز تا این لحظه بی‌تفاوتی بوده است. این بی‌تفاوتی یک فرصت طلایی برای ایران محسوب می‌شود. آن‌ها عملاً با سکوت خود، به ایران چراغ سبز نشان داده‌اند که مستقیماً با متحدان دشمن تعامل کند. در چنین فضایی، ایران نه تنها منزوی نیست، که تنها بازیگر تعیین‌کننده در معادله امنیت دریایی منطقه است.
اما مهم‌ترین پشتوانه این برخورد قاطع، افکار عمومی داخلی است. پویش ۳۲ میلیونی جان‌فدا، به رهبری و نیروهای مسلح جسارت و حمایت بی‌نظیری بخشیده است. مردم ایران از هرگونه اقدام قاطع برای دفاع از مدیریت تنگه هرمز استقبال می‌کنند و هزینه‌های احتمالی آن را نیز بر خود هموار می‌دانند.در چنین شرایطی، محتمل‌ترین سناریو «مدیریت موفق بدون درگیری» است که در آن کشتی‌های جنگی طبق قواعد ایران در منطقه حاضر می شوند و نظم جدید تثبیت می‌شود. سناریوی دوم درگیری محدود و آزمون خط قرمز ایران است که با عقب‌نشینی متجاوز پایان می‌یابد. سناریوی سوم تشدید ناخواسته یکی از این کشتی های جنگی با مداخله آمریکاست که در آن نیز ایران با بستن تنگه و جهش قیمت نفت، پیروز نهایی خواهد بود.هماهنگی با ایران نشانه ضعف نیست؛ نشانه آن است که دشمنان کرسی قدرت را در منطقه به ایران واگذار کرده‌اند. حالا نوبت تثبیت این نظم نوین با هوشمندی و اقتدار است.
00:53 - 21 اردیبهشت 1405
244 بازدید