راز جوانی که بالاترین نشان کوهنوردی ایران را گرفت!
تصور کنید در ۲۲ سالگی، نهتنها بلندترین قله کشورتان را فتح کردهاید، بلکه بر بلندای ۳۱ قله استانهای ایران ایستادهاید و نشان سیمرغ، ارزشمندترین مدال کوهنوردی ایران، روی سینه شما میدرخشد؛ این رویا برای علی کریمی، جوان پرتلاش اردبیلی، به واقعیتی باشکوه تبدیل شده است؛ داستان او فراتر از ورزش، روایتی از عشق به وطن، پشتکار بیحدومرز و کشف دوستیهای ناب در دل خطرناکترین مسیرهاست.
خبرگزاری فارس - اردبیل؛ در آستانهٔ شکستن مرزهای ناممکن، جوانی از دیار پارسآباد مغان، قصهٔ عشق و عروج را بر فراز بام ایران حک میکند. علی کریمی، متولد ۲۷ دیماه ۱۳۷۹، اکنون دو سالی است که اردبیل را خانهٔ دوم خود نامیده تا در مسیری پرفرازونشیب، به آرزوهایش پرواز دهد.از کیوکوشین تا اوجهای دستنیافتنیاین ورزشکار پرتلاش، فعالیت ورزشی خود را از ششسالگی با هنرهای رزمی کیوکوشین آغاز کرد و در مدت هشت سال، توفیق درخشانی در عرصههای ملی و بینالمللی به دست آورد؛ افتخاری که با کسب ۱۲ مدال طلا، از جمله دو طلای بینالمللی، برای همیشه در کارنامهاش میدرخشد. اما او که طعم شیرین پیروزی را چشیده بود، در جستوجوی هدفی بزرگتر، این رشته را با همهٔ افتخاراتش کنار گذاشت؛ چرا که با شرایط ذهنی و بدنیاش همخوانی نداشت و از سویی، رؤیای المپیک در این رشته تعبیری نداشت.
عروجی خودخواسته از دامنههای سبلان
پس از این مرحله، کریمی به رشتهٔ دومیدانی و سپس به ماراتن ملی پیوست. اما گویی سرنوشت، اوجگرفتن را برایش بهگونهای دیگر رقم زده بود. کوهنوردی، هرچند بهصورت غیرحرفهای، از سیزدهسالگی و با یک صعود خانوادگی به قلهٔ سبلان در وجودش ریشه دوانده بود؛ صعودی که خود داستانی شنیدنی دارد.وی در توصیف این خاطره به خبرگزاری فارس میگوید: با خانواده برای گردش به دامنههای سبلان رفته بودیم. ناگهان سوار لندرورهایی شدیم که به سمت پناهگاه میرفتند. انگار از قبل برنامهریزی شده بود و تنها من بیخبر بودم. وقتی پرسیدم کجا میرویم، گفتند: "سبلان". گفتم: "منم میآیم". گفتند: "نه، تو کوچکی و لباس مناسب نداری". اما با همان لباس معمولی و کفش ساده، مصمم همراهشان شدم. پدرم گفت: "بیا، اما اگر اتفاقی افتاد، تقصیر خودت است! " او خوب میدانست اگر چیزی را بخواهم، انجامش میدهم. با همان لباس سبک و هوای بهشدت سرد که تا مرز یخزدن پیش رفتم، اولین فتح را در کارنامهٔ زندگیام ثبت کردم.» پس از این صعود، یکبار دیگر نیز بهصورت خانوادگی سبلان را فتح کرد، اما پس از آن، وقفهای پیش آمد؛ وقفهای که با فقدان پدربزرگ همراه شد. علی کریمی، این بار با عکس پدربزرگ و به یاد او، دوباره راهی سبلان شد و در همین صعود بود که آوازهٔ «مدال سیمرغ کوههای ایران» به گوشش رسید.
سیمرغی بر فراز قلههای ایران
مدال سیمرغ کوههای ایران، طرحی ارزشمند از سوی فدراسیون کوهنوردی است که به کوهنوردانی تعلق میگیرد که موفق به صعود به بلندترین قلهٔ هر یک از ۳۱ استان کشور شوند و مهارتهای فنی و تخصصی این رشته را در سطح عالی کسب کنند.کریمی با شنیدن این خبر، هدفی بزرگ در ذهنش متولد شد: «تحقیق کردم و برایم بسیار جذاب بود. با خود گفتم، من که حرفهای کار میکنم، چرا چنین هدفی را دنبال نکنم؟ در شهر ما پارسآباد، کسی تا آن زمان این نشان را دریافت نکرده بود. این خود انگیزهای مضاعف بود.» وی در ادامه میافزاید: «در آن زمان، جوانترین دارندهٔ این مدال در اردبیل، آقای سجاد آخربین ۲۷ساله بود. من اما تازه ۲۲ساله شده بودم و عزمم را جزم کرده بودم تا این رکورد را نیز جابهجا کنم.» رکوردشکنی در دل صخرههاوی با همراهی کهنهکاران و خبرگان این عرصه، پا در مسیری گذاشت که هر کوهنوردی را به آرزویش میرساند. در این مسیر، چند رکورد ملی را نیز درنوردید؛ از جمله صعود به قلههای دو استان را در تنها ۱۸ ساعت به پایان رساند و برخی قلهها را نیز بهصورت انفرادی فتح کرد. در نهایت، تمامی صعودهای لازم را در مدت یک سال به انجام رساند و دورههای تخصصی را نیز با موفقیت پشت سر گذاشت.پرواز سیمرغ اردبیلیسرانجام پس از یک ونیم سال انتظار، در ۱۵ آبانماه امسال، مدال سیمرغ کوههای ایران بر سینهٔ این جوان پرتلاش نشست و در پی این موفقیت، به تیم ملی هیمالیا نوردی ایران دعوت شد. از سه نفر دعوتشده از اردبیل، تنها علی کریمی در تیم نهایی باقی ماند تا پرچم این خطه را در بلندترین نقاط جهان به اهتزاز درآورد.
کریمی در توصیف صعودهایش به قلههای شاخص میگوید: «به دماوند، بلندترین قلهٔ ایران، و علمکوه، فنیترین قلهٔ کشور صعود کردم. اگرچه علمکوه جزو ۳۱ قلهٔ مدنظر پروژه نبود، اما من آن را نیز فتح کردم. همچنین قلهٔ کول جناح از دیگر صعودهایم بود.» وی در تشریح معنای «صعود فنی» توضیح میدهد: «در صعود فنی، با چالشهای طبیعی پیچیدهای روبهرو میشویم. مثلاً مسیر معمولی سبلان برای افراد با آمادگی جسمانی متوسط قابل صعود است، اما در مسیرهای فنی، جایی است که باید دست به سنگ شد و از دیوارههای سنگی بالا رفت. برخی مسیرها بسیار خطرناک هستند؛ مانند یخچال شمالی سبلان، مشهورترین یخچال ایران پس از درهٔ خار دماوند که صعود آن نیازمند هشت طول طناب ۵۰ متری و استفاده از تجهیزات فنی ویژه است.
این مسیرها کار هرکسی نیست و کوچکترین خطا میتواند به آسیبهای جدی بینجامد.» و امروز...علی کریمی، اینک خود را برای نخستین صعود برونمرزی با تیم ملی هیمالیا نوردی آماده میکند؛ جوانی که روزی با لباس معمولی به استقبال سبلان رفت، امروز بر قلههای ایران ایستاده و فردا، بر بام جهان خواهد ایستاد...در ادامه گفتوگوی اختصاصی با علی کریمی، جوان رکوردشکن اردبیلی، این بار پای صحبتهای او درباره زیباییهای بینظیر سبلان، خاطرات پرفرازونشیب کسب نشان سیمرغ و چالشهای پیش روی کوهنوردان نشستیم.
کریمی با شور و اشتیاقی مثالزدنی از کوه سبلان میگوید و تأکید میکند: «این ادعا نه از روی تعصب محلی که بر پایه حقیقتی انکارناپذیر است. سبلان در میانکوههای ایران دارای جایگاهی بینظیر است. در دومین صعود خود، شاهد حضور کوهنوردانی از آلمان و دیگر کشورهای اروپایی بودم که تنها برای فتح این قله به ایران آمده بودند. شهرت جهانی سبلان مرهون وجود دریاچهای طبیعی بر فراز قله آن است. برای هر گردشگر و کوهنوردی در سراسر جهان، نام سبلان با زیبایی و شکوه همراه است. چه بسیار کم در جهان میتوان قلهای را یافت که میزبان چنین دریاچه طبیعی باشکوهی باشد.» وی در توصیف ویژگیهای منحصربهفرد سبلان افزود: «سبلان تنها یک قله نیست، یک مجموعه کامل ورزشی طبیعی است. از کوهنوردی حرفهای تا تمرینات ورزشی مختلف در دامنههای آن امکانپذیر است. شیبهای آن برای دوچرخهسواری کوهستان ایدهآل است و شخصاً بارها برای تمرین با دوچرخه به آنجا رفتهام. این کوه برای هر سلیقهای مسیری دارد؛ از مسیرهای ساده گرفته تا مسیرهای تمرینی و چالشی و دریاچه بالای قله، همچون امضای پروردگار متعال بر این اثر بینظیر طبیعت است.»
زیباترین دستاورد سیمرغ؛ دوستیهای پاک
این کوهنورد جوان، زیباترین دستاورد کسب نشان سیمرغ را چیزی فراتر از یک مدال میداند: «دریافت سیمرغ برای من، بهانهای بود برای یافتن دوستیهای پاک و سالم. کوهنوردی به انسان کمک میکند خود را بهتر بشناسد، به عجز خویش پی ببرد و توانمندی خالق را درک کند. در این مسیرهای پاک، بهترین دوستیها را بنا نهادیم و سختیهای صعود را با هم سپری کردیم. به باور من، این نشان، هرگز یک موفقیت انفرادی نبود. خانواده و دوستانم در تمام این مسیر در کنارم بودند.» پلنگ برفی؛ هدف بعدی قهرمان اردبیلیکریمی با اشتیاق از برنامههای آینده خود میگوید: «قطعاً برای پلنگ برفی برنامهریزی میکنم. عادت من این است قدمبهقدم پیش بروم. سیمرغ قدم اول بود - قدم بزرگی بود - تیم ملی قدم بعدی است و مسیر بعدی قطعاً پلنگ برفی است. نه فقط برای دریافت نشان که برای جابهجاکردن رکورد بالاترین صعود در کمترین زمان. آخرین بار این صعود در ۲۸ روز انجام شده و من قطعاً این رکورد را جابهجا خواهم کرد.» هیئت کوهنوردی؛ سمبلی بیمحتوا؟کریمی با انتقاد از عملکرد هیئت کوهنوردی استان میگوید: «هیئت کوهنوردی اردبیل تنها یک نام است. من بهعنوان کوهنوردی که از جیب خودم خرج میکنم، وقتی به تجهیزات نیاز داشتم، کسی از هیئت تجهیزات در اختیارم نگذاشت. تنها آقای بابازاده و آقای شهبازی - که استاد من در کوهنوردی هستند - در حد توان به من کمک کردند. امروز تجهیزات شخصی یک کوهنورد از هیئت کوهنوردی مجهزتر است، درحالیکه باید برعکس باشد.»
وی به بیتوجهیهای ادامهدار اشاره میکند: «آقای شهبازی عنوان "مدال پلنگ برفی" را کسب کرد، اما هیچ تقدیرنامهای از طرف دبیر هیئت صادر نشد، هیچ تجلیلی صورت نگرفت و حتی یک بنر ساده نصب نشد. امسال من جوانترین فرد در تاریخ دریافت مدال سیمرغ کوههای ایران بودم، اما اعضای هیئت حتی یک استوری هم برایم نگذاشتند، چه برسد به تبریک گفتن. تنها آقای فیاضی، مسئول طرح سیمرغ، بودند که به من لطف داشتند؛ شاید به این دلیل که خودشان نیز این مسیر را طی کردهاند.»
چالشهای بزرگ پیش روی کوهنوردان
۱ MB
کریمی با اشاره به موانع پیش روی کوهنوردان، هزینه را بزرگترین چالش میداند: «برای دریافت نشان سیمرغ، بین ۱۸۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان هزینه شخصی کردم. با محاسبه قیمتهای امروز، این مبلغ به بیش از ۴۰۰ میلیون تومان میرسد. جوان بااستعدادی را تصور کنید که سرمایه لازم را ندارد؛ عملاً نمیتواند این راه را ادامه دهد. بزرگترین چالش برای کوهنوردان در سراسر کشور، عدم حمایت مالی و اعطای وام است.» وی چالش بعدی را تأمین تجهیزات فنی میداند: «تجهیزات فنی قیمت بالایی دارند. برای تجهیز یک کوهنورد مبتدی به سادهترین وسایل موردنیاز برای سادهترین صعود، حداقل ۱۵۰ میلیون تومان هزینه لازم است.» نور امید در پایان تونلبااینهمه، کریمی با امیدواری از پیشرفتهای داخلی میگوید: «خوشبختانه این تجهیزات اکنون در داخل کشور با کیفیتی خوب و قابلرقابت تولید میشوند. خود ما نیز از این تجهیزات استفاده میکنیم. الحمدلله کشورمان در این زمینه پیشرفت چشمگیری داشته و برخی شرکتهای تولیدکننده از کوهنوردان حمایت کرده و اسپانسر صعودهایشان میشوند.»
دوری از تنگنظری
این قهرمان جوان، پیامی برای جامعه ورزشی دارد: «شخص ورزشکار نباید تنگنظر باشد. ورزشکاران باید الگوی جامعه باشند. زمانی که شرکتی اسپانسر یک ورزشکار میشود، ورزشکار دیگر نباید با تنگنظری سعی در تغییر نظر آن اسپانسر داشته باشد. بلکه باید تشویق کند که آن شرکت از ورزشکاران حمایت میکند و خودش نیز به تبلیغ آن شرکت بپردازد. تنها با همدلی و دوری از تنگنظری میتوانیم ورزش کشور را رشد دهیم.» در ادامه گفتوگوی صمیمانه با علی کریمی، قهرمان جوان سیمرغگیر اردبیلی، این بار پای در دلهای او درباره مدیریت کوهنوردی استان، معضلات زیستمحیطی سبلان و برنامههای آیندهاش نشستیم؛ گپ و گفتی که از دغدغههای صنفی آغاز شد و تا آرزوهای بزرگ ملی و توصیههای امیدبخش برای نسل جوان پیش رفت.فریاد وحدت برای کوهنوردی اردبیلکریمی با تأکید بر لزوم اتحاد در جامعه کوهنوردی استان میگوید: «برای جمعکردن کوهنوردان اردبیل نیاز به یک رهبر باکفایت داریم که هم توان مدیریت داشته باشد و هم مقبولیت جمع را کسب کند. متأسفانه اگر امروز همه کوهنوردان - از استاد تا شاگرد - جمع شوند، نمیتوانند به نتیجهای برسند. باید بپذیریم افرادی هستند که علم و تجربه بالاتری دارند، زحمت کشیدهاند و باید یک نفر را جلو بیندازیم و همه حول محور او جمع شویم.» وی با انتقاد از وضعیت فعلی افزود: «متأسفانه افراد بزرگی در استان داریم که قدرشان دانسته نمیشود. هیئت کوهنوردی میتواند این مسئولیت را بر عهده بگیرد، اگر در انتخاب مسئولان از کسانی استفاده کنیم که با جانودل خدمت میکنند و سابقه کوهنوردی دارند، میتوان این شکاف را ترمیم کرد.»
هشدار جدی برای سبلان؛ میزبان در خطر تبدیلشدن به مهمان
این کوهنورد جوان با ابراز نگرانی از وضعیت زیستمحیطی سبلان هشدار داد: «آنچه در فضای مجازی از کوهنوردی منتشر میشود، واقعیت ندارد. گرچه حضور فضای مجازی باعث اقبال عمومی به کوهنوردی شده، اما هر جایی آدابی دارد. در کوهستان کسی نیست که ما را نظاره کند، به همین راحتی زباله در طبیعت رها میشود.» وی با بیان مثال تأملبرانگیزی ادامه داد: «کوهستان سبلان محیطزیست خرس قهوهای است. خرس میزبان است و ما مهمان. اما متأسفانه کارهایی شده که خرس سبلان خوی وحشی خود را ازدستداده است. وقتی کوهنوردان به حیوان غذا میدهند، او به تنبلی عادت میکند و دیگر برای شکار تلاش نمیکند.» راهحل چیست؟کریمی پیشنهاد میدهد: «با افرادی مواجه میشویم که کنار خرس ایستاده و عکس میگیرند یا غذا میدهند. ما تذکر میدهیم، اما فکر میکنم محیطزیست باید وارد شود. در جایی که قانون نباشد، سوءاستفاده زیاد میشود. حجم صعود به سبلان در فصل تابستان به حدی است که در شابیل جای پارک نیست. پیشنهاد میکنم محیطبانان در منطقه حاضر شوند.» وی با رد طرح انتقال خرس از منطقه هشدار داد: «اخیراً پیشنهاد انتقال خرس از منطقه مطرح شده که قطعاً رد است. اینجا محیطزیست طبیعی خرس است و اگر در طبیعت دستکاری کنیم، کل اکوسیستم به هم میریزد.»
پیام امید برای جوانان
قهرمان جوان سیمرغ در پایان با توصیه به نسل جدید میگوید: «به جوانان توصیه میکنم در این راه تلاش کنند و استمرار داشته باشند. با یک ماه باشگاه رفتن یا تماشای فیلم انگیزشی، کوهنورد نمیشوند. باید تلاش کرد و استمرار داشت. امیدوارم هر کسی که استعداد دارد، آنچه را دوست دارد پیگیری کند و افتخاری برای ایران بیافریند. تمام سختیها را متحمل شود، چرا که سختی، زیبایی مسیر است و اگر سختی نباشد، لذتی هم در کار نیست.»
10:11 - 11 آذر 1404
0 بازدید