عدالت یا مواسات؟ عدالت با مواسات!
امسال استاد پناهیان با مطرح کردن موضوع مواسات چه هدفی را دنبال میکردند؟ آیا هدف ایشان در مقابل هم قرار دادن عدالت و مواسات بود؟قطعا با توجه به سخنرانیها و صحبتهای پیشین ایشان و صحبتهای محرم امسال ایشان مشخص است که هدف تقابل این دو نبوده است اما اصل مطلب چه بود؟ شاید پاسخ این سوال مرتبط با این سوال تاریخی باشد که چه شد حضرت علی (ع) که سمبل عدالت و حقطلبی بودند، آنگونه تنها و بییاور ماندند و بعد از دعوت مردم به خلافت و چهار سال و نیم خلافت مردم از حمایت وی روی گردانده و بر وی شمشیر کشیدند؟! مگر عدالت اصل نیست!؟ مگر حاکم عادل حکومت مستحکم و پایداری نباید داشته باشد؟! امسال صحبت پناهیان این بود که عدالت لازم هست ولی کافی نیست! اینکه گفته شد زمان عدالت گذشته معنایش این است که عدالت تبدیل به مطالبه شده است ولی شروط دیگر ایجاد جامعه مهدوی مهیا نیست و بدون آنها ظهور اتفاق نمیافتد. اصلا راه رسیدن به عدالت و عدالتطلبی از مسیر مواسات و از خودگذشتگی مالی میگذرد.بحث این است که آیا در دوران حاضر که ما منتظر ظهور هستیم، زمینههای لازم برای تحقق ظهور فراهم است؟ آیا یک حاکم عادل همچون امام علی (ع) اگر بر مسند حکومت باشند، جامعه همراهی میکند؟ اگر بنا باشد خداوند گذشته را درس عبرت ما کند و بگوید امام زمان نمیآید تا از گذشته درس بگیرید تا بلاهایی که بر سر فرستادگان پیشین آوردید را تکرار نکنید این عبرتها چیست؟ غیر از این است که حاکمی عادل مانند علی (ع) را تنها گذاشتیم؟ خب چرا؟ این موضوع در واقع حرف امسال جناب پناهیان بود، مواسات کمبود و درس عبرت و تکمیلکننده عدالت است. بحث این است که عدالتخواهی جامعه زمانی محقق و نهادینه میشود که مواسات تبدیل به یک فرهنگ شده باشد و گرنه جامعه عدالت حاکم را حتی اگر در ابتدا مطالبه شده باشد، برنمیتابد. اتفاقی که در زمان خلافت جناب عثمان افتاد و عدالت مطالبه شد ولی با آمدن حاکم عادل پس زده شد و ایشان تنها ماند. جناب پناهیان با توجه به احادیث و صحبت بزرگانی چون آیتالله شاه آبادی مواسات را حلقه گمشده معرفی کردند. یعنی در زمان حاضر نیز تا مواسات و از خودگذشتگی مالی نباشد، مطالبه عدالت و عدالتخواهی واقعی رخ نمیدهد و تاریخ تکرار خواهد شد. در واقع عدالت با مواسات تحقق مییابد.
