چرا عابران پیاده عملا حقی از معابر عمومی ندارند؟
اگر قرار است تحرک مردم بیشتر شود باید معبر مناسب هم داشته باشند. در اکثر خیابانهای تهران عملا نسبت مناسبی بین سطح پیاده رو وسطح سواره رو رعایت نشده است و حتی الامکان وسعت پیاده رو نادیده گرفته شده است. باغچه ها از عرض پیاده رو کاسته اند و لوله های گاز، پله های ورودی ساختمانها ، پستهای تلفن و برق و نیز ظرفهای زباله شهری همگی از عرض پیاده رو بهره برده اند . در مناطق شمالی شهر که برجهای عظیم همچنان در حال رویش هستند عملا کوچه باغهای قبلی بدون پیاده رو به خیابان تبدیل شده اند و تعریض کوچهخیابانهای 50 سال قبل اصلا مطرح نشده است و درختهای قدیمی بنوبه خود سطح محدود پیاده رو را تنگتر کرده اند. در همه جای شهر دکانها و مینی سوپرها بخشی از پیاده رو را اشغال کرده اند و جایی برای عبور سالم و راحت عابر پیاده مورد توجه هیچکس نبوده است. پیاده روها علاوه بر نامناسب بودن وسعت با تجمع گرد و غبار و گاه بعنوان محل ادارات از فقر بهداشت شدیدا رنج می برند. آیا در مقررات شهرسازی نسبتی بین وسعت پیاده رو و سطح خیابان و جمعیت استفاده کننده از پیاده رو مطرح بوده است؟ اگر نه، آیا این مسئله هرگز بصورت دغدغه مسئولین در آمده است؟ در صورتی که جنبه ای قانونی برای ورود به این مسئله مورد نظر نبوده، شهرداری و یا مجلس شورا کدامیک بعنوان حافظ حقوق مردمی که اتوموبیل ندارند باید به حل این معضل بپردازد؟ آیا در مجوز صادره برای ساختمانهای بلند مرتبه حقوق عابران پیاده جهت استفاده از وسعت مناسب پیاده روهایی که اکثرا مورد تهاجم موتورسواران است اصولا مطرح بوده است؟