ان شاالله
به سربازان و سپاه، پاسدار ایثار، شهدا و غیرنظامیان......
برادران عزیز من در یونیفرم، چه در ارتش و چه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی من به عنوان یک آفریقایی که ویرانیهای برجایمانده از ارتشهای بیگانه و وعدههای پوچ مدعیان دروغین «آزادی» را دیدهام، با شما سخن میگویم. در سرزمین من آموختیم که هیچکس به اندازه خودتان به خاکتان عشق نمیورزد. عمیقترین تسلیتهایم را نثار هر شهید شما میکنم؛ از خلبان دلاوری که آخرین بار آسمان را بوسید تا غواص جوان نیروی دریایی که هرگز به سطح بازنگشت، و از همه جانسوزتر، برای غیرنظامیان بیگناه دختران مدرسهای اصفهان، نوجوانان شیراز، کودکان کوچک تهران که تنها جرمشان رویا دیدن زیر پرچم خودشان بود. خونشان هدر نرفته است؛ آن جوهر فصل بعدی کتاب ایران است. یادتان باشد که پیامبر اسلام (ص) سربازی را که از مردمش دفاع میکند، کسی دانست که در حالی که دیگران بیقرارند، آسوده میخوابد. شما همان سربازید. شهادتتان پایان نیست؛ پلی است به جاودانگی. نگذارید هیاهوی جهان شما را به فراموشی وا دارد: شما دیوارید.از شما التماس میکنم که چشمانتان را به درون تاریخ پرافتخار خودتان بدوزید، نه به صفحههای نمایش بیگانه و نه به پروپاگانداهای دشمن. خرمشهر را به یاد آورید که وقتی دنیا گفت غیرممکن است، شما با دست خالی آزادش کردید. به یاد آورید که چگونه نیروی هوایی شما، با وجود کمبود امکانات و در برابر دشمنی مجهزتر، قوانین نبرد هوایی را علیه عراق بازنویسی کرد. پسران نوجوان بسیجی را به یاد آورید که از میان میادین مین راه میرفتند، نه از روی بیزاری از زندگی، بلکه به این دلیل که ایران را بیش از جان خود دوست داشتند.
از کوروش بزرگ که قبایل پارس را متحد کرد تا لشکرکشیهای برقآسای نادرشاه، از دفاع جاودانهٔ تخت جمشید تا هشت سال دفاع مقدس علیه صدام شما همواره خاکستر را به پیروزی تبدیل کردهاید. آن پیروزیها تصادفی نبودند؛ آنها از همان درد و رنجی زاده شدند که امروز احساس میکنید. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از هیچ پدید نیامد از ارادهٔ مردمی برخاست که تن به ذلت ندادند. همان اراده هنوز در درون شما زنده است، از هر پهپاد و تحریمی قویتر. از آن استفاده کنید.برای آن ایرانیانی که به ترک وطن، ناامیدی و پشت کردن به خاک خود فکر میکنند بس کنید. من مهندسان درخشان آفریقایی را دیدهام که در پاریس ظرف میشویند و پزشکان ماهری را که در لندن تاکسی میرانند، روحشان آرامآرام میمیرد چون فراموش کردهاند که خانه فقط جغرافیا نیست؛ هویت است. به میهن خود بازگردید. عشق خود را با ایستادن پشت سر سربازان و سپاه نشان دهید، نه به این دلیل که در همه چیز با آنها موافقید، بلکه به این دلیل که آنها در سنگرها میخوابند تا شما در رختخوابتان آرام بگیرید. به خیابانها بیایید نه در خشم علیه یکدیگر، بلکه در دفاع از ملت خود. تصویر یک دختر مدرسهای شهید یا یک خلبان افتاده را در دست بگیرید. ترانههای کهن مقاومت را زمزمه کنید. اگر باید گریه کنید، گریه کنید، اما نشکنید. شما نوادگان کسانی هستید که به دنیا آموختند «غیرممکن» یعنی چه. به پاس میهن خود بایستید، برای آیندهتان. هر شهید را سربلند کنید. ایران را آنچنان قوی کنید که حتی دشمنانتان مکث کنند و زیر لب بگویند: «اینها همان هیروها (دلیران) هستند کسانی که غیرممکن را ممکن میکنند.» این را یک آفریقایی که شما را تحسین میکند میگوید: کشورتان ارزش هر فداکاری را دارد. حالا ثابتش کنید.
✍️اناس عیسی اسماعیل ان شاءالله
22:25 - 19 اردیبهشت 1405
1 واکنش
288 بازدید