خونبارترین خیانت تاریخ؛ مذاکره مساوی شد با بمباران
مذاکره در ژنو نقابی بود برای آنکه آمریکا و اسرائیل دستشان را برای خائنانهترین ترور تاریخ ایران روغن کاری کنند. آنها وقتی در میدان نبرد مقابل موشکهای ایران زانو زدند، انتقام خود را از بیش از ۱۷۰ دختربچه میناب گرفتند. دنیا اگر سکوت کرده باشد، تاریخ قضاوت خواهد کرد: آنان برای شکست ما به مدرسه حمله کردند و ما برای سربلندی، موشکهایمان را به قلب متجاوز شلیک کردیم.
خبرگزاری فارس _ کرمان: سومین دور مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در هشتم اسفند ۱۴۰۴ و در سفارتخانه عمان در ژنو به میانجیگری « بدرالبوسعیدی» وزیر خارجه عمان، «مثمرثمر» توصیف شد. دیپلماتهای ایرانی با چمدانی از امتیازات فنی برای احیای برجام، راهی تهران شدند تا گزارش نهایی را به رهبر معظم انقلاب ارائه دهند. کمتر از ۲۴ ساعت بعد، جنگندههای اسرائیلی با چراغ سبز کاخ سفید، بمبهای سنگرشکن را بر بیت رهبری و مراکز غیرنظامی فرو ریختند. این گونه بود که آمریکا ثابت کرد در کارنامه سیاه خود، همچنان خیانت را به جای دیپلماسی نشانده است.
فریب بزرگ؛ وقتی میز مذاکره آتش گرفت
عملیات «سپیدهدم آهنین» که شنبه ۹ اسفند اجرا شد، حاصل هفتهها آمادهباش جنگندههای اسرائیلی و تکیه بر دادههای اطلاعاتی آمریکا بود. اما آنچه این عملیات را به یک خیانت تاریخی تبدیل کرد، زمانبندی شیطانی آن بود. درست در ساعاتی که تیمهای دیپلماتیک ایران در مسقط مشغول نهاییکردن توافقی بودند که میتوانست تنشها را پایان دهد، بمبافکنهای آمریکا و اسرائیل رهبر معظم انقلاب اسلامی، خانواده ایشان، تعدادی از فرماندهان ارشد نظامی و امنیتی و بیش از ۱۷۰ دانش آموز یک مدرسه را به شهادت رساندند.بهاینترتیب، آمریکا بار دیگر ثابت کرد که به مذاکره نه به عنوان راهی برای صلح، که به مثابه ابزاری برای خریدن زمان و ضربه زدن هنگامی که طرف مقابل خلع سلاح شده، نگاه میکند. دقیقاً همان سناریوی تلخ فروغ جاویدان منافقین و عملیات مرصاد رزمندگان ایران که در آن، منافقین با پشتیبانی اطلاعاتی آمریکا و صدام، فرماندهان غیور ایران را در حالی به شهادت رساندند که تصور میکردند آتشبس برقرار است، هر چند که آن عملیات نیز با پیروزی مقتدرانهٔ رزمندگان ایرانی پایان یافت.
جنایت در میناب؛ وقتی کودکان هدف «دقت خیرهکننده» قرار میگیرند
اما اگر خیانت در مذاکره، چهره واقعی آمریکا را نمایان کرد، آنچه ساعاتی بعد در میناب رخ داد، ماهیت تروریستی این ائتلاف را برای همیشه در تاریخ ثبت کرد. صبح ۹ اسفند، موشکی به دبستان دخترانه «شجره طیبه» در بلوار رسالت شهر میناب اصابت کرد. این مدرسه در نوبت صبح بیش از ۱۷۰ دانشآموز داشت؛ کودکانی که آرزوهای بزرگی در سر داشتند.در نهایت شمار قربانیان این جنایت به بیش از ۱۷۰ نفر رسید. بیشتر این قربانیان، دختربچههای ۷ تا ۱۲ ساله بودند که زیر آوارهای مدرسه جان باختند. اما آنچه این جنایت را به مصداق بارز «تروریسم دولتی» بدل کرد، نحوه بمباران بود. تصاویر دلخراشی که از محل حادثه منتشر شد، لحظه بیرون کشیدن اجساد و زخمیها را نشان میداد؛ صحنههایی که هیچگاه از حافظه تاریخی ایران زدوده نخواهد شد.پدری که دختر ۸ ساله خود را در این حادثه از دست داد، با دلی خونین به خبرنگاران گفت: «تنها از روی کیف مدرسهاش توانستیم پیکر سوخته دخترم را شناسایی کنیم.» او نمیدانست که جنایتکاران، با همان «دقت خیرهکنندهای» که عملیات ترور فرماندهان را طراحی کرده بودند، مختصات این مدرسه را نیز در حافظه دوربینهای هکشده تهران و الگوریتمهای هدفگیری خود ثبت کرده بودند؛ همان دوربینهایی که سالها پیش توسط اسرائیل هک شده و تصاویرشان به سرورهای تلآویو ارسال میشد.
خون کودکان بر سر انگشتهای بیپاسخ
در برابر این فاجعه، واکنش مقامات آمریکایی و اسرائیلی چیزی جز فرار به جلو و وعدههای تحقیق توخالی نبود. پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، با همان وقاحت همیشگی گفت: «ما هرگز اهداف غیرنظامی را هدف نمیگیریم. پنتاگون در حال بررسی این گزارش است». ارتش اسرائیل نیز در ایمیلی به بیبیسی فارسی اعلام کرد که از عملیات نیروهایش در این منطقه «اطلاعی ندارد». این در حالی است که مدارک میدانی و تطبیق تصاویر ماهوارهای، مکان دقیق مدرسه را نشان میداد؛ اما سؤال اینجاست: آیا بمباران عمدی یک دبستان دخترانه توجیهی دارد؟ یونیسف، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، در واکنش به این حملات «ابراز نگرانی عمیق» کرد و «هدف قرار دادن غیرنظامیان و اهداف غیرنظامی، از جمله مدارس را نقض قوانین بینالمللی» دانست. اما این نگرانی عمیق، تاکنون به هیچ اقدام عملی برای توقف جنایتهای جنگی منجر نشده است.
مدارس و بیمارستانها؛ اهداف بعدی وقتی موشکها کارگر نیستند
ماجرای میناب تنها یک جنایت منفرد نبود. گزارشها حاکی از آن است که در روزهای پس از آن، مدارس دیگری نیز هدف حملات قرار گرفتند و همچنان می گیرند. دبیرستان دخترانه نمونه دولتی حجاب شهرستان سقز و در استان قزوین، مدرسه پسرانه امام رضا در آبیک هدف حمله قرار گرفت که به زخمی شدن شماری از دانشآموزان و کشته شدن یک دانشآموز بر اثر موج انفجار انجامید. در تهران نیز، دبیرستان پسرانه هدایت در نارمک بمباران شد و پنج دانشآموز جان باختند.حتی پایگاه اورژانس و بیمارستان مهاتما گاندی در تهران از گزند این حملات در امان نماند. بخش IVF این بیمارستان که محل درمان ناباروری و نگهداری نوزادان در انکوباتور بود، به طور کامل ویران شد. تصاویر انتقال نوزادان از زیر آوار، دل هر انسانی را به درد میآورد، اما برای جنگندههای ائتلاف آمریکا و اسرائیل، این تصاویر چیزی جز «آمار ضایعات جانبی» نبود.مجموعههای ورزشی مانند ورزشگاه ۱۲ هزار نفری آزادی، کاخ گلستان که میراث جهانی یونسکو است و شیشههای آن در اثر انفجار شکست، بازار بزرگ تهران که قلب تپنده اقتصاد ایران است، بمباران فرودگاه، میدان نیلوفر، مناطق مسکونی و هزاران جنایت دیگر همگی در شعاع جنایتهای دشمن قرار گرفتند.
از خون فرماندهان تا آسمان موشکها
اما آنچه دشمن در محاسبات خود نادیده گرفته، همان چیزی است که ایران را از دیگر کشورها متمایز میکند. در حالی که بمبهای سنگرشکن، فرماندهان را هدف میگیرند و مدارس را ویران میکنند، ساختار فرماندهی غیرمتمرکز سپاه پاسداران، که سالها برای چنین لحظهای طراحی شده بود، اجازه نداد ایران فلج شود. فرماندهان محلی با فهرستهایی از پیش تأیید شده از اهداف، به عملیات خود ادامه دادند و این گونه بود که تنها ساعاتی پس از ترور رهبر معظم انقلاب و فرماندهان ارشد، بیست و یکمین موج حملات موشکی و پهپادی ایران با نام «وعده صادق ۴» به سمت تلآویو و پایگاههای آمریکا در منطقه شلیک شد.ایران برای پیروزی به معنای متعارف آن نمیجنگد؛ ایران برای بقا میجنگد. بقایی که بر اساس شرایط و قواعد خود تعریف شده است. موشکهای رهگیری مورد استفاده اسرائیل و آمریکا بهمراتب گرانتر از پهپادها و موشکهای ایران هستند. تنگه هرمز، این گلوگاه حیاتی انرژی جهان، همچنان در اختیار ایران است و حتی تهدیدهای جدی و اختلالهای محدود، قیمت نفت را بالا برده و فشار بینالمللی برای کاهش تنشها را افزایش داده است.آمریکا که تصور میکرد با حذف فرماندهان میتواند ایران را به زانو درآورد، اکنون با موج جدیدی از حملات دقیق و کوبنده مواجه است. حملاتی که نه فقط پایگاههای نظامی، که نمادهای قدرت آمریکا در منطقه را هدف میگیرد. فرودگاه دوبی، شلوغترین فرودگاه جهان برای سفرهای بینالمللی، در جریان حملات متقابل آسیب دید و تعطیل شد و صدها هزار مسافر را سرگردان کرد. یک پرتابه به هتل لوکس «فیرمونت د پالم» در دبی اصابت کرد و آتشی ایجاد کرد که تصاویر آن در شبکههای اجتماعی به نماد شکست نوار امنیت خیالی اسرائیل و آمریکا تبدیل شد.
سکوت معنادار مدعیان حقوق بشر
در حالی که ایران با تمام قوا و دلی پر از ایمان، از خود و کودکانش دفاع میکند، جامعه بینالمللی و مدعیان دروغین حقوق بشر، سکوت معناداری پیشه کردهاند. امانوئل مکرون که پس از آغاز جنگ خواستار تشکیل جلسه فوری شورای امنیت شد، اکنون در برابر کشتار بیش از ۱۷۰ دختربچه ایرانی لب فرو بسته است. سازمان ملل و یونیسف اگرچه «ابراز نگرانی عمیق» کردند، اما این نگرانی تاکنون به قطعنامه یا اقدام عملی منجر نشده است.آژانس پلیس بینالمللی اروپا (یوروپل) در تازهترین ارزیابی خود، نسبت به افزایش تهدید تروریسم و «افراطگرایی خشونتآمیز» در خاک اروپا هشدار داده و اذعان کرده که جنگ جاری میان آمریکا و اسرائیل با ایران «پیامدهای فوری و جدی» دارد. این هشدارها در حالی صادر میشود که ایران رسماً به دولتهای اروپایی اعلام کرده هر گونه اقدام علیه تهران، به منزله همکاری با مهاجمان تلقی شده و «عمل جنگی» محسوب خواهد شد.
حرف آخر؛ جنایت در برابر اقتدار
تاریخ، قضاوت خواهد کرد. آمریکا و اسرائیل که در طول دههها با حمایت از صدام، بمباران شیمیایی حلبچه و ترور دانشمندان هستهای، کارنامه سیاهی از خود به جای گذاشتهاند، این بار نیز ثابت کردند که به جای رویارویی با سربازان غیور ایران، کودکان را هدف میگیرند. اما آنچه دشمن در محاسبات خود نادیده گرفته، ریشهدار بودن ملتی است که بارها ثابت کرده از هر قطره خون فرزندانش، هزاران سرباز جدید متولد میشود.مدرسه میناب ویران شد، اما نام «شجره طیبه» اکنون در قلب هر ایرانی، به نماد مقاومت و ایستادگی تبدیل شده است. رهبر معظم انقلاب به شهادت رسید، اما پرچم «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» بلندتر از همیشه بر فراز ایران به اهتزاز درآمده است. فرودگاه دوبی تعطیل شد، اما موشکهای ایران همچنان دقیقتر از همیشه به اهداف خود اصابت میکنند.آمریکا و اسرائیل برای نابودی ایران، به مدرسه دخترانه در میناب حمله کردند. ایران برای دفاع از خود، موشکهایش را به قلب تلآویو شلیک میکند. این تفاوت را در تاریخ بنویسید: آنها بمبهایشان را بر سر کودکان میریزند، ما اشکهایمان را پاک میکنیم و انتقام را از متجاوزان میگیریم.
جنایت در میناب، هرگز از حافظه تاریخی ایران زدوده نخواهد شد و نام آمریکا و اسرائیل، برای همیشه در سیاهترین صفحات تاریخ، در کنار وحشیترین جنایتکاران علیه بشریت ثبت خواهد شد.
12:34 - 16 اسفند 1404
0 بازدید
