«پروین» ستارهای آرام و بیادعا در آسمان درخشان ادب این مرز و بوم است، ستارهای که از آسمان شهر اولینها طلوع کرد و همواره بر گنبد دوار شعر و شاعری نور افشانی میکند.
ّ_ بسمه تعالی _ _ گاه گیری از لبانش خنده را __تا ببیند آن رخ تابنده را __ فرق داند فانی و پاینده را _تیشه زان بر هر رگ و بندم زنند __ از سرم نیز گاه پوستم را کَنند __تا که با عشق تو پیوندم زنند__