تاب‌آوریِ مومنانه؛ خدمت در اوجِ نبرد
در روزگاری که فشارها از هر سو بر دل و جان انسان سنگینی می‌کند، تابآوری دیگر فقط یک واژه روان‌شناختی نیست؛ بلکه یک فضیلت ایمانی است. تاب‌آوریِ مومنانه یعنی ایستادن، دل نبستن به آشفتگی‌ها، و ادامه دادنِ خدمت، حتی وقتی گرد و غبارِ حادثه، میدان را تیره کرده است.
این روزها، خدمتِ مؤمنانه تنها یک کنش فردی نیست؛ نمایشِ اقتدارِ اجتماعی ایران است. در حالی که دشمن به‌دنبال فروپاشی اجتماعی و ایجاد رعب و بی‌اعتمادی است، مردم در بقاع متبرکه و مساجد، دوباره به هم تکیه می‌کنند؛ ایستگاه‌های صلواتی برپا می‌شود، اطعام یتیمان و توزیع بسته های غذایی در قالب طرح "قرار دوازدهم: سامان می‌گیرد و هسته‌های خدمت و دهها عنوان خدمات اجتماعی در دلِ محله‌ها جان می‌گیرند. این یعنی همبستگی در سایه‌ی موشک؛ یعنی جنگِ اراده‌ها، نه فقط در میدان نظامی، بلکه در میدانِ دل‌ها و زیستِ اجتماعی.اماکن مذهبی و بقاع متبرکه در این میان، فقط مکان زیارت نیستند؛ کانونِ آرامش‌اند. جایی که انسانِ مضطرب، هم پناه می‌یابد و هم معنا. در شرایطی که محاصره‌ی روانی می‌خواهد امید را فرسوده کند، هر مسجدِ برقرار و هر بقعه‌ی فعال، شکافی در دیوارِ ترس است؛ نشانه‌ای روشن از شکستِ محاصره‌ی روانی.مومنِ واقعی در سختی‌ها تنها دوام نمی‌آورد؛ معنا می‌سازد. او از بحران، فرصتِ رشد می‌گیرد و از رنج، سرمایه‌ی صبر. در نگاه ایمانی، نبرد فقط در میدان بیرونی نیست؛ گاهی میدان اصلی، درونِ انسان است: جایی که ترس، خستگی، تردید و فرسودگی صف کشیده‌اند. تاب‌آوریِ مومنانه یعنی در همین میدان، ایمان را زنده نگه داشتن و وظیفه را ترک نکردن.خدمت در اوجِ نبرد، عالی‌ترین شکل این تابآوری است. آن‌گاه که شرایط عادی نیست، خدمت ارزش مضاعف پیدا می‌کند؛ چون دیگر از سرِ آسایش نیست، از سرِ عهد است. کسی که در تنگنا هم به مردم می‌اندیشد، دلش را به کار می‌سپارد، و حتی زیر فشار، مسیر امید را باز نگه می‌دارد، در حقیقت عبادت را به عمل اجتماعی تبدیل کرده است.
دشمن می‌خواست ما را در تاریکی و رعب حبس کند، اما ما با چراغِ ولایت ، شب‌های جغرافیای وسیع ایرانمان را روشن نگاه داشتیم؛ هر مسجدِ و هر حرم خدمت رسان، یک سیلی محکم به صورتِ اتاق جنگِ پنتاگون است.آری؛ در اوجِ نبرد هم می‌توان خدمت کرد. شاید حتی آن‌جا، خدمتِ صادقانه بیش از همیشه اثر بگذارد. چون مردم، در روزهای دشوار، بیش از هر چیز به کسی نیاز دارند که بایستد، دلگرم کندو نشان دهد که هنوز می‌شود امید را زنده نگه داشت.در چنین وضعی، مدیریتِ مومنانه یعنی:- دیدنِ واقعیت‌ها بدون اغراق و بدون انکار- حفظ آرامش، بدون سستی- تصمیم‌گیری، بدون هیجان‌زدگی- و مهم‌تر از همه، خدمت کردن بدون انتظارِ تشویقتاب‌آوریِ مومنانه به ما یادآوری می‌کند که نبرد، پایانِ مسئولیت نیست؛ آغازِ خلوصِ مسئولیت است. هرجا که کار سخت‌تر می‌شود، ایمان باید روشن‌تر بدرخشد. و هرجا که میدان تنگ‌تر می‌شود، خدمت باید دقیق‌تر، صبورانه‌تر و امیدبخش‌تر ادامه پیدا کند.#تابآوری_مومنانه#قرار_دوازدهم#قرار_۱۲#مواسات#همدلی#خدمت_در_اوج_نبرد#اقتدار_اجتماعی_ایران#بقاع_متبرکه#مساجد#همبستگی_اجتماعی#جنگ_اراده_ها#شکست_محاصره_روانی#کانون_آرامش#خدمت_مومنانه#ایستادگی#امید#ایران_قوی#بسیج_اجتماعی#مردم_پای_کار#ایران_عزیز#تهران#رضا_معممی_مقدم#انقلاب_اسلامی#سازمان_اوقاف#امامزادگان#سنت_حسنه_وقف
07:52 - 12 فروردین 1405