رستاخیز شعارها
موتور جستوجوی ذرهبین را باز میکنم. میخواهم درمورد چیزی تحقیق کنم. «لکنت زبان اختلالی در گفتار است که در آن صداها یا کلمات تکرار یا طولانیتر از حد معمول بیان میشوند. افرادی که لکنت دارند، میدانند چه میخواهند بگویند؛ اما بهسختی آن را بیان میکنند.»
خبرگزاری فارس: من در دفاع از انقلاب و شخصیتهای برجستهاش دچار لکنت شده بودم. خیلیهای دیگر را هم میشناسم که گرفتار همین مشکلاند. بعضیها که کارشان از لکنت گذشت و راه عوض کردند. در ادامه مطلب نوشته: «خوشبختانه لکنت قابل درمان است و بیشتر افراد در نهایت بهبود مییابند.»صدحیف که هزینه این تشخیص و درمان، ریختن خون عزیز حکیمی بود که قدرش تا لحظه شهادت، آنطور که باید شناخته نشد. با رفتن او، همه شعارهایی که از فرط تکرارْ کلیشه به نظر میآمد، نمود واقعی پیدا کرد. همه ما جملاتش را حتی از سخنرانیهای سالهای دور برداشتیم و تکرار کردیم و از حکمتهای سنجیدهاش که گویی دقیقا برای همین روزها بود، احساس شگفتی کردیم.برای درمان این لکنت، چند راه پیش روی خود میبینم. اول آنکه زیست انقلابی، حلقه گمشده این روزهای امثال من است. به عکسهای دهه شصت نگاه میکنم. مردهای سربهزیر تسبیح به دست. خانمهای روگرفته با چادر ساده. تصمیم گرفتم در اولین فرصت بعد از جنگ، موبایلم را عوض کنم. گوشی آیفون با زیست انقلابی نمیخواند. گاهی یکی از دلایل لکنت گرفتن در بیان مواضع انقلابی این است که از وجوه مختلف شبیه به دنیاطلبان غربی شویم.دوم آن که بازگشت به مطالعه اندیشه بزرگان انقلاب. من سعی کردم با ژستی آمیخته به تبختر، دایره مطالعاتم را گسترش بدهم نه با هدف افزایش اطلاعات، بل با این انگیزه که متهم به دگم بودن در عقاید نشوم. دریغا که همین باعث شد از آنور بوم بیفتم.
این اواخر، نگاهم این بود حالا که حرف در گوش کسی نمیرود پس یاایهاالکافرون، نمیپرستم آنچه میپرستید و نمیپرستید آنچه میپرستم. پیش خودم گفتم کلاهم را بچسبم که باد نبرد. چشمم ترسیده بود. خیلی از دوستان مذهبی و محجبهام، در همزیستی با خانواده یا دوستان اینترنشنالی، راه را گم کرده بودند.اما حالا در قسمت سوم از درمان این لکنت، فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّـهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ را چاره میبینم. مهربانی و پافشاری پیامبر را باید الگو قرار داد. هرقدر سخت، باید با اطرافیانی که راه گفتوگو را نبستهاند در موقعیتهای مناسب حرف زد. چهارم آنکه باید بتوان جوری این اضطرار ناشی از جنگ را در قلبها حفظ کرد. نگهداری از احساس ناپایداری دنیا که موتور تلاش برای زندگی ابدی است.برای خودم آخرین و پنجمین مسئله از باقی مهمتر است. نباید اشتباه گذشته را در لکنت از دفاع رهبر انقلاب تکرار کرد. خیلی از ما همیشه قلبا با نظام و انقلاب همراه بودیم؛ اما سرخوردگی از مشکلات داخلی زبانمان را الکن کرده بود. شاید همین مراعات و سکوت نامقدس ما باعث شد عدهای به دشمن خط بدهند. آنها کار همیشگی خودشان و اجدادشان را انجام دادند. تقصیر از ما بود. کاری را که باید، واگذاشتیم. وقت جبران است. وقت درمان لکنت.به گفته مقام معظم رهبری حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای «باید حضور مؤثّر در صحنه حفظ شود؛ چه به صورتی که در این روزها و شبهای جنگ از خود نشان دادید، و چه به صورت انواع نقشآفرینیهای مؤثّر در عرصههای مختلف اجتماعی، سیاسی، تربیتی، فرهنگی و حتّی امنیّتی.»متن از: فاطمه رامشک#شعار 20:27 - 12 فروردین 1405