اخلاق مراقبت و توجیه فلسفیِ دفاع از سرزمین در هنگامه‌ی جنگ»
به نامِ حقیقت؛ آن‌که سرچشمه‌ی دانایی و روشنیِ راهِ انسان است. در افقِ فلسفه‌ی اخلاق، نظریه‌ی «اخلاق مراقبت» چشم‌اندازی نو برای فهمِ مسئولیت انسان در شرایطِ جنگی می‌گشاید؛ چشم‌اندازی که در آن، دفاع از سرزمین نه صرفاً کنشی نظامی، بلکه تلاشی برای حفاظت از حیات انسانی و استمرار روابط اخلاقی جامعه
«تلقی می‌شود. این نظریه، برخاسته از سنت‌های فلسفه‌اخلاق، بر وابستگی متقابل انسان‌ها، آسیب‌پذیری مشترک و ضرورتِ پاسخ‌گویی اخلاقی به نیازهای دیگری تأکید دارد. از این منظر، کیان ملی و فرهنگی صرفاً مجموعه‌ای از مرزها و نهادهای قدرت نیست، بلکه بستر پویای زیستِ اخلاقی و فرهنگیِ انسان‌هاست؛
جایی که حافظه‌ی جمعی، تاریخ، زبان و عواطف انسانی تداوم می‌یابند. بنابراین، دفاع از سرزمین را می‌توان گونه‌ای از «مراقبت اخلاقی از خانه‌ی مشترک» دانست––کنشی که هدفش حفظ پیوستگی انسان‌ها، کاستن از رنج و جلوگیری از نابودی امکان‌های زیستنِ معنادار است. در چارچوب اخلاق مراقبت، مشروعیت و ضرورتِ
دفاع زمانی معنا دارد که در خدمت صیانت از زندگی و کرامت انسان باشد. حتی در جنگ باید غیرنظامیان را پاس داشت و از آسیب‌دیدگان مراقبت کرد. بنابراین دفاع صرفاً واکنش به تهدید نیست، بلکه مسئولیتی اخلاقی برای حفظ جان، امید و آینده انسان‌هاست که بنیادین نیز به شمار می‌رود.
19:46 - 27 فروردین 1405
28 بازدید