کاریکاتوریستها به صلح نوبل خندیدند
ترامپ به نوبل نرسید؛ مردی که زمانی خیال میکرد جایزه صلح جهان در جیبش است، حالا خودش سوژهی کاریکاتورهایی شده که رؤیای نوبلیاش را به مضحکهای جهانی تبدیل کردهاند.
حبرگزاری فارس _ گروه تجسمی: صبح جمعه، دهم اکتبر، ماریا کورینا ماچادو، زنی که سالهاست نامش با مخالفت با دولت کاراکاس گره خورده، برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵ شد. اما تنها چند ساعت بعد، همان صلحی که به بهانه آن این جایزه به رهبر ۵۸ ساله اپوزیسیون ونزوئلاییِ غربگرا تعلق گرفته بود، خود به محل مناقشه بدل شد. چراکه ماچادو در پیامی در صفحه ایکس خود، این جایزه را به دونالد ترامپ تقدیم کرد؛ اقدامی که موجی از انتقاد چهرههای رسانهای و هنرمندان را برانگیخت.
ماریا کورینا ماچادو چهرهای که از حامیان سیاسی و طرفداران آمریکاست؛ سیاستمداری که در سالهای بحران ونزوئلا، از مداخله نظامی برای برکناری نیکولاس مادورو، رئیسجمهور این کشور، حمایت کرده بود. او همچنین از تحریمهای بینالمللی علیه دولت کاراکاس دفاع میکرد و خود را نماد مبارزه با مادورو معرفی میکرد مواضعی که سالها پیش نام او را به یکی از چهرههای مورد حمایت واشنگتن در آمریکای لاتین بدل ساخت.
در انتقادهایی که نسبت به اهدای این جایزه مطرح شده، گفته شده است که جایزه صلح نوبل باید به افرادی تعلق گیرد که شجاعانه با دفاع از عدالت برای همه مردم، پایداری اخلاقی از خود نشان دادهاند، نه به سیاستمدارانی که در داخل خواهان دموکراسی هستند اما در خارج از کشور از نژادپرستی، تعصب و فاشیسم حمایت میکنند. با این حال، ماچادو این جایزه را به ترامپ اهدا کرده است؛ چهرهای که کمال شرف در اثر خود درحالی تصویرش کرده است که در رؤیاهایش از کشتار مردم غزه نردبانی میسازد تا به جایزه صلح نوبل دست یابد.
مارکو دی آنجلیس ترامپ را در کاریکاتورش با لباس کبوتر صلح به تصویر کشیده است، در حالی که به سمت گرفتن جایزه صلح نوبل حرکت میکند. لباسی که ظاهراً و به صورت موقت او را حامی صلح نشان داده است.
دونالد ترامپ مدتها بود که رؤیای دریافت جایزه صلح نوبل را در سر میپروراند؛ جایزهای که پیش از او چهار رئیسجمهور آمریکا، تئودور روزولت در سال ۱۹۰۶، وودرو ویلسون در ۱۹۱۹، جیمی کارتر در ۲۰۰۲ و باراک اوباما در ۲۰۰۹، موفق به دریافتش شده بودند.
ترامپ بارها مدعی شده که او نیز سزاوار این جایزه است، چون به گفته خودش، توانسته به هفت جنگ پایان دهد. او از میانجیگری میان کشورهایی مانند هند و پاکستان، کامبوج و تایلند، مصر و اتیوپی، رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو، و حتی صربستان و کوزوو بهعنوان نمونه یاد میکند.با این حال، کارشناسان بینالمللی میگویند او در این ادعاها یا بهطور جدی مبالغه کرده، یا اساسا نقشی که برای خود ترسیم میکند وجود خارجی ندارد.
مت دیویس در این کاریکاتور، بهطرزی کنایهآمیز تناقض رفتاری دونالد ترامپ را به تصویر کشیده است؛ سیاستمداری که خود را «منجی صلح» مینامد، اما ردّ پای پررنگش در میدانهای جنگ و تقابل دیده میشود. هنرمند، او را سوار بر تانکی نظامی نشان داده که پیرامونش پرچمهایی برافراشتهاند با عباراتی چون «جنگ علیه مهاجرت»، «جنگ علیه علم»، «جنگ علیه انرژیهای تجدیدپذیر» و «جنگ علیه شهرهای دموکراتنشین»؛ فهرستی از تنشهایی که ترامپ در دوران ریاستجمهوریاش به راه انداخته است. با این حال، او با چهرهای بیتفاوت و لبخندی مغرور، پلاکارد کوچکی در دست دارد با عبارت «آتشبس غزه» و میپرسد: «جایزه صلح من کجاست؟» همین تضاد، محور اصلی پیام دیویس است؛ سیاستمداری که خود مظهر درگیری و قطبیسازی است، اینبار در نقش صلحطلبی ظاهر شده که به دنبال افتخار و تحسین جهانی است.
وقتی دونالد ترامپ موفق به دریافت جایزه صلح نوبل نشد، کاخ سفید با تلخکامی به این تصمیم واکنش نشان داد؛ استیون چونگ، مدیر ارتباطات کاخ سفید، با لحنی کنایهآمیز نوشت که اعضای «کمیته نوبل ثابت کردند سیاست را بر صلح ترجیح میدهند». او در ادامه ترامپ را فردی با «قلبی انسانی» و ارادهای مثالزدنی توصیف کرد و افزود: «هیچکس مانند او نیست که بتواند با ارادهای قوی کوهها را جابهجا کند.»اما هَری شَنِن در کاریکاتوری که منتشر کرده، دونالد ترامپ را در مرکز معرکهای تصویر کرده است که با فریاد میپرسد: «نوبل من کجاست؟» در حالی که هوادارانش، با جلیقههای ضدگلوله، به خشونت علیه تظاهرکنندگان دست زدهاند.
گرِیِم مَککِی در این کاریکاتور، ترامپ را بر فراز شهری خاکستری و نظامیزده، سوار بر کبوتر صلح تصویر کرده است.کبوتری که زیر پایش آسمانخراشها را قرار دارد. او کمربندی با عنوان «صلحساز» بر تن دارد و در یک دست طومار «آتشبس» را بالا گرفته، اما در دست دیگر چماقی با واژهی «شکایات» حمل میکند؛ این کاریکاتور تضاد میان ادعای صلحطلبی ترامپ و رفتار خشونتآمیز و قدرتطلبانه او را برجسته کرده است.
16:29 - 19 مهر 1404