ننگِ ابدی؛ سرنوشتِ محتومِ خائنان
در قاموس بشریت، واژهای به سنگینی و وقاحت «خیانت» وجود ندارد. خاک، برای یک انسانِ آزاده، تنها مشتی گل و سنگ نیست؛ بلکه هویت، ریشه و ناموسی است که برای حفظ آن، هزاران سروِ سهی در طول تاریخ به خاک افتادهاند تا حتی یک وجب از این جغرافیا زیر چکمهی بیگانه نرود. اما در این میان، همواره بودهاند کسانی که «شکم» را بر «شرف» و «دلارِ دشمن» را بر «دعای مادرِ وطن» ترجیح دادهاند؛ همانها که مصداق سخن تکاندهنده امیرالمؤمنین (ع) هستند که فرمود: «بدترین مردم کسی است که آخرت خود را به دنیای دیگران بفروشد.»
۱. وطنفروشی، سقوط از مرز انسانیت است کسی که به وطن خود پشت میکند، پیش از آنکه به سیاست یا حکومتی خیانت کرده باشد، به ریشههای خود و به خونِ ریختهشدهی اجدادش خیانت کرده است. وطنفروش، موجودی است بیهویت که در هیچ جای جهان احساس آرامش نخواهد کرد. ویکتور هوگو چه زیبا میگوید که «وطنفروشی، تنها گناهی است که توبه ندارد؛ زیرا قربانی آن یک شخص نیست، یک ملت است.» کسی که به خاکِ زادگاهش وفا نکند، به هیچ عهد و پیمان دیگری نیز وفادار نخواهد ماند.۲.تاریخ معاصر ما پر است از نامهایی که گمان میکردند با خزیدن زیر سایهی دستکشهای مخملی استکبار، به جایگاهی میرسند. آنها که برای تحریمِ بیشترِ ملت خود پادویی میکنند و در استودیوهای لندن و واشینگتن، برای رنجِ مردمِ ایران هلهله میکشند، چیزی جز «پیادهنظامِ مفلوکِ دشمن» نیستند. اینان باید بدانند که حتی اربابانشان نیز به دیده حقارت به آنها مینگرند؛ چنانکه ناپلئون بناپارت خطاب به جاسوسی که به وطن خود خیانت کرده بود گفت: «من به خائنان مدال میدهم، اما هرگز با آنها دست نمیدهم!»۳. وطنفروشان باید بدانند که دشمنانِ ایران، آنها را تنها به مثابه «دستمالهای یکبار مصرف» میبینند. در منظومه فکری بزرگان، خیانتکار در میان هموطنانش مطرود و در میان بیگانگان، منفور و بیاعتبار است. دانته در «کمدی الهی»، عمیقترین و هولناکترین طبقه جهنم را جایگاه خائنان به وطن میداند؛ جایی که در یخ منجمد شدهاند، چرا که قلبشان از گرمای عشق به میهن تهی بوده است. وقتی تاریخِ انقضای این مهرههای سوخته فرا برسد، اولین کسانی که آنها را به زبالهدان پرتاب میکنند، همانهایی هستند که برایشان خوشخدمتی کردهاند.
16:47 - 23 فروردین 1405