اخلاص و وفای به عهد، مبنای خدمت مسئولان باشد
اخلاص و تعهد دو اصل بنیادین در مسئولیتپذیریاند؛ اخلاص، مقابله با هرگونه شرک و دلبستگی غیرالهی است و تعهد، وفاداری به عهد و پیمانی است که انسان بر عهده میگیرد. مسئولانی که برای خدمت به مردم قدم برمیدارند، باید هم مخلص باشند و هم متعهد؛ یعنی آنچه را وعده میدهند، با عمل ثابت کنند و همه اقدامات خود را تنها برای رضایت حضرت حق انجام دهند. تأکید بر وفای به عهد در قرآن کریم، نشاندهنده اهمیت پایبندی به قول و قرارهاست؛ همانگونه که اخلاص در کارها و انجام امور تنها برای رضای خداوند متعال نیز از آموزههای روشن دینی به شمار میرود. از این رو، بازخوانی و تبیین دوباره این دو فضیلت برای همه افراد جامعه، بهویژه مسئولان، ضرورتی انکارناپذیر است. مسئول مخلص، دلبسته مال، مقام، قدرت و ثروت نیست؛ چراکه میداند دنیا، میدان آزمون است نه محل دلبستگی. او در مسیر خدمت، تنها رضایت الهی را میجوید و مراقب است حقی از کسی ضایع نشود. چرا که حقالناس، برخلاف بسیاری از گناهان، با اهمیت و حساسیتی ویژه در پیشگاه الهی مواجه است. خداوند متعال بخشنده و مهربان است، اما عدالت او اقتضا میکند که حقوق مردم نادیده گرفته نشود. از این رو، مسئولان مخلص و متعهد باید بیش از هر چیز به این اصل توجه داشته باشند که خدمت صادقانه، پایبندی به وعدهها و پرهیز از دنیاطلبی، شاخصههای اصلی یک مدیریت الهی و مردمی است. بر همین اساس، تبیین دوباره اخلاص و تعهد برای مسئولان میتواند زمینهساز خیر، برکت، اعتماد عمومی و رضایت مردم شود.
کلیه مسئولان دولتمردان و مجلسی،ها و قوه قضائیه، رئیس جمهور و وزرا، آحاد مردم و بسیج و مردم همیشه در صحنه
