ما هنوز ایستادهایم، آقا!
۲۳۱ شب است که خیابانها روایت ایستادگی ملتی را مینویسند که نه داغ عزیزترین داشتههایش، نه تهدید دشمن و نه طوفان حوادث، او را از عهدش با ایران و اسلام جدا نمیکند؛ امشب، کرمان زیر باران پرچمهای سهرنگ به تپش افتاد و من، میان این همه شکوه و صلابت، هنوز دنبال صدایی میگشتم که دلم برای شنیدنش پر میکشد؛ صدای آقایی که نیست، اما راهش در قدمهای این مردم ادامه دارد.
خبرگزاری فارس _ کرمان: امشب کرمان فقط یک شهر نبود؛ قلبی بود که در سینه هزاران انسان میتپید. خیابانها رگهای بیدار یک پیکر بودند و میادین، قرارگاه مردمی که آمده بودند بگویند هنوز ایستادهاند؛ با ایمان، با پرچم و با عهدی که در روزهای سخت، محکمتر از همیشه به آن وفادارند.دویستوسیویکمین موج اجتماعات مردمی در حمایت از اسلام و ایران عزیز، در میادین سراسر کشور شکل گرفت و کرمان نیز همصدا با دیگر نقاط ایران، صحنه حضور مردمی شد که پرچم به دست، خیابانها را به تابلوی زنده عشق به وطن و پایبندی به آرمانهایشان تبدیل کردند.همه پرچم به دست؛ پرچمهایی که در مشتهای مردم، دیگر فقط تکهای پارچه نبودند؛ هرکدام پیمانی بودند با سرزمینی که نامش ایران است، با ایمانی که در تندباد حوادث ریشه میدواند و با آیندهای که این مردم، با همه دشواریهایش، هنوز به روشنایی آن باور دارند.امشب هر پرچم، یک پاسخ بود؛ پاسخی به آنان که شاید گمان میکنند با فشار و تهدید میتوانند اراده یک ملت را در هم بشکنند. اما اینجا ایران است؛ سرزمین مردمی که در روزهای دشوار، شانه به شانه هم میایستند و نشان میدهند که دفاع از وطن، پیش از آنکه در شعار خلاصه شود، در باور و مسوولیتپذیری ریشه دارد.
۲۳۱ شب ایستادگی، یک دنیا دلتنگی
و من، میان این همه پرچم و این همه صدا، دلم جای دیگری بود؛ در جستوجوی لبخندی که هنوز در حافظه روزهایم زنده است، در حسرت صدایی که نبودنش را نمیتوانم باور کنم.از نهم اسفند ۱۴۰۴ تا امشب، دلم برای آقای شهیدمان لک زده است. برای دیدن دوباره آن لبخند آرام؛ برای شنیدن صدایی که در روزهای سخت، به جانمان اطمینان میبخشید و از قلهای میگفت که نزدیک بود. دلم برای طنین صدایش تنگ شده است؛ همان صدای آرامشبخشی که به دلها قرار میداد و همان لحن کوبندهای که خواب را از چشم دشمنان میگرفت.هنوز گاهی باورم نمیشود که رهبر شهیدمان دیگر در میان ما نیست؛ که دیگر قرار نیست چشممان به تصویر لبخندش روشن شود و از کلامش آرامش بگیریم. آدم چگونه به نبودن کسی عادت کند که بودنش برایش معنای پناه داشت؟ چگونه جای خالی صدایی را باور کند که در روزهای طوفانی، چراغ راه بود؟امشب، میان هیاهوی جمعیت، دلم میخواست فقط یکبار دیگر صدایش را بشنوم؛ همان صدایی که از میان گردنههای دشوار، نوید رسیدن میداد و در گوش جانمان مینشاند که قله نزدیک است.اما آقا نیست؛ و این نبودن، زخمی است که هیچ واژهای اندازهاش نمیشود.
آقا نیست، اما صدایش در گلوی مردم زنده است
با اینهمه، امشب چیزی در میان مردم دیدم که نمیگذاشت دلتنگی، تمام آسمان دلم را بگیرد. پرچمهایی که بالا میرفتند، نگاههایی که به هم گره میخوردند و قدمهایی که در کنار هم استوار میشدند، یک حقیقت را پیش چشمم زنده میکردند؛ بعضی صداها، حتی وقتی خاموش میشوند، از جهان نمیروند؛ در گلوی مردمی تکثیر میشوند که راهشان را ادامه میدهند.آقا جان، جای تو امشب در میان ما خالی بود؛ خالی به وسعت یک آسمان. اما در همین میدان، میان همین مردم، نشانههایی از ادامه راهت را میشد دید؛ در پرچمهایی که زمین گذاشته نشدند، در قدمهایی که از حرکت نایستادند و در دلهایی که با وجود داغ و دلتنگی، هنوز به فردا امید دارند.ما دلتنگیم؛ عمیق، جانسوز و بیقرار. اما دلتنگی، پایان ایستادگی ما نیست. اشک در چشم داریم و استواری در قدم؛ بغض در گلو داریم و امید در سینه. ما همان مردمی هستیم که میتوانند برای عزیزترین داشتههایشان سوگواری کنند و در همان حال، پرچمشان را محکمتر در دست بگیرند.ما سوگواریم، اما از میدان زندگی و مسوولیت کنار نکشیدهایم؛ داغداریم، اما عهد خود را فراموش نکردهایم.
پرچم بالاست، میهن پابرجاست، دشمن ناکام است
دشمن اگر میخواهد معنای این ایستادگی را بفهمد، کافی است به میادین کرمان نگاه کند؛ به مردمی که در کنار یکدیگر ایستادهاند، به پرچمهایی که در آسمان شهر موج میزنند و به نسلی که میداند امنیت و عزت ایران، میراثی نیست که بتوان در برابر تهدیدها از آن چشم پوشید.ما برای جنگطلبی به میدان نیامدهایم؛ آمدهایم تا بگوییم صلح و امنیت این سرزمین، به معنای فراموش کردن مسوولیت دفاع از آن نیست. آمدهایم تا روشن کنیم که تهدید، جای ایمان را نمیگیرد و فشار، بهتنهایی نمیتواند پیوند یک ملت با سرزمینش را بگسلد.این مردم، ریشه در روزهای سخت دارند. در حافظه تاریخیشان، هر زخم، روایتی از ایستادگی دارد و هر فقدان، اگرچه جانسوز، میتواند چراغی برای ادامه راه باشد. آنان میدانند که وطن فقط خاک و مرز نیست؛ خاطره است، هویت است، خانه است و آینده فرزندانی که قرار است زیر همین آسمان زندگی کنند.ما از تبار مردمی هستیم که در دل شب نیز صبح را از یاد نمیبرند؛ مردمی که حتی وقتی افق تیره میشود، چشم از راه برنمیدارند و در ژرفای ایمانشان، امید به طلوعی بزرگ زنده است.
پرچم در انتظار طلوع آخرین خورشید
چشم امیدمان به روزی است که پرچم عدالت به دست مبارک حضرت صاحبالزمان، عجلالله تعالی فرجهالشریف، سپرده شود؛ روزی که انتظار به دیدار بدل شود و جهان، طعم حقیقی عدالت را بچشد.تا آن روز، راه ادامه دارد؛ با دلی که گاهی از دلتنگی میشکند، اما از عهد خود بازنمیگردد.امشب، اجتماع مردم در میادین کرمان برای من فقط یک حضور جمعی نبود؛ تصویری بود از پیوند دلتنگی و امید، از همنشینی اشک و استواری و از مردمی که میخواهند در برابر دشواریها، هوشیار و آماده بمانند.آقا جان! کاش امشب میان این همه پرچم، میتوانستم یکبار دیگر نگاهت را پیدا کنم؛ کاش میشد صدایت را بشنوم و بگویم مردم آمدهاند؛ همان مردم، با همان عهد و ایمان، با قلبهایی که داغدارند، اما هنوز به فردای ایران چشم دوختهاند.آمدهاند تا بگویند این سرزمین تنها نیست؛ فرزندانش در بزنگاههای تاریخ، مسوولیت خود را فراموش نمیکنند و برای حفظ عزت و امنیت میهنشان، آماده ایستادگیاند.
ما هنوز ایستادهایم، آقا!
آقا جان، ما هنوز ایستادهایم؛ با داغ تو، با یاد تو، با بغضی که گاهی راه نفس را میبندد و با ایمانی که نمیگذارد قدمهایمان بلرزد.هنوز پرچم در دست ماست؛ هنوز چشم به قله دوختهایم و هنوز به روزی میاندیشیم که پرچم این انقلاب به دست صاحب حقیقیاش برسد.اگر دشمن گمان میکند با خاموش شدن یک صدا، یک ملت خاموش میشود، امشب باید دوباره به این خیابانها نگاه کند؛ به مردمی که دلتنگند، اما ایستادهاند؛ عزادارند، اما امیدوارند؛ و با وجود همه زخمها، هنوز پرچم ایران را بالا نگه داشتهاند.
آقا جان، ما هنوز ایستادهایم؛ نه چون دلتنگ نیستیم، بلکه چون دلتنگیمان نیز بخشی از عهدی است که بستهایم.ما میمانیم؛ تا ایران بماند، تا پرچم بماند، تا راه ادامه یابد و تا روزی که این پرچم، به دست مبارک آقا امام زمانمان سپرده شود. «اللهم عجل لولیک الفرج»
23:06 - 25 مهر 1405