تضمین منافع ملی و ثبات پایدار پیش شرط اصلی چارچوب پیمان عزت
تجربه تلخ برجام و متعاقباً دو مرحله مذاکره انجامشده در سال جاری، به روشنی اثبات کرد که طرف آمریکایی و همپیمانان منطقهای و فرامنطقهای آن، نه تنها پایبندی عملی به تعهدات خود ندارند، بلکه هر بار پس از حصول توافق ظاهری، با تکیه بر فضای مذاکره، به تشدید اقدامات خصمانه، تشدید تحریمها و حتی حمله نظامی مستقیم به خاک ایران مبادرت ورزیدهاند. بر این اساس، هیچ تعهد لفظی یا کاغذی بدون تضمینهای عینی و میدانی قابل قبول نیست. فرآیند مذاکره صرفاً در سایه استمرار بازدارندگی همهجانبه و آمادگی رزمی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران معنا پیدا میکند. جنگ و درگیری تا زمانی ادامه خواهد یافت که شروط دوازدهگانه این کارزار به طور کامل و با نظارت مستقل محقق نشود. هرگونه تعلل، خروج از تعهدات، یا اقدام خصمانه جدید از سوی آمریکا، رژیم صهیونیستی یا کشورهای همسایه که در صف متحدان آنها قرار دارند، با پاسخ کوبنده و گسترده نیروهای مسلح ایران در تمامی سطوح (موشکی، پهپادی، دریایی و میدانی) مواجه خواهد شد. ما، ملت ایران، بر این باوریم که اولاً آتش بس بدون پشتوانه در شرایط فعلی به هیچ وجه بصلاح نیست. ضمناً هرگونه مذاکره باید بر پایه عزت، حکمت و مصلحت نظام شکل گیرد. هر توافقی که نتواند امنیت پایدار، تمامیت ارضی و استقلال راهبردی ایران را تضمین کند، نه تنها گرهگشا نخواهد بود، بلکه بستر ناامنیهای آتی را فراهم میآورد. از این رو، شروط تعیینکننده زیر را به عنوان خطوط قرمز و الزامات اصلی مذاکره اعلام میداریم: - محور اول: جبران خسارت و تحقق عدالت اقتصادی 1. دریافت غرامت قطعی: طرف مقابل موظف است غرامت ناشی از تحریمها و اقدامات خصمانه را به صورت ارزهای معتبر (دلار یا یوآن) و در چارچوبی شفاف برای بازسازی زیرساختهای آسیبدیده، پرداخت نماید. 2. آزادسازی کامل داراییهای مسدودشده: تمام داراییهای بلوکهشده ایران در بانکهای خارجی بدون هیچ قید و شرطی آزاد و به حاکمیت ایران بازگردانده شود. - محور دوم: رفع تحریمها با تضمین حقوقی غیرقابل بازگشت 3. لغو تحریمها با ضمانت شورای امنیت: تمام تحریمها باید از طریق قطعنامه الزامآور شورای امنیت سازمان ملل لغو شده و هرگونه سازوکار بازگشت خودکار تحریمها (مانند مکانیسم ماشه) به طور کلی منتفی گردد. - محور سوم: بازتعریف نظم امنیتی منطقه 4. اخراج نیروهای فرامنطقهای: تمام پایگاههای نظامی ایالات متحده و نیروهای بیگانه در خلیج فارس تعطیل و منطقه باید عاری از حضور نظامی فرامنطقهای شود. توان موشکی و بازدارندگی ایران به عنوان خط قرمز دفاعی غیرقابل مذاکره است. 5. حاکمیت ایران بر تنگه هرمز: روال مدیریت تنگه هرمز و اخذ عوارض بر اساس حقوق بینالملل و با محوریت منافع ملی ایران تعیین میشود. - محور چهارم: جایگاه راهبردی ایران در نظام بینالملل 6. ارتقای جایگاه ایران در شورای امنیت: با توجه به نقش ثباتآفرین ایران در منطقه، الحاق ایران به اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد و بهرهمندی از حق وتو به رسمیت شناخته شود. - محور پنجم: تضمینهای سیاسی و امنیتی بلندمدت 7. قطعنامه عدم توسل به جنگ: شورای امنیت قطعنامهای مبنی بر تعهد طرفهای مقابل به عدم تهدید، تحریم یا اقدام نظامی علیه ایران صادر کند. 8. حمایت از محور مقاومت: هرگونه توافق نباید به معنای محدودیت حمایت ایران از جریانهای مقاومت در عراق، لبنان، فلسطین و یمن تلقی گردد. هرگونه اقدام علیه این جریانها نقض آشکار توافق خواهد بود. 9. تثبیت حقوق هستهای: حق غنیسازی و چرخه سوخت هستهای ایران برای مصارف غیرنظامی (حداقل تا سقف ۳.۵ درصد و بیش از آن بر اساس نیاز) بدون هیچ گونه محدودیت خارج از چارچوب پادمان، به رسمیت شناخته شود. - محور ششم: حاکمیت ملی و امنیت نرم 10. استرداد عوامل ناامنی: افرادی که در چند سال اخیر در رأس اقدامات ضد امنیتی علیه ایران بودهاند (از جمله طیف پهلوی و کریمیها) به دستگاه قضایی ایران مسترد شوند. 11. تعطیلی شبکههای معاند: تمامی شبکههای ماهوارهای و پلتفرمهایی که به اقدامات تروریستی، تحریک ناامنی یا تجزیهطلبی میپردازند، تعطیل شده و حمایت مالی و رسانهای از آنها قطع گردد. - دکترین بازدارندگی مبتنی بر تجربه: امنیت پایدار در منطقه تنها زمانی برقرار میشود که طرف مقابل به روش عملی و نه نظری دریافته باشد که هزینه تجاوز و بدعهدی، همواره به مراتب بالاتر از هر منفعت فرضی برای آنها خواهد بود. - بند پایانی ما امضاکنندگان، حمایت قاطع خود را از تیم مذاکرهکننده و نیروهای مسلح اعلام میداریم. هرگونه توافق، صرفاً در چارچوب تحقق کامل شروط ۱۲گانه این کارزار و مبتنی بر اصل «عزت، حکمت و مصلحت» و «بازدارندگی فعال» معنا مییابد. هرگونه انعطافپذیری خارج از این چارچوب را مغایر با مصالح ملی و امنیت پایدار دانسته و تداوم بازدارندگی نظامی را حق مسلم ملت ایران میدانیم.
نمایندگان مجلس شورای اسلامی، وزارت امور خارجه، جناب آقای دکتر محمد باقر قالیباف، ریاست محترم مجلس شورای اسلامی،، سید عباس عراقچی، مسعود پزشکیان
