وقتی خانه، کوه و جاده یخزده، کلاس درس میشود
روزهای جنگ، فقط میدان نبرد و خاکریز ندارد. گاهی جبهه، یک کلاس درس در دل روستایی محروم است؛ گاهی سنگر، همان تخته سیاهی که معلم با عشق پای آن میایستد. در روزهایی که کلاسهای درس در چهارمحال و بختیاری بهدلیل شرایط جنگی تعطیل اعلام شد، عدهای از وارثان انبیا فهمیدند که تعطیلی مدرسه به معنای تعطیلی «یادگیری» نیست.
خبرگزاری فارس، چهارمحال و بختیاری| خداوند در نخستین آیاتی که بر پیامبر نازل کرد، قلم را وسیله تعلیم بشر معرفی فرمود: «الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ؛ عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ». در مکتب انسانسازی اسلام، معلم نه یک کارمند، که «وارث انبیا» و «مجاهد فی سبیل الله» است. اینک در دل استان چهارمحال و بختیاری، چهار تن از همین مجاهدان، بیآنکه منتظِر بخشنامه یا دستوری باشند، درس «اِنَّما بُعِثتُ لِاُتَمِّم مَکارِمَ الاخلاق» را سرلوحه کار خود قرار دادند.روزهای جنگ، فقط میدان نبرد و خاکریز ندارد. گاهی جبهه، یک کلاس درس در دل روستایی محروم است؛ گاهی سنگر، همان تخته سیاهی که معلم با عشق پای آن میایستد. در روزهایی که کلاسهای درس در چهارمحال و بختیاری بهدلیل شرایط جنگی تعطیل اعلام شد، عدهای از وارثان انبیا فهمیدند که تعطیلی مدرسه به معنای تعطیلی «یادگیری» نیست.مهتاب مرادی خانه خود را به «دارالقرآن» تبدیل کرد تا مبادا دانشآموزش از فیض حضور محروم شود. امیر مهری بابادی روی جادههای یخزده، «وَمَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» را تمرین کرد و حمید محمودیان در دل کوهها و صحرا، «وَقُل رَّبِّ زِدْنِی عِلْمًا» را فریاد زد و بهمن پناهی جاروبی از یک کوچه خاکی، آینده یک دختربچهها را تغییر داد. روایت جلوههایی از «شغل انبیا» در روزهایی که مدرسه تعطیل بود، اما جهاد ادامه داشت.
اسفند ۱۴۰۴ بود. جنگ هر روز ابعاد تازهای پیدا میکرد. مدارس تعطیل شدند تا دانشآموزان در امنیت باشند. اما مهتاب مرادی، معلم پایه سوم دبستان، یک نگرانی بزرگتر از بمب و موشک داشت: نگران بود مبادا «قافله علم» از حرکت بازماند. خاطره روزهای سخت کرونا هنوز در ذهنش زنده بود.پیامبر اکرم (ص) میفرمایند: «إِنَّمَثَلُ العُلَماءِ فِی الأَرضِ کَمَثَلِ النُّجُومِ فِی السَّماءِ یُهتَدی بِها فِی ظُلُماتِ البَرِّ وَ البَحرِ»؛ جایگاه معلمان در زمین، چون ستارگان در آسمان است که در تاریکیها راه را نشان میدهند.مهتاب مرادی تصمیم گرفت ستاره بماند. با هماهنگی مدیر مدرسه و اولیا، از ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ کلاس را از فضای مجازی به طبیعت «چشمه بُرم مالخلیفه» و سپس به خانه خود منتقل کرد. آیه «وَاَن لَّیۡسَ لِلۡاِنۡسَانِ اِلَّا مَا سَعٰی» را با عمل معنا داد.از سختیها که میگوید، یادآور حدیث «اَشَدُّ النّاسِ بَلاءً الأَنبِیاءُ ثُمَّ الأَولِیاءُ» میشود. مسئولیت جابهجایی دانشآموزان، آمادهسازی فضای خانه، مدیریت کلاس حضوری در کنار برنامههای آموزشی دیگر و تحمل شیطنتهای کودکانه. اما یک چیز همه این خستگیها را از تنش بیرون میکرد: دیدن لبخند دانشآموزانی که با احساس امنیت و غرور پای درسش نشسته بودند.
همسرش نیز با تأسی به آیه «وَتَعاوَنُوا عَلَی البِرِّ وَالتَّقوی»، بزرگوارانه خانه را مدرسه کرد. مهتاب مرادی فهماند که معلم یعنی «کسی که نور خود را حتی در کوچکترین محفل هم پنهان نمیکند». امیر مهری بابادی؛ «وَ مَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا»هوا سرد و برفی بود و جادههای منطقه محروم چهارمحال و بختیاری، از یخبندان شده بود. امیر مهری بابادی، آن شب نتوانست راحت بخوابد. سه دانشآموز دختر در آن سوی جاده یخزده منتظر بودند.آیه «وَ مَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا» را زمزمه کرد و راه افتاد. جاده میلغزید، نفسش بند میآمد، اما فکر اینکه «شاید تنها امید آن سه دانشآموز همین حضور من باشد» او را جلو برد.رسول خدا (ص) فرمود: «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِیضَةٌ عَلَى کُلِّ مُسْلِمٍ». ترک این فریضه، به هر بهانهای، برای این معلم جهادگر گناهی نابخشودنی بود. وقتی به مدرسه رسید، آرامش و لبخند آن سه دختر، همه سرما و خطر را از یادش برد. همان لحظه فهمید مصداق «فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ» همین جاری شدن شادی در کلاس درس زمستانی است.او ثابت کرد که «در راه معلمی، ذرهای تردید جایز نیست»؛ همان طور که امام علی (ع) فرمود: «مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَى الْعُلَمَاءِ أَنْ لَا یَقَرُّوا عَلَى کِظَّةِ ظَالِمٍ». ظالم اینجا یخ جاده نبود؛ ظالم، ناامیدی بود که میخواست بر دل سه دختر سایه بیندازد.
حمید محمودیان؛ معلم سیار در مسیر «الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ مَهْدًا»در مناطق روستایی و عشایری، خبری از آنتن موبایل نبود. اینترنت به معجزه میماند و آموزش مجازی، فقط یک اسم قشنگ. حمید محمودیان تصمیم گرفت خودش به سراغ دانشآموزان برود.«خانوادهام را شریک کردم و کلاس را به فضای آزاد، دامنه طبیعت و حتی مسجد بردم. بعضی مواقع هم «معلم سیار» میشدم؛ میرفتم به در خانه دانشآموزان، تکالیفشان را بررسی میکردم و رفع اشکال.»امام صادق (ع) میفرمایند: «مَنْ سَلَکَ طَرِیقاً یَطْلُبُ فِیهِ عِلْماً سَلَکَ اللَّهُ بِهِ طَرِیقاً إِلَى الْجَنَّةِ». محمودیان و خانوادهاش، نه فقط راهی به بهشت، که راهی به قلب دانشآموزان محروم گشودند.بزرگترین مانع، گرفتن رضایت پدرانی بود که در روزهای جنگ، کمتر در خانه حضور داشتند. اما وقتی پدرها دیدند یک معلم، بیادعا و جهادی، پا به پای بچههایشان از دل کوه و صحرا سر درمیآورد، همکاری کردند. محمودیان با افتخار میگوید: قدردانی اولیا برای ما بزرگترین پاداش بود. از ته دل نگران بودیم، اما وقتی لبخند بچهها را دیدیم، فهمیدیم معلمی جز این نمیخواهد.
بهمن پناهی جاروبی؛ «فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْرًا یَرَهُ»جنگ فقط در جبهه نبود. جنگ، گاهی یک دختربچه بود با لباسهای کهنه که در کوچه پرسه میزد؛ ساعتی که همه دانشآموزان باید در مدرسه میبودند. بهمن پناهی جاروبی او را دید و ایستاد.پرسید: «چرا مدرسه نمیروی؟» گفت: «کیف و کتاب و لباس ندارم. پدرم پیر است و مادرم فوت شده.»آن لحظه، بهمن فهمید که معنای واقعی معلمی چیزی جز این نیست. بهمن فهمید که گاهی «به حق رساندن یک کودک محروم به مدرسه» از بسیاری از جهادها بالاتر است.با مراجعه به کمیته امداد امام خمینی(ره) و هماهنگی با اداره، شرایط تحصیل آن دختربچه را فراهم کرد. همان روز بود که آیه «وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا» در ذهنش جان گرفت. او یک انسان را احیا کرد؛ اما به قول خودش، آن یک انسان، تمام دنیایش شد.این معلم نمونه استان میگوید: «معلمی فقط آموزش کتاب نیست؛ الهامبخشی برای زندگی و ساختن انسانهایی نیکاندیش است. دانشآموز پیش از هر چیز یک انسان در حال رشد است. مدرسه باید جایی برای مهربانی باشد، نه فقط کنکور و نمره.»روایت این چهار معلم استان چهارمحال و بختیاری، مصداق بارز این کلام امیرالمؤمنین (ع) است که فرمود: «کُونوا دُعاةَ النّاسِ بِغَیرِ ألسِنَتِکُم»؛ مبلغ دین و انسانیت باشید، نه با زبان، که با عمل خود.در روزهایی که برخی به بهانه جنگ و تعطیلی، از کنار مسئولیت میگذشتند، این مجاهدان میدان علم نشان دادند که معلم تراز انقلاب اسلامی همچنان ایستاده است. نه کرونا، نه یخ جاده، نه قطعی اینترنت و نه خطرات جنگ، نتوانست جلوی اراده آنهایی را بگیرد که خود را «وارث انبیا» میدانند.
11:14 - 18 اردیبهشت 1405
