این نتیجه نفوذ اسرائیل در نمایندگان امریکای نیست . نتیجه کارای بالای پایگاه دائمی امریکا در خاورمیانه است که به اسم اسرائیل به خورد ما دادن. اسرائیل خود امریکا است. به ما ادرس اشتباه دادن
بخش 224: تحقق شعار «اول اسرائیل» در قانون بودجه 2027 آمریکا
در روزهای آتی لایحه بودجه دفاعی 2027 آمریکا بررسیهای نهایی را پشتسر گذاشته و بودجه بیش از یک تریلیون دلاری خود را به تصویب میرساند. این لایحه بخشی تحت عنوان «بخش 224» را شامل میشود که صنایع نظامی و اطلاعات عملیاتی آمریکا و اسرائیل را در هم ادغام و حمایتهای آمریکا از این رژیم را به لحاظ ماهوی دگرگون خواهد کرد.
گروه تحلیل بینالملل: بخش 224 در لایحه بودجه دفاعی 2027 آمریکا، در واقع ماحصل سرمایهگذاریهای لابی اسرائیلی روی نمایندگان و سناتورهای آمریکایی است. تجربه جنگ علیه ایران، قانونگذاران را در آمریکا به این نتیجه رسانده که باید ماهیت همکاری نظامی و تسلیحاتی آمریکا و اسرائیل دگرگون شده و از این پس صرفاً ارائه کمک به اسرائیل کافی نیست و باید صنایع نظامی آمریکایی و اسرائیلی در هم ادغام شود؛ ایشان همچنین تأکید دارند که ساختار جمعآوری دادهای و تولید اطلاعات عملیاتی این دو نیز باید در هم ادغام شود تا هر دو طرف در میدان عملیات، به اطلاعات یکدیگر دسترسی مستقیم داشته باشند.این ماجرا، به وضوح نشان میدهد که در مورد حمله به ایران نه تنها هیچ اختلافی میان آمریکا و اسرائیل وجود ندارد، بلکه حکمرانی آمریکایی با اتکا بر تجربیات این جنگ، اکنون در تلاش است تا در نظم جدیدی که در حال حاکم شدن بر جهان است، سرنوشت خود را با اسرائیل پیوند بزند و درهم تنیدگی بیشتر در عرصه نظامی، قطعاً در آینده به درهمتنیدگی بیشتر در دیگر بخشها سرریز خواهد کرد.
رخنه آشکار نفوذ لابی اسرائیلی در قانون بودجه دفاعی 2027 آمریکادر حالی که مذاکرات میان واشنگتن و تلآویو برای تدوین و تمدید نسل جدید یادداشت تفاهم همکاریهای نظامی دو طرف در جریان است و همزمان کنگره آمریکا نیز بررسی لایحه بودجه دفاعی سال 2027 را دنبال میکند، نشانههای فزایندهای از تلاش ساختار حاکمیتی آمریکا برای بازتعریف روابط دفاعی با اسرائیل مشاهده میشود. اهمیت این روند از آن جهت دوچندان است که تنها چند هفته از پایان جنگ 40 روزه آمریکا و اسرائیل علیه ایران میگذرد؛ جنگی که بسیاری از محافل سیاسی و نظامی آمریکا آن را نقطه عطفی در ارزیابی تهدیدات آینده و الزامات بازدارندگی در غرب آسیا میدانند. در چنین فضایی، به نظر میرسد تصمیمگیران آمریکایی در حال حرکت به سمت الگوهای عمیقتر و ساختاریتر همکاری با اسرائیل هستند؛ الگویی که هدف آن پیوند دادن ظرفیتهای فناورانه، صنعتی و دفاعی دو طرف در قالب سازوکارهای بلندمدت و نهادمند است.یکی از مهمترین نمودهای این رویکرد جدید را میتوان در بخش 224 لایحه بودجه دفاعی آمریکا برای سال مالی 2027 با عنوان «ابتکار همکاری فناوری دفاعی ایالات متحده و اسرائیل» مشاهده کرد. این بخش که در نسخه پیشنهادی کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا گنجانده شده، صرفاً بر تداوم کمکهای نظامی سنتی آمریکا به اسرائیل متمرکز نیست، بلکه به دنبال ایجاد یک چارچوب نهادی و دائمی برای همگرایی فناوریهای دفاعی دو طرف است.
این ابتکار در واقع ادامه مسیری است که پیشتر در قالب طرحی مستقل با عنوان «قانون آینده آمریکا و اسرائیل» (United States-Israel FUTURES Act) مطرح شده بود. این طرح به دنبال ایجاد سازوکاری دائمی برای توسعه و ادغام فناوریهای دفاعی دو کشور بود، اما به عنوان یک قانون مستقل به تصویب نرسید. سپس مفاد اصلی آن توسط رئیس و عضو ارشد کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا، یعنی «مایک راجرز» و «آدام اسمیت»، در قالب بخش 224 نسخه مجلس نمایندگان از لایحه بودجه دفاعی2027 گنجانده شد. این دو نماینده ارشد، حجم قابل توجهی از حمایتهای مالی و سیاسی «آیپک» را دریافت کرده و از جانب دیگر سازمانهای مسیحی-صهیونیست در آمریکا، حمایت میشوند. به عبارت دیگر، منشأ اصلی این ابتکار در همکاری رهبری دوحزبی کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان و لابی اسرائیلی جستوجو کرد که تلاش کردند ایدههای مطرحشده در «قانون آینده» را به متن قانون بودجه دفاعی سال 2027 منتقل کنند.از این رو، بخش 224 صرفاً یک پیشنهاد فنی یا اجرایی از سوی پنتاگون نیست، بلکه بخشی از یک تلاش گستردهتر در سطح قانونگذاری آمریکا برای تعمیق و نهادینهسازی همکاریهای دفاعی و صنعتی با اسرائیل است؛ تلاشی که در صورت تصویب نهایی، میتواند روابط نظامی دو طرف را از سطح همکاریهای عملیاتی و تسلیحاتی به سطح ادغام تدریجی ظرفیتهای فناورانه و صنعتی ارتقا دهد.
از منظر سیاسی نیز اهمیت این موضوع در آن است که بخش 224 مستقیماً از سوی رهبری کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان وارد متن نهایی لایحه (Chairman's Mark) شده است؛ موضوعی که نشان میدهد این ابتکار، اکنون از حمایت بخش مهمی از ساختار قانونگذاری آمریکا برخوردار بوده و بخشی از تلاش گستردهتر کنگره برای تعمیق همکاریهای راهبردی و صنعتی با اسرائیل محسوب میشود.مفاد بخش 224 با اتکا بر تجربه جنگ با ایران، تدوین شده استبررسی مفاد بخش 224 نشان میدهد که قانونگذاران آمریکایی این ابتکارعمل را به بستری برای توسعه مشترک نسل آینده فناوریهای نظامی تبدیل کردهاند. در متن این بخش، مجموعهای از فناوریهای نوظهور و راهبردی مورد توجه قرار گرفته که از نگاه برنامهریزان دفاعی آمریکا، نقش تعیینکنندهای در شکلدهی به میدانهای نبرد آینده خواهند داشت. این موضوع نشان میدهد که واشنگتن و تلآویو در حال حرکت از همکاریهای سنتی تسلیحاتی به سمت مشارکت در فناوریهایی هستند که مزیت نظامی دهههای آینده را رقم خواهند زد.در میان حوزههای مورد تأکید، هوش مصنوعی، سامانههای خودمختار، پهپادها و فناوریهای ضدپهپادی جایگاه ویژهای دارند. تجربه جنگهای سالهای اخیر، از جمله در غرب آسیا و اروپای شرقی، نشان داده است که پهپادها و سامانههای مبتنی بر هوش مصنوعی به یکی از مهمترین ابزارهای شناسایی، هدفیابی، فرماندهی و اجرای عملیات تبدیل شدهاند. از این رو، بخش 224 تلاش دارد زمینه همکاری نزدیکتر صنایع دفاعی آمریکا و اسرائیل را در توسعه این فناوریها فراهم کند؛ حوزهای که اسرائیل خود را دارای تجربه عملیاتی گسترده و آمریکا آن را یکی از اولویتهای اصلی برنامههای نوسازی نیروهای مسلح خود میداند.
علاوه بر این، فناوریهای مرتبط با جنگ سایبری، محاسبات کوانتومی، انرژی هدایتشده و شبکههای داده و فرماندهی نیز در زمره حوزههای مورد حمایت این ابتکار قرار گرفتهاند. توجه همزمان به این فناوریها نشان میدهد که هدف، ایجاد زیرساختهای لازم برای شکلدهی به شبکههای یکپارچه جنگی، تسریع فرآیند تصمیمگیری در میدان نبرد و افزایش توان مقابله با تهدیدات پیچیده آینده مدنظر قرار دارد. به همین دلیل، بسیاری از ناظران این بخش را تلاشی برای ادغام تدریجی ظرفیتهای تحقیقاتی، صنعتی و عملیاتی دو کشور در حوزه فناوریهای پیشرفته نظامی ارزیابی میکنند.در مجموع، فهرست فناوریهای مورد اشاره در بخش 224 تصویری نسبتاً روشن از اولویتهای امنیتی و دفاعی آمریکا و اسرائیل پس از جنگ اخیر با ایران ارائه میدهد. به عبارت دیگر تمرکز همزمان بر هوش مصنوعی، سامانههای بدون سرنشین، جنگ سایبری، شبکههای داده و فناوریهای نوظهور حاکی از آن است که دو طرف در حمله به ایران دریافتند که محیطهای عملیاتی آینده، بسیار پیچیدهتر از آنچیزی هستند که در گذشته آمریکا با آنها مواجه شده و حتی با اتکا بر فناوریهای پیشرفته کنونی، نمیتوان بر بازیگرانی مانند ایران، غلبه کرد.ادغام شبکهها جمعآوری و تحلیل داده برای تولید اطلاعات عملیاتی مشترکمهمترین نکته در بخش 224 مطرح شدن مفاهیمی همچون «ترکیب دادهها» (Data Fusion) و «ادغام شبکه» (Network Integration) است؛ مفاهیمی که فراتر از همکاریهای متعارف در زمینه تولید یا خرید تسلیحات قرار میگیرند و به ادغام زیرساختهای اطلاعاتی، ارتباطی و عملیاتی دو کشور اشاره دارند.
در ادبیات نظامی جدید، ترکیب داده به فرآیند تجمیع، پردازش و تحلیل همزمان دادههای دریافتی از منابع مختلف نظیر ماهوارهها، پهپادها، سامانههای شنود، حسگرهای میدانی و مراکز فرماندهی گفته میشود؛ فرآیندی که به فرماندهان اجازه میدهد تصویر واحد و لحظهای از میدان نبرد در اختیار داشته باشند. در مقابل، ادغام شبکه، به اتصال و هماهنگسازی شبکههای ارتباطی، فرماندهی و کنترل، سامانههای تسلیحاتی و مراکز تصمیمگیری دو طرف اشاره دارد تا اطلاعات و دادههای عملیاتی بتوانند بدون وقفه میان آنها مبادله شوند. قرار گرفتن این دو مفهوم در متن بخش 224 نشان میدهد که ایجاد بستری برای همگرایی تدریجی ساختارهای اطلاعاتی و عملیاتی آمریکا و اسرائیل مدنظر است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که در صورت تحقق کامل چنین سازوکاری، همکاری میان این دو از سطح مشارکت در پروژههای مشترک دفاعی فراتر رفته و به سمت شکلگیری نوعی معماری مشترک اطلاعاتی و عملیاتی حرکت خواهد کرد. به بیان دیگر، هدف این است که دادههای جمعآوریشده توسط سامانههای آمریکایی و اسرائیلی بتوانند در یک محیط مشترک پردازش شوند و نتایج آن به صورت همزمان در اختیار مراکز فرماندهی و تصمیمگیری دو طرف قرار گیرد. به همین دلیل برخی ناظران آمریکایی این بخش را مهمترین مؤلفه ابتکار همکاری فناوری دفاعی میدانند، زیرا برخلاف برنامههای پیشین که عمدتاً بر تأمین مالی یا توسعه مشترک سامانههای خاص متمرکز بودند، این بار موضوع بر سر ایجاد پیوند میان شبکههای اطلاعاتی، فناوریهای پردازش داده و ساختارهای فرماندهی دو کشور است.
نتیجه اصلی این ادغام؛ درگیری بیشتر آمریکا در جنگهای بیپایاندر برابر حمایت گسترده لابی اسرائیلی و بخش قابل توجهی از نمایندگان کنگره از «بخش 224»، این ابتکار با انتقادات شماری از نمایندگان آمریکایی نیز مواجه شده است. منتقدان معتقدند این طرح از چارچوب سنتی همکاریهای دفاعی میان دو کشور عبور کرده و زمینه ایجاد نوعی وابستگی ساختاری میان بخشهایی از صنایع دفاعی، شبکههای اطلاعاتی و برنامههای فناورانه آمریکا و اسرائیل را فراهم میکند. از نگاه آنان، در حالی که همکاریهای مشترک نظامی تاکنون عمدتاً در قالب پروژههای مشخص و تحت نظارت کنگره انجام میشد، ابتکار جدید میتواند سازوکارهای گستردهتر و دائمیتری ایجاد کند که نظارت قانونگذاران بر دامنه و ابعاد واقعی همکاریها را دشوارتر سازد. برخی نمایندگان کنگره همچنین هشدار دادهاند که ادغام تدریجی زیرساختهای فناورانه و اطلاعاتی دو کشور ممکن است آمریکا را بیش از گذشته در تصمیمات امنیتی و نظامی اسرائیل درگیر کرده و استقلال عمل واشنگتن در مدیریت بحرانهای منطقهای بیش از پیش، محدود شود.بخش دیگری از انتقادات متوجه پیامدهای راهبردی این طرح است. مخالفان استدلال میکنند که پس از جنگ 40 روزه علیه ایران، به جای بازنگری در سیاستهای منطقهای و کاهش احتمال درگیریهای آینده، بخشی از ساختار سیاسی آمریکا در حال حرکت به سمت تعمیق بیشتر پیوندهای امنیتی و نظامی با اسرائیل است.
از نگاه آنان، تمرکز بخش 224 بر حوزههایی نظیر هوش مصنوعی، شبکههای داده، سامانههای خودمختار و ادغام اطلاعاتی، تلاشی برای نهادینهسازی یک مشارکت امنیتی بلندمدت محسوب میشود که میتواند در آینده دامنه تعهدات آمریکا در غرب آسیا را افزایش دهد. این بدان معناست که اسرائیل به جای یک شریک نظامی، به بخشی از معماری فناورانه و امنیتی آمریکا تبدیل خواهد شد. با دنبال کردن صفحه تحلیل بینالملل، از بهروزترین تحلیلها در حوزه سیاست خارجی و روابط بینالملل، با خبر شوید.#ایران#جنگ#بودجه_دفاعی#آمریکا#اسرائیل#آیپک#جلسه_استماع#کنگره#لابی_اسرائیل#غرب_آسیا#نظم_نوین_جهانی#فناوری_نظامی
14:54 - 15 خرداد 1405
27٫4k بازدید