این روزا هم تموم میشن ، باید به خدا توکل کنیم ...به امید پیروزی حق بر باطل.
واکنش ما، صدای دوم انفجار است
گاهی یک صدای مهیب فقط چند ثانیه طول میکشد؛ اما واکنش بعضی از ما طوریست که انگار قرار است فصل جدیدی از فیلم آخرالزمانی را در خانه بسازیم. حقیقت تلخ و خندهدار ماجرا این است: خیلی وقتها صدای انفجار فقط یک بار شنیده میشود، اما انفجار اضطراب والدین تا چند ساعت در خانه ادامه دارد.
خبرگزاری فارس، چهارمحال و بختیاری| شب است. صدای مهیبی از دور میآید. شاید یک تمرین نظامی، شاید یک انفجار دور دست. مهم نیست چیست؛ مهم این است که ناگهان همه چیز در خانه یخ میزند. پدر قاشق را روی میز میگذارد و با چشمانی گشاده به مادر نگاه میکند. مادر نفسش را حبس میکند و سریع گوشی را برمیدارد. در عرض سه ثانیه، بدون اینکه کلمهای حرف بزنند، یک پیام به هم دادهاند: «خطر در خانه است!!»کودک چهارساله که تا چند ثانیه پیش داشت با خیال راحت ماشینهایش را ردیف میکرد، حالا سرش را بالا گرفته و نگاهش را از صورت پدر به مادر میدوزد. هنوز صدای دوم نیامده، اما اشک در چشمانش جمع شده.معمای صدا در برابر نگاهواقعیت علمی و روانشناسی اینجاست؛ بچهها قبل از اینکه صدا را تحلیل کنند، اول صورت و رفتار ما را میخوانند. مغز آنها مثل یک رادار حساس، لحن صدا، سرعت حرکت دستها و حتی ریتم نفسهای ما را اسکن میکند.اگر ما هول کنیم، آنها میترسند، اگر ما فاجعهسازی کنیم، آنها وحشت میکنند، اگر ما آرام باشیم، مغزشان یک پیام طلایی دریافت میکند: «پس اوضاع کنترل دارد. من امن هستم.»اما بیشتر ما در آن لحظات فراموش میکنیم که کودک، «معنای واقعی» تهدید را نمیفهمد؛ او «شدت واکنش ما» را میفهمد.
انفجار دوم در خانه...
صدای اول تمام میشود، اما تازه قصه شروع شده است. مادر گوشی را برمیدارد و وارد کانالهای خبری میشود. پدر هم تلویزیون را روشن میکند. از آن لحظه به بعد، خانه تبدیل به اتاق فرماندهی بحران میشود.کودک از کنار مادر میگذرد و تصاویر آتش و دود را روی صفحه گوشی میبیند. مادر سریع صفحه را خاموش میکند و میگوید: «چیزی نیست برو بازی کن.» اما صورت مادر چیز دیگری میگوید. ابروهای درهم، لبهای جمعشده و صدایی که لرزه دارد، تمام حرفهایی را که قرار نبود گفته شود، فریاد میزند.ساعت از ۱۰ شب گذشته. خبری از خواب نیست. پدر مدام کانال عوض میکند، مادر مدام اسکرول میکند. کودک وسط مبل خوابش برده، اما خوابش آشفته است. ناگهان با جیغ از خواب میپرد. کابوس دیده. مادر میگوید: «ببین چقدر حساس شده، از صدای باد هم میترسد.»اما نمیداند که این حساسیت از صدا نیست. این حساسیت از «فرکانس ناامنی»ای است که شش ساعت است در خانه پخش میکنند. هورمون استرس، از طریق پوست، لحن صدا و حتی ضربان قلب به کودک منتقل شده است.
از اثر تابشی تا فلج تصمیمگیری
محمدحسین افشاری، روانشناس و تسهیلگر اجتماعی، در گفتوگو با فارس، با اشاره به همین صحنهها توضیح میدهد: بزرگسالان فکر میکنند اگر جلوی بچهها حرف نزنند یا صفحه گوشی را سریع خاموش کنند، بچه چیزی نمیفهمد. اما این یک خطای بزرگ است. کودکان قبل از اینکه محتوای خبر را بفهمند، "هیجان نهفته در بدن" والدین را میخوانند. وقتی مادری ساعتها در فضای مجازی غرق اخبار بحران است، ضربان قلبش بالا میرود، تنفسش سطحی میشود و عضلات صورتش منقبض میماند. بچه این الگو را به عنوان "وضعیت عادی" ثبت میکند. نتیجهاش کودکی است که بیآنکه بداند چرا، همیشه در سطح بالایی از برانگیختگی و بیقراری به سر میبرد.»افشاری تأکید میکند: این چرخه فقط به کودکان محدود نمیشود: «ما در خانههایی که والدین دچار استرس مزمن ناشی از پیگیری وسواسگونه اخبار هستند، با پدیدهای به نام "خستگی شفقت" مواجهایم. یعنی فرد آنقدر تصاویر درد و رنج دیده که توان همدلیاش تحلیل رفته، اما به جای آن یک احساس گناه پنهان و دائمجاگیر شده است. این گناه، انرژی روانی فرد را میبلعد. در چنین شرایطی، مغز به مرور دچار "فلج تصمیمگیری" میشود. فرد حتی برای کارهای سادهای مثل رسیدگی به امور شغلی یا مرتب کردن خانه انگیزهای ندارد، چون ناخودآگاه به او میگوید: "در شرایط بحرانی، انجام این کارها بیهوده است."این همان نقطهای است که استرس از مرز روان عبور میکند و به شکل افت عملکرد، انزوا و حتی مشکلات جسمی مثل ریزش مو و اختلالات گوارشی خودش را نشان میدهد.»
گره کور خستگی شفقت
روزها و هفتهها از این شبها میگذرد. حالا پدر و مادر دیگر آن واکنشهای اولیه را ندارند. به ظاهر آرامتر شدهاند، اما ته دلمان یک بیحسی عجیب جا خوش کرده. دیگر با دیدن تصاویر دلخراش گریه نمیکنند، اما یک احساس گناه دائمی در وجودشان ریشه دوانده: «چطور من اینجا نشستهام و چای میخورم وقتی دنیا در این وضعیت است؟»این احساس گناه، آرامآرام لذتهای کوچک زندگی را میدزدد. دیگر نه فیلم دیدن لذت دارد، نه بیرون رفتن با بچه. همه چیز در سایه یک «احساس وظیفه سنگین» برای پیگیری اخبار، بیرنگ شده.فلجشدن در میانه میداننتیجه این چرخه، یک روز عادی است که هیچ شباهتی به روزهای عادی ندارد. مادر جلوی درِ اتاق میایستد و نمیداند قرار است چه کار کند. پدر پشت میز کارش نشسته و یک ساعت است که به یک صفحه خیره شده. کارهای سادهای مثل مرتب کردن کمد یا رسیدگی به یک پروژه کاری، غیرممکن به نظر میرسند.این «فلج تصمیمگیری» است. مغز که هفتهها در حالت «هشدار بقا» قرار گرفته، بخش منطقی خود را خاموش کرده تا انرژی را برای «مقابله با تهدید» ذخیره کند. مشکل اینجاست که تهدید بیرون نیست؛ تهدید درون خانه، درون ذهن، ساخته شده است.
راهِ برگشت؛ از تاریکبینی تا تابآوری
قصه که به اینجا میرسد، یک انتخاب داریم: یا اجازه دهیم مغزمان در تله تاریکبینی مطلق گرفتار شود و دنیا را فقط از پشت فیلتر اخبار بد ببیند، یا خودمان را از این سقوط نجات دهیم.راهِ برگشت، نه در «بیخبری» که در «مدیریت خبر» است. یعنی بدانیم سهم ما از بحران، «نگرانی بیپایان» نیست؛ «حفظ آرامش در خانه» است. یعنی بپذیریم کودک ما به یک والدِ آرام نیاز دارد، نه به یک تحلیلگر لحظهای بحران.و مهمتر از همه، این را بفهمیم که اگر مغزمان مدام در سیاهنمایی غرق شود، دیگر جایی برای امید، برنامهریزی و ساختن باقی نمیماند. و بدون اینها، حتی اگر جنگ تمام شود، ما هنوز در میدان نبرد با خودمان اسیریم.#واکنش_ما_صدای_دوم_انفجار_است#اضطراب_والدین#خستگی_شفقت#فلج_تصمیم_گیری#فرکانس_ناامنی#اخبار_جنگ_و_روان#صورت_آرام_پدر_و_مادر
10:13 - 24 اذار 2026
2 الإجابة
@Kiao0oمنذ 4 أيامتعليقًا علىاین جنگ به بسیاری از کشورهای جهان فهماند که چگونه با احترام با ملت ایران رفتار کنند.شما فکر کنید یک هفته قبل از جنگ رمضان ، بحرین ایران رو تهدید نظامی کرد.
