صلی الله علیک یا حیدر کرار امیرالمومنین امام علی بن ابی طالب صلوات الله علیهاللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وآلِ مُحَمَّد وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ
کتاب الغارات را بخوانیم
قيس بن سعد بيامد تا به مدينه داخل شد. حسان بن ثابت پيش آمد و او را شماتت كرد.حسان عثمانى بود و گفت : ديدى عثمان را كشتى ، على (ع) هم تو را از مقامت عزل كرد؟ اينك تنها بار گناه بر دوش تو باقى مانده است.قيس بر او بانگ زد و گفتش «اى مرد كور دل بىبصيرت. به خدا سوگند اگر روزى ميان گروه من و گروه تو
جنگى واقع شود ، خود گردنت را مىزنم. از نزد من بيرون شو».قيس بن سعد و سهل بن حنيف از مدينه بيرون آمدند و در كوفه به نزد على (ع) رفتند. قيس على (ع) را از آنچه در مصر گذشته بود خبر داد و على (ع) تصديقش كرد. قيس و سهل بن حنيف در جنگ صفين در كنار على (ع) بودند.قيس بن سعد مردى بلند بالا بود.
ريشى بر چانه داشت و دو طرف صورتش موى نداشت ، موى جلو سرش هم ريخته بود. پيرمردى دلير و تجربت ديده بود و تا زنده بود از نيكخواهان على (ع) و فرزندان او بود.و گويد : قيس بن سعد بن عباده در زمان رسول اللّه (ص) با ابو بكر و عمر به سفرى رفت. در راه دست سخاوت گشود و براى آن دو و ديگر همسفران از مال خود
بسيار هزينه كرد. ابو بكر به او گفت : اى قيس مال پدر خويش تباه مىكنى ، دست نگهدار. چون از سفر بازگشتند ، سعد بن عباده به ابو بكر گفت : مىخواستى پسرم خسّت ورزد ، ما قومى هستيم كه خسّت نتوانيم.
21:41 - 24 مهر 1403