جدی میفرمایین؟ تو ایران این چیزا آنتن نمیده!
این عادتهای روزانه شما را بیپول میکند
برخلاف این که بسیاری از ما گمان میکنیم گرانی مقصر خالی شدن جیبهایمان است اما کارشناسان مالی میگویند بخش قابلتوجهی از نشتی حسابهای ما نه در خرجهای بزرگ، بلکه در هزینههای خرد و روزمرهای اتفاق میافتد که معمولاً جدیشان نمیگیریم.
گروه زندگی: روزهای آخر ماه برای بسیاری از ما روز «یومالحساب» است. جیبخالیمان و حس تلخ بیپولی یک فکر را مثل خوره به جانمان میاندازد که اصلا این حقوق کی آمد و کی تمام شد؟! مگر چه کار کردیم که پولمان ته کشید؟! طبیعی است که برای دلداری دادن خودمان، تورم و وضعیت اقتصاد را بهانه کنیم و سری هم به نشانه افسوس تکان دهیم اما مشکل فقط گرانی نیست، مسئله این است که ما هم سواد مالی نداریم!خیالتان راحت باشد، قرار نیست در این گزارش صورتمسئله وضعیت نابسامان اقتصادی را پاک کنیم؛ فقط قرار است مهارتی با هم آموزش ببینیم که چرخ زندگیمان بهتر از قبل بچرخد. مهارتی که اتفاقاً ثروتمندها همیشه رعایتش میکنند. مطمئنم برایتان پیش آمده که فرد مرفهی را ببینید و به نظر شما خسیس بیاید یعنی مثل شما راحت و بیحساب پول خرج نکند. اما واقعیت این است که خیلی وقتها چیزی که ما خساست مینامیم، مدیریت مالی است. مهارتی که شاید وقتش رسیده پای آن به دخلوخرج زندگی ما هم باز شود.
مواظب نشتی جیبتان باشید!
وقتی حرف از خالی شدن جیبمان به میان میآید، اولین چیزی که به ذهنمان میرسد این است که قسط داشتیم، اجاره خانه دادیم، شهریه دانشگاه پرداخت کردیم و... اما اینها هزینههای بزرگ و منطقی زندگیاند که اتفاقاً درآمدمان باید صرفشان شود. اما چیزی که در واقع جیب ما را خالی میکند، نشتی پنهان حسابمان است. همان خرجهای کوچک و پراکندهای که در نگاه اول اصلاً به چشم نمیآیند.چند بار برایتان پیش آمده که چون فقط حوصله مترو نداشتید، تاکسی اینترنتی گرفتهاید؟ چون خسته بودید، غذا سفارش دادهاید؟ چون هوس قهوه کردید به کافه رفتهاید؟! در راه برگشت خوراکی خریدید و چون چیزی به نظرتان قشنگ و بامزه بوده آن را خریدید و بعد هم با خودتان گفتید:«ولش کن بابا قیمتی نداشت که!»راستش مشکل هم دقیقاً همینجاست، هزینههای کمی که صرف میکنیم و اصلا در ذهنمان به حساب نمیآید. روانشناسان مالی معتقدند مغز ما نسبت به اعداد کوچک، حساسیت کمتری دارد. وقتی قرار است یک وسیله ۲۰ میلیونی بخریم، ذهن ما سریع وارد حالت هشدار میشود. حساب میکنیم، مقایسه میکنیم و برایش چند بار فکر میکنیم. اما خرج ۸۰ هزار تومانی یا ۱۵۰ هزار تومانی، به چشم تهدید نمیآید. بخاطر همین راحت کارت میکشیم و عذاب وجدانی نداریم! و این راحت کارت کشیدن برای چیزهای کوچک تقریبا عادت هر روز همهی ماست اما باید چه کار کرد؟!
قانون ثبت ۷ روزه
اگر واقعاً میخواهید بدانید پولتان کجا میرود و چرا آخر ماه حتی آه هم در بساط ندارید ، یک راهکار ساده اما بسیار مؤثر وجود دارد. به مدت یک هفته تمام خرجهایتان، حتی کوچکترینشان را یادداشت کنید. از کرایه تاکسی گرفته تا خوراکی کوچکی که از سوپرمارکت میخرید. تنبلی نکنید. حتما همه هزینهها را با جزئیات بنویسید، حتی مبالغی که در نگاه اول آنقدر ناچیز به نظر میرسند که ارزش ثبت کردن ندارند.بعد از ۷ روز، وقتی لیست را جلویتان بگذارید، احتمالاً از چیزی که میبینید تعجب میکنید. تازه متوجه میشوید در مجموع، بخش قابل توجهی از درآمدتان صرف هزینههای خردی شده که شاید اصلاً ضروری نبودهاند. خرجهایی که در کنار هم عدد بزرگی ساختهاند.اما مهمتر از این مرحله، ادامه دادن همین عادت است. اگر نوشتن هزینههای کوچک تبدیل به یک رفتار همیشگی شود، کمکم زاویه نگاه شما به خرج کردن تغییر میکند. دیگر مثل قبل، بیفکر خرید نمیکنید و کارت نمیکشید. در چنین حالتی حتی برای هزینههای کوچک هم منطقیتر عمل میکنید.
۲۴ ساعت به جیبتان مهلت بدهید!
متخصصان روانشناسی مالی میگویند که بسیاری از تصمیمهای مالی ما از سر منطق نیست، بلکه هیجانیاند. ما خیلی وقتها چیزی را نمیخریم چون واقعاً نیازش داریم، میخریم چون خستهایم، تحت فشاریم یا فقط برای لحظهای حال خودمان را خوب کنیم.در چنین شرایطی اینجا قانون ۲۴ ساعت کمک بزرگی به ما میکند. درواقع هر موقع خواستید چیزی بخرید که ضروری نیست، به خودتان یک روز مهلت بدید و اگر فردا هم همچنان اشتیاق خریدش را داشتید برایش هزینه کنید. واقعیت این است که عمر بعضی از خریدهای ما فقط چند ساعت است. فردای همان روز، دیگر آن اشتیاق اولیه از بین رفته و میفهمیم اصلاً به آن وسیله نیازی نداشتیم پس چند ساعت صبر به راحتی میتواند ما را از یک خرج اضافی نجات بدهد.
ترمز هزینهها را بکشید!
مشکل هزینههای کوچک این است که حد و مرز ندارند. اگر مراقب نباشیم، هر روز کمی از حسابمان کم میکنند بدون اینکه متوجه شویم. برای همین بهتر است یک سقف مشخص برایشان داشته باشید.مثلاً با خودتان قرار بگذارید که در هفته بیشتر از مبلغ مشخصی برای خوراکی، کافه، خریدهای تفننی یا تاکسی هزینه نکنید. داشتن سقف مالی، ذهن را هوشیار نگه میدارد. چون دیگر خرجهای کوچک بیاهمیت به نظر نمیرسد.
در نهایت مسئله این نیست که زندگی نکنیم یا خودمان را از لذتهای کوچک محروم کنیم. مسئله این است که بین خرج کردن و زندگی کردن، یک تعادل ساده اما مهم بسازیم همانطور که پیامبر اسلام (ص) میفرماید: «خَیرُ الأُمورِ أوسَطُها»؛ بهترین کارها، میانهترین آنهاست.#سواد_مالی
18:24 - 30 خرداد 1405
9 پاسخ
@user17731489319630 خرداد 1405در پاسخ بهاین چه مذخرفیه نوشتین آخه، ۲۰ میلیون چی هست که تازه مدیریت هم بشه کرد، همچن دو سه روز اول تموم میشه و کار به مدیریت نمیرسه، تازه ۳۰۰ تومن هم یارانه ریختن. نوش جونمون
@user170910164951421964030 خرداد 1405در پاسخ بهسلام با این گرونی قیمت های جور واجور چطور میشه پس انداز کرد من یک کارگر روز مزدم که یک روز کار میکنم یک هفته بیکارم برا من هم مدیریتی بگید که بی پول نشم
@user17764902001830 خرداد 1405در پاسخ بهبا این گرونی هایی که ایجاد کردید مدیریت و حذف پول بی معنی هست
@user170910130413348122330 خرداد 1405در پاسخ بهبا این تورمی که وجود دارد درآمد زیر ۲۰۰ میلیون تومان در ماه یعنی زندگی بسیار مزخرف که همیشه باید حسرت همه چیز را بخورید
@user1776277537331 تیر 1405در پاسخ بهطرف این خبر رو کار کرده دو تا چیز یاد بگیریم و بتونیم بهتر مدیریت کنیم، خواسته یه آموزشی بده نیومده ماله کشی وضع تخیلی اقتصاد رو بکنه که.بعد یک مشت کاربر دکتر اومدن اینجا شروع کردن به غر غر😒انگار زیر پیج رئیس جمهور دارن کامنت میزارن.خدا شفاتون بده
@user1751669830711 تیر 1405در پاسخ به وراهکار اساسی برای مقابله با مافیای خودرومطالبهمافیای خودرو را سر جایش بنشانید
وقتی خودروسازانی داریم که با افزایش قیمتها و گرانی، فشار بیشتری را به مردم تحمیل میکنند، طبیعی است که نارضایتیها افزایش پیدا کند و این پرسش مطرح شود که چرا باید تولید داخلی به جای کاهش مشکلات، بار بیشتری بر دوش مردم بگذارد. خودروسازانی که فقط تولید فقر میکنند و بار بیشتر و بیشتری را به مردم تحمیل میکنند. اگر تولید ملی ، و خودرو ملی ، اینگونه ایجاد تورم و گرانی میکند، ما مردم این خودرو سازها را نمیخواهیم و آن را ملی نمیدانیم. اگر تولید ملی و خودروی ملی قرار است شکل بگیرد، انتظار مردم این است که حاصل آن کاهش فشار اقتصادی، کیفیت بهتر و رضایت مصرفکنندگان باشد؛ نه اینکه باعث افزایش نگرانیها شود. خودرو سازها ، دست گروهی رانتی افتاده ، که از فضای بسته ، و تحت تحریم ،بیشترین سو استفاده را میکند و متاسفانه در زمان جنگ ،با شتاب بیشتری از خجالت مردم در صحنه درآمدند!!!!! حال، راه حل قطعی چیست تا از دست این خودروسازها راحت شویم و یا آنها را وادار به تمکین در برابر مردم کنیم؟ جواب طلائی این است: فضای رانتی و انحصاری را حذف کنیم ، و آزاد سازی واردات خودرو ، بدون کاغذ بازی و بدون تعرفه را کلید بزنیم. با رفع ممنوعیت ها و با آزاد سازی اقتصاد ، کمر این رانتخواران و انحصارطلبان خودرویی شکسته میشود. حال که رئیس جمهور محترم ، دارند دست یک به یک ، رانت خواران قطع میکنند، دست این ناخودرو سازان و نا تولید کنندگان را نیز از اقتصاد کشور و اقتصاد خانوار قطع نمایند.
رئیس جمهوری، معاون رئیس جمهور، سازمان حمایت از مصرف کننده، شورای رقابت، سازمان ها و نهادهای تصمیم گیر در امور خودرو و قیمت گذاری
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
