به دلها نگاه میکند؛ همان خدای طوفان طبس
اکنون که همه نگاهها به قدرت ابزار و تکنولوژی دوخته شده، یادمان نرود خدایی که در طوفان طبس دشمن را زمینگیر کرد، نه به تجهیزات، که به دلهای مؤمن و توکلکننده نظر دارد. دستاوردهای نظامی بیتردید ارزشمند و افتخارآفریناند، اما بدون اجازه و اراده خداوند، حتی پیشرفتهترین سلاحها نیز بیاثر خواهند بود.
در روزهای سخت کرونا، چیزی در فضای عمومی کشور جریان داشت که امروز تا حدی کمرنگ شده است؛ آن روزها، خیابانها خلوتتر و بلندگوها بیسروصداتر بودند، و در این فضای آرام، دلها به سمت دعا و توکل بیشتر گرایش پیدا کرده بود. مردم با نگرانی از آینده، اما با امید به قدرت خداوند، شبهایشان را با دعای فرج و صلوات سپری میکردند. امروز اما، تمام برنامههای تلویزیون پر شده از تحلیلهای نظامی، آهنگهای حماسی و مستندهای غرورآفرین؛ گویی که جنگ را تنها باید با قدرت بازو و تکنولوژی برد. در حالی که خدا، در دلهای پر از غرور حضور نمییابد؛ او با دلهای شکسته، با زبانهای خالص، و با اعتماد بیچشمداشت همراه میشود، نه با تکیه بر دستاوردهایی که اگرچه ارزشمندند، اما بدون اذن او بیاثر خواهند بود.
در آن روزها، برنامههای معنوی در صداوسیما، ختمهای دستهجمعی قرآن، صلواتهای میلیونی و نذرهای شفای بیماران، نشان میداد مردم خوب میدانند در برابر دشمنی نامرئی و مرموز، باید به قدرتی ماورای جهان مادی تکیه کرد. علم پزشکی و زحمات کادر درمان جای خود را داشت، اما آنچه آرامش روانی میآورد، حس پناه بردن به خدا بود. ایران بدون دسترسی کامل به واکسنهای غربی، با همان ظرفیت داخلی و دعاهای مادران و نیایشهای شبانه، یکی از سختترین بحرانهای قرن را پشت سر گذاشت. و بسیاری از همان کشورهایی که بر تکنولوژی تکیه کرده بودند، درماندگی خود را از پشت ماسکهای گرانقیمت به وضوح نشان دادند.
امروز اما، در میانه جنگی نابرابر و سخت، فضای معنوی آن روزها جایش را به حسابگریهای نظامی داده است. همهجا سخن از پهپاد است و پدافند، از موشک است و برد نقطهزن؛ گویی رمز پیروزی فقط در زرادخانهها نهفته است. اما دشمن ما نیز به همان اندازه مجهز است، حتی بیشتر. آنچه ما را متمایز میکرد، آن چیزی بود که دیده نمیشد: دلهایی که با توسل روشن بودند، لبهایی که بیصدا دعا میخواندند و جوانانی که میدان جنگ را خانه وصل میدیدند. اگر این رکن معنوی در میدان امروز حضور نداشته باشد، جبهه فقط با تجهیزات، قوی نمیماند.
فراموش نکنیم، روزی که آمریکا با آخرین فناوریهای نظامیاش به طبس آمد، نه پدافندی در کار بود و نه پاسخ موشکی، اما طوفان شن، نمایشی از اراده خدا شد. آن حادثه فقط یک شکست نظامی نبود، یک هشدار بود به همه ما: که «اگر به من توکل کنید، کافیست.» امروز هم، همان خدا با ماست؛ اگر بخواهیم. بیاییم در کنار هر تحلیل دفاعی، هر خبر از موفقیت نظامی، از مردم هم بخواهیم دلهایشان را به آسمان بلند کنند. بیاییم افتخار به تکنولوژی را با فروتنی در برابر خدا پیوند بزنیم. تا موشکمان به هدف بخورد، اما با دعای مادران شهید. تا سربازمان پیروز شود، اما با ذکر «یا رب» بر لب. این جنگ، اگر قرار است به پیروزی برسد، با همان خدایی خواهد بود که روزی در طبس، دنیا را از جا کند.
14:13 - 18 يونيو 2025
1 التفاعل
7954 من المشاهدات