عباس عراقچی گفته است: «امیدوارم غرب درک کند که مردم ایران حق استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای دارند و از این حق کوتاه نمی‌آیند.» این سخن در ظاهر درست است، اما از منظر حقوق بین‌الملل و دیپلماسی، چند ضعف مهم دارد که می‌تواند کارایی آن را کاهش دهد.🔸 ۱ – زبان احساسی و ملایم:عباراتی چون «امیدوارم که درک کنند» در فضای حقوقی و استراتژیک بین‌الملل، بیشتر رنگ خواهش دارد تا مطالبه قاطع. دیپلماسی موفق نیازمند زبان مطالبه‌گر، مستند و دقیق است.🔸 ۲ – تکرار بی‌اثر مفاهیم کلیشه‌ای:تأکید صرف بر «حق استفاده صلح‌آمیز» بدون ارجاع مشخص به ماده ۴ معاهده NPT یا موارد نقض از سوی غرب، حرف را بی‌اثر و تکراری جلوه می‌دهد.🔸 ۳ – نبود روایت حقوقی فعال:به‌جای دفاع صرف، باید با گفتمان حقوقی مانند nuclear apartheid (تبعیض هسته‌ای)، coercive measures (اقدامات قهری غیرقانونی) و standard double غرب را در موضع پاسخ‌گویی قرار داد.🔸 ۴ – فقدان تهدید مشروع:هیچ اشاره‌ای به تبعات فشار بیشتر بر ایران برای غرب نشده؛ درحالی‌که یک دیپلماسی مؤثر باید تهدید بازدارنده مشروع (مانند کاهش نظارت داوطلبانه یا توسعه علمی بومی) نیز در خود داشته باشد.✅ راهکارهای ضروری:1. بازنویسی گفتمان رسمی با زبان بین‌المللی حقوقی.2. تشکیل پرونده مستند علیه اقدامات غرب در نهادهای بین‌المللی.3. جابه‌جایی از حالت دفاعی به دیپلماسی آفندی با پرسشگری از نقض تعهدات برجامی غرب.4. ائتلاف‌سازی منطقه‌ای و جهانی با دیگر قربانیان تحریم.5. به‌کارگیری رسانه‌های بین‌المللی برای روایت مظلومیت ایران با چهره‌های معتبر غربی.🛡 تنها با عقلانیت راهبردی، زبان حقوقی صریح، روایت‌سازی دقیق و ائتلاف‌سازی جهانی است که می‌توان پیروز شد.
07:48 - 11 تیر 1404