به نظر من ایران دیگر احتیاجی به راه حل دیپلماسی با امریکا را ندارد اصلا غیر منطقیه نباید گول سازش را خورد تا زمانی که بر منطقه مسلط بشیم آمریکا و اسرائیل نباید فریبمان بدهند تا به بهانه دیپلماسی تجدید قوا کنند
دیپلماسی بی پشتوانه ظریف؛ نسخهای برای تعلیق بحران، نه حل آن
✍️حمید بایرامیمقاله اخیر محمدجواد ظریف در Foreign Affairs را میتوان تلاشی برای بازگرداندن «دیپلماسی» به صدر راهبرد سیاست خارجی ایران دانست؛ اما مسئله اینجاست: آیا دیپلماسی، آنهم در چنین شرایطی، واقعاً راهحل است یا صرفاً تعویق بحران؟⚠️ خطای محاسباتی: تقلیل یک تقابل وجودی به «سوءتفاهم»ظریف، بحران را قابل مدیریت و مهار میبیند؛ گویی با مجموعهای از گفتوگوها میتوان آن را کنترل کرد. این نگاه، یک خطای بنیادین دارد:تعارض ایران با آمریکا و برخی بازیگران منطقهای، نه یک سوءتفاهم، بلکه یک تقابل ریشهدار در منافع و هویت است.در چنین بستری، «کاهش تنش» بدون تغییر در معادله قدرت، فقط به یک نتیجه منتهی میشود:⛔️ تعویق درگیری، نه پایان آن. دلیل میخوای؟ جنگ ۱۲ روزه!!!⚖️ دیپلماسی در جهان واقعی؛ نه در کتابهای روابط بینالمللتصویر ظریف از دیپلماسی، بیش از آنکه به واقعیت امروز نزدیک باشد، به ادبیات کلاسیک روابط بینالملل شباهت دارد. اما جهان واقعی چگونه عمل میکند؟_ توافقها شکنندهاند_ تعهدات قابل نقضاند_ و قدرت، تعیینکننده نهایی است.تجربههای گذشته نشان دادهاند که بدون توازن قدرت، دیپلماسی تبدیل به بازی یکطرفه میشود؛ جایی که یک طرف امتیاز میدهد و طرف دیگر، قواعد را هر زمان که بخواهد تغییر میدهد. دلیل میخوای؟ برجام!!!
🛑 حذف بازدارندگی؛ دعوت به فشار بیشتردر چارچوب پیشنهادی ظریف، تأکید بر «اجتناب از تشدید تنش» پررنگ است. اما این گزاره یک خطر جدی در دل خود دارد:📌 در محیطی که رقبا زبان قدرت را میفهمند، کاهش تنشِ یکجانبه، نه سیگنال صلح، بلکه نشانه ضعف تلقی میشود.بازدارندگی، صرفاً یک ابزار نظامی نیست؛بلکه ستون فقرات هر دیپلماسی موفق است. حذف آن، دیپلماسی را از یک ابزار چانهزنی به یک «درخواست ملتمسانه» تقلیل میدهد.🌍 توهم «تغییر روایت جهانی»یکی از کلید واژه های مقاله، تغییر تصویر ایران در افکار عمومی جهان است. ایدهای جذاب، اما تا چه حد واقعی؟واقعیت این است که:روایت جهانی، محصول قدرت رسانهای است و این قدرت، در اختیار همان بازیگرانی است که در تعارض با ایران قرار دارند.در چنین شرایطی، اتکا به «دیپلماسی عمومی» بدون تغییر موازنه قدرت، چیزی جز امید بستن به زمین بازی حریف نیست.❗️ بزرگترین خلأ: نبود نقشه راهشاید مهمترین ضعف این رویکرد، نه در نیت، بلکه در اجراست.پیشنهادها کلیاند، اما پاسخ به پرسشهای حیاتی غایب است:_ ایران دقیقاً از کجا باید شروع کند؟_ چه امتیازاتی باید بدهد و چه تضمینی بگیرد؟_ چگونه از تکرار تجربههای پرهزینه گذشته جلوگیری شود؟_ بدون پاسخ به این پرسشها، «راهبرد» به سطح یک بیانیه سیاسی خوشبیان تقلیل پیدا میکند.
جمعبندی: دیپلماسی، آری؛ سادهسازی، هرگز!!! هیچ تردیدی نیست که دیپلماسی، یک ضرورت است؛ اما آنچه در این چارچوب نادیده گرفته میشود، یک اصل کلیدی است:_ دیپلماسی بدون قدرت، نه راهحل، بلکه ریسک است.اگر قرار است بحرانی پایان یابد، این پایان باید بر پایه:_ توازن واقعی قدرت_ درک دقیق از ماهیت تعارض و ترکیب هوشمندانه میدان و دیپلماسی شکل بگیرد، نه بر مبنای خوشبینی به نظمی که بارها نشان داده است، قواعدش را یکطرفه تغییر میدهد.📌 در نهایت، پرسش اصلی باقی میماند:آیا ما بهدنبال «پایان بحران» هستیم، یا صرفاً «مدیریت موقت آن با هزینههای بلندمدت»؟
00:14 - 18 فروردین 1405
3 پاسخ
@IranParastt18 فروردین 1405در پاسخ بهدریافت خسارات وارده به زیرساختها و اماکن تاریخی و علمی از کشتیهاپیشنهادهادریافت خسارات وارده به زیرساختها و اماکن تاریخی و علمی از کشتیها
با توجه به ناکارآمدی دادگاه های بین المللی و کارشکنی دشمنان در روند قضاوت عادلانه در پرونده ها، خسارات وارده به کشور به صورت عوارض مازاد، از کشتی های عبوری از تنگه هرمز به صورت ریالی دریافت شود.
نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
@user170910005846158278418 فروردین 1405در پاسخ بهفقط یک ویرانی مطلق آنهم با سرعت نور به ته چاه ویل ولاغیر!!