اسرائیل؛ مسئله‌ای که با عادی‌سازی از بین نمی‌رود
عادی‌سازی روابط بین دولت ها می‌تواند یک رابطه دیپلماتیک را تغییر دهد؛ اما نمی‌تواند واقعیت یک سرزمین اشغال‌شده، آوارگی یک ملت و دهه‌ها منازعه را از حافظه تاریخی منطقه پاک کند.
مسئله اسرائیل صرفاً نام چند توافق دیپلماتیک، گشایش سفارتخانه‌ها یا حجم مبادلات اقتصادی نیست. مسئله، سرزمینی است که فلسطینیان درباره حق تعیین سرنوشت خود در آن مطالبه دارند و در بخش‌هایی از آن، طبق گزارش‌های سازمان ملل، شهرک‌سازی و گسترش کنترل اسرائیل ادامه یافته است. سازمان ملل در فوریه ۲۰۲۶ اعلام کرد شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری و قدس شرقی فاقد اعتبار حقوقی‌اند و گسترش آنها، امکان تحقق حق تعیین سرنوشت فلسطینیان را بیش از پیش تضعیف می‌کند.این همان نقطه‌ای است که پروژه عادی‌سازی با یک پرسش جدی روبه‌رو می‌شود:آیا می‌توان بدون حل مسئله فلسطین، مسئله اسرائیل را حل‌شده تلقی کرد؟پاسخ را باید در واقعیت میدان جست‌وجو کرد، نه در سالن‌های تشریفات دیپلماتیک.در حالی که برخی دولت‌ها روابط خود را با اسرائیل عادی کرده‌اند، گزارش‌های سازمان ملل در سال ۲۰۲۶ همچنان از گسترش شهرک‌سازی، تخریب خانه‌ها، خشونت شهرک‌نشینان، جابه‌جایی اجباری و افزایش کنترل بر سرزمین‌های فلسطینی خبر می‌دهند. یک گزارش سازمان ملل در مارس ۲۰۲۶ از جابه‌جایی بیش از ۳۶ هزار فلسطینی در کرانه باختری در پی گسترش شهرک‌سازی و الحاق اراضی خبر داد.در غزه نیز بحران انسانی و فاجعه ضد بشری پایان نیافته است. گزارش سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۲۶ می‌گوید بخش بزرگی از جمعیت همچنان آواره‌اند و حملات، محدودیت دسترسی و آسیب به زیرساخت‌های غیرنظامی ادامه داشته است.پس مسئله را نمی‌توان پشت واژه‌هایی مانند «همکاری اقتصادی»، «امنیت منطقه‌ای» یا «صلح ابراهیم» پنهان کرد.صلح بدون عدالت، نام دیگری برای تعلیق بحران است.
نگاه انتقادی به صهیونیسم نیز دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: نقد یک ایدئولوژی و ساختار سیاسی‌ای که در تجربه تاریخی فلسطینیان با اشغال، تبعیض، شهرک‌سازی و سلب حقوق آنان گره خورده است؛ نه نفرت‌پراکنی علیه یهودیان و نه دشمنی با پیروان یک دین.مسئله، دین یهود نیست؛ مسئله، سیاست‌هایی است که حقوق یک ملت را نادیده می‌گیرد. از همین رو، عادی‌سازی نمی‌تواند تاریخ را بازنویسی کند. نمی‌تواند خانه‌ای را که ویران شده دوباره برپا کند، آواره‌ای را به سرزمینش بازگرداند یا سرزمینی را که اشغال شده با امضای یک توافق دیپلماتیک از حافظه مردم حذف کند.گزارش‌های رسمی سازمان ملل حتی در سال ۲۰۲۶ نیز درباره ادامه شهرک‌سازی و اقدامات مرتبط با گسترش کنترل اسرائیل بر کرانه باختری هشدار داده‌اند.بنابراین، مسئله اسرائیل را نمی‌توان با «عادی‌سازی روابط» به پایان رساند؛ زیرا ریشه بحران، در سطح روابط دیپلماتیک نیست، در واقعیت‌های سیاسی و انسانی سرزمین فلسطین است.تا زمانی که مسئله فلسطین، حق تعیین سرنوشت فلسطینیان، وضعیت سرزمین‌های اشغالی، آوارگان و امنیت و حقوق غیرنظامیان حل نشود، هر پروژه‌ای که بخواهد مسئله را صرفاً با مناسبات رسمی دولت‌ها به حاشیه براند، با یک واقعیت بزرگ روبه‌رو خواهد بود:فلسطین هنوز زنده است؛ و هیچ توافق دیپلماتیکی نمی‌تواند یک مسئله زنده را به مسئله‌ای تمام‌شده تبدیل کند.عادی‌سازی شاید روابط دولت‌ها را تغییر دهد؛ اما اگر اشغال، شهرک‌سازی و بی‌حقوقی ادامه داشته باشد، نمی‌تواند صلح واقعی بسازد.مسئله اسرائیل با عادی‌سازی از بین نمی‌رود؛ چون مسئله فلسطین و حقوق غصب شده آنان هنوز حل نشده است.#صهیونیسم#اسرائیل #فلسطین#رضا_معممی_مقدم#سنت_حسنه_وقف
14:18 - 11 مهر 1405