درود خدا بر شهید خدمت و همراهان شهید وشریفش
سید ابراهیم؛ تجسّم محبت و خدمت
در مکتب تابناک اهل بیت عصمت و طهارت (ع)، محبت نه هیجانی زودگذر که گوهر هستی و روح دیانت است. رسول اکرم (ص) فرموده اند: «لا تدخلون الجنة حتی تؤمنوا و لا تؤمنوا حتی تحابوا»؛ هرگز به بهشت برین راه نیابید، مگر آنکه ایمان آورید و ایمانتان به کمال نرسد، مگر آنکه یکدیگر را از ژرفای جان دوست بدارید. این همان مودّتی است که قرآن کریم آن را پاداش رسالت خاتم پیامبران قرار داده و خاندان پاکش را قبله گاه مهر و محبت امت معرفی فرموده است. در پرتو چنین نوری، بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی (ره)، محبت را کلید طلایی تحول نفوس شمرده و بارها بر آن تأکید فرموده اند. امام شهید انقلاب نیز همواره بر «لطف و رفق با خلق خدا» و «خدمت بی چشم داشت به مثابه عالیترین تجلی مهرورزی» تأکید داشته اند.
در چنین افقی است که سید ابراهیم رئیسی، در قامت رئیس جمهوری مردمی و متواضع، خود به راستی تجسم عینی مهر و خدمت بود. او از همان روزهای آغازین مسئولیت، سفرهای استانی را نه رفتاری تشریفاتی، بلکه فرصتی غنیمت برای لمس آلام محرومان میدانست؛ به دیارانی قدم مینهاد که نامشان در ورق روزگار گم شده بود، اما در نگاه نافذ او، عزیزترین قلمروها بودند. در سیستان و بلوچستاندر "دشتیاری" و "بشاگرد" ، مشکل قطعی گاز و آب و بهداشت روستاهای دوردست را در همان گام نخست گشود و بر زخم کهنه بیکاری مرهم نهاد. در خوزستان داغدیده، بی آلایش و با پای پیاده به میان مردم مستضعف "احمد فداله" رفت و بی آنکه غوغایی برپا کند، گره از کار فروبسته ایشان گشود. عدالت برای او شعاری زینتی نبود، بلکه همان *عدل علوی* بود که در توزیع مواهب، رسیدگی به حاشیه نشینان و سرکشی از مدارس و بیمارستانهای فراموش شده ترین نقاط کشور جان میگرفت. دولت او با عنوان *«دولت کار و خدمت»* در تاریخ ثبت شد، اما روح این خدمت را محبتی صادقانه تشکیل میداد؛ همان محبتی که اهل بیت (ع) به ما آموختند؛دوست داشتن مردم، نه از روی تکلف که از سر باوری راسخ که هر انسانی شایسته کرامت و هر دردی شایسته درمان است. سید ابراهیم رئیسی سرانجام در مسیر همین مهرورزی بی پیرایه و خدمت بی ادعا، به مقام رفیع شهادت نائل آمد و نام پرشکوهش برای همیشه بر تارک *«شهیدان خدمت»* خواهد درخشید.
12:47 - 30 اردیبهشت 1405