در باغِ دل، عطرِ یاسِ نبوی میپیچد…
چه عطری میآید از پایانِ صفر! عطری که نه از گلها، که از دلِ تاریخ میوزد؛ عطری که بویِ مهربانیِ پیامبر (ص)، صلابتِ امامِ حسن (ع) و نورِ معرفتِ امامِ رضا (ع) را با خود دارد. این عطر، میهمانِ ناخواندهیِ خانههای ماست، اما اگر دل بسپاریم، میبینیم که همیشه در باغِ پنهانِ دلِ ما، خانه داشته است.
میگویند پیامبر (ص) اگر امروز بود، از خانواده میپرسید. اما من میگویم، او نه از مشکلاتِ اقتصادی، که از «عمقِ عشق» در خانواده میپرسید. او به ما آموخت که زن، نه تنها تکیهگاه، که «ریشه» است؛ ریشهای که اگر آبیاریاش کنیم با «احترام»، اگر نورش دهیم با «تکریم»، آنگاه خانهای بنا میشود که نه فقط سرپناه، که «آشیانِ روح» است. خانه، اولین «مدرسه» است، نه برایِ یادگیریِ الفبا، که برایِ نوشتنِ نامِ خدا بر لوحِ جانِ فرزندان.و آنگاه که در مسیرِ زندگی، بادِ حوادث میوزد، صدایِ کریمانه امام مجتبی (ع) از پسِ قرنها، نجوا میکند: «صبور باش». صبرِ او، نه انفعال، که «هنرِ ماندن» بود؛هنرِ نگه داشتنِ آرامش در دلِ طوفان. او به ما آموخت که در خانه، «مدارا» گوهری است که اگر بر گردنِ روابط بیاویزیم، سردترین دلها را گرم میکند. عشق، گاه در سکوتِ یک «گذشت» متولد میشود و گاه در لبخندِ یک «بخشایش».اما امام رضا (ع)… او پنجرهای را به سویِ خانههایمان گشود که پر از نورِ «گفتگو» بود. گفتگو، نه مجادله، که «رقصِ اندیشهها» در صحنِ خانواده. او به ما آموخت که فرزند، یک «قطعه پازل» نیست که ما آن را بچینیم؛ او «نقاشِ هستی» است که در قابِ نگاهِ والدین، طرحِ فردا را میکشد. و مادر… مادر، آن «نقشِ نخستین» است که با رنگِ ایمان و معرفت، بر جانِ فرزند میزند؛ اوست که هویتِ دینی را در رگهایِ نسلِ آینده جاری میسازد.
ای بانویِ خانه! ای مفسرِ عشق!تو در این چهاردیواری، نه تنها همسر و مادری؛ تو «سفیرِ کرامت» هستی. تو با هر لبخندت، «صلح» را در خانه پراکنده میکنی؛ با هر صبوریات، «حلمِ حسنی» را زنده میکنی؛ و با هر دانشت، «نورِ رضوی» را در دلِ فرزندانت شعلهور میسازی. خانهات، «پایگاهِ مقاومت» است در برابرِ هجومِ ناامیدیها؛ «کانونِ عشق» است در برابرِ سردیِ روزگار.بگذار عطرِ این خانهها، تا آسمان هفتم برود؛ خانههایی که در آن، زن، نه برده، که «ملکه» است؛ نه کنیز، که «جانبخش»؛ نه ابزار، که «آفریننده».وقتی سیره پیامبر (ص)، امام حسن (ع) و امام رضا (ع) در تار و پودِ زندگیمان تنیده شود، آنگاه «خانه»، تنها یک بنا نخواهد بود؛ «سرزمینِ عشق» خواهد شد. ✍لیلاپیرداده بیرانوند
18:25 - 20 مرداد 1405
19٫6k بازدید