«محرمیتِ ملت» و «رازداریِ حاکمیت»
✍️دکتر محمد رستمی نجف آبای «أَلَا وَ إِنَّ لَکُمْ عِنْدِی أَنْ لَا أَحْتَجِزَ دُونَکُمْ سِرّاً إِلَّا فِی حَرْبٍ، .»(آگاه باشید! حق شما بر من این است که هیچ رازی را از شما پنهان ندارم، مگر در امور جنگ که فاش کردن آن باعث سودِ دشمن میشود؛ این جملات،«منشورِ حکمرانیِ میانهی میدان» است که امام در فضای غبارآلود «جنگ نرمِ» بههنگام ارسال هیئتهای مذاکرهکننده بیان نمودند . زمانی که شیپورهای تبلیغاتیِ معاویه در شام، بذرِ تردید را در دلِ سپاهیانِ کوفه میپاشیدند تا بپرسند: «پشتِ پردهی ارسال هیئتهای مذاکره چه میگذرد؟» و «چرا علی (ع) سکوت کرده و از تصمیمات سخن نمیگوید؟». امروز و در فروردین ۱۴۰۵، چقدر فضا به آن دوران شباهت دارد. در حالی که ملتِ غیورِ ما بیش از چهل شب است دوشادوش رزمندگان در خیابانها حماسه میآفرینند، برخی صداهای لرزان یا تریبونهای بدبین، آگاهانه یا ناآگاهانه بذرِ بیاعتمادی میپاشند و چنین القا میکنند که گویی «مردم غریبهاند» و از آنچه در اتاقهای جنگ و مذاکره میگذرد، بیخبر ماندهاند. اما حقیقتِ ماجرا در همان استثنایِ ظریفِ کلامِ مولا نهفته است: *«إِلَّا فِی حَرْبٍ»*.در واقع، این وضعیتِ فعلی که رهبر معظم انقلاب، با تعبیری ژرف و حکیمانه از آن به عنوان *«سکوتِ صحنهی نبرد» یاد کردند، بخشی از همان تدبیرِ رازداری در جنگ است.کسانی که امروز بر طبلِ بیاعتمادی میکوبند، در واقع آگاهانه یا ناآگاهانه «عقبهی مردمیِ» جبهه مقاومت را سست میکنند. مسئولین دولتی و نظامی ما بارها ثابت کردهاند که اهل خلافگویی نیستند و خط قرمزی به نام «رازداری جنگی» موضوع اصلی است.
امروز وظیفهی ماست که با حفظِ همبستگی، به فرزندانِ رزمندهی خود در اتاقهای فراراهبردی اعتماد کنیم و بدانیم که موفقیت نهایی، پاداشِ آنانی است که در اوجِ توفانِ شایعات، قطبنمایِ خود را با کلامِ ولی تنظیم می کنند.
16:38 - 25 فروردین 1405